Το άλογο συμβολίζει, διαχρονικά, τη λεβεντιά, την ομορφιά. Οι φλέβες του αποτυπώθηκαν με τόσο περιγραφικότητα και λεπτομέρεια σε πίνακες ζωγραφικής, απαραίτητο γνώρισμα των ιπποτών που πάλευαν με δράκους προκειμένου να σώσουν την πριγκίπισσα από το θάνατο και τα ξόρκια των μαγισσών.
Το άλογο είναι απαραίτητη συνοδεία της ιπποσύνης, δείγμα αριστοκρατικού αίματος, ένδειξη ρώμης και δύναμης.
Επάνω στον λυσσασμένο πόθο για επικράτηση επί του εχθρού στη μάχη, συμμετέχει και αυτό και πληρώνει με τη ζωή του την πολεμοχαρή διάθεση επικράτηση, απόρροια της ανθρώπινης αδυναμίας.
To περήφανο άτι, όπως το ονόμασαν οι ποιητές. Με την ποιητική τους διάθεση περιέγραψαν τόσο όμορφα το πώς το άλογο τρέχει, τσαλαβουτάει στα νερά, τρέχει στη φύση και υπερήφανα στέκεται απέναντι στους κινδύνους, στα φυσικά φαινόμενα, στις προκλήσεις της ζωής.
Το άλογο είναι αιώνιο σύμβολο της ρωμαλεότητας. Από τη “Χιονάτη” και τη “Σταχτοπούτα” που είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της γενναιότητας και της μεταμόρφωσης της ηρωίδας, το ίδιο διαδραματίζει μεγαλύτερο ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής των ταινιών.
Υπερηφάνεια που αποτυπώνεται στη στάση του κορμιού, αγέρωχα και δυναμικά απέναντι σε όλες τις φυσικές καταστροφές και τις ανθρώπινες αδυναμίες που οδηγούν σε διχασμούς και αιματοχυσίες.
Επάνω στο λευκό άλογο συμβολίζεται η νίκη, ο έφιππος στρατιώτης που ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος των στρατιωτών. Το άλογο πάντοτε συμμετέχει στον πόλεμο, στην αθλητική δραστηριότητα, στην κοινωνική ζωή, σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Σιωπηλά και δυναμικά.
Η αξία του αλόγου στη λογοτεχνική δυναμική, είναι αξιοσημείωτη. Απόλυτο συνοδευτικό των μεγάλων ηρώων, σύμβολο μάχης που μέσα στη σκληρότητα του πολέμου μπορεί να δημιουργήσει δεσμούς αγάπης και φιλίας.
Ο Αλέξανδρος κλαίει για τον Βουκεφάλα, το άλογό του, διότι ήταν ο βουβός σύντροφος της ζωής του. Ίσως ο πιο στενός συνοδοιπόρος σε όλη του την πορεία μέχρι να κατακτήσει τον κόσμο, ο κουβαλητής του σώματός του σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, σε κάθε νίκη.
Σε εποχές που το αυτοκίνητο δεν είχε κάνει την εμφάνισή του ώστε να διευκολύνει την ανθρώπινη μετακίνηση, το άλογο υπήρξε ένας από τους συνηθέστερους τρόπους μετακίνησης του ανθρώπινου πληθυσμού.
Είναι αξιοσημείωτη η αναφορά του αλόγου στην τέχνη. Από τη νιότη του μέχρι το γήρας του που δεν επιτρέπει πια στο φθαρμένο από το χρόνο σώμα του να συμμετέχει στη μεταφορά και στην ανθρώπινη δραστηριότητα.
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου γράφει για το άρρωστο άλογο, αντιμετωπίζοντας το ίδιο ως πλάσμα ισότιμο με τον άνθρωπο. Αν και το άλογο υπήρξε, κυρίως, κυρίαρχο στους Ινδοευρωπαϊκούς λαούς, αγαπήθηκε και αγκαλιάστηκε σταδιακά από την ανθρωπότητα ολόκληρη η οποία του απέδωσε τιμή, φροντίδα και υψηλή τοποθέτηση στην καθημερινή ζωή.
Το άθλημα της ιππασίας, η αγροτική ζωή που διευκολύνθηκε με το κουβάλημα από το άλογο, άλλαξαν την ανθρώπινη ζωή και την αναβάθμισαν ποιοτικά. Το άλογο εκτός της όμορφης εμφάνισης, αποδείχθηκε πρακτικό πιο χρήσιμο από πολλά άλλα αγαπημένα οικόσιτα ζώα.
Το άρμα του Φαέθοντα που του έκλεψε από τον πατέρα του Ήλιο, το σέρνουν άλογα. Τα άλογα αποκτούν μεταφυσική διάσταση, γίνονται βοηθοί θεών και συμμετέχουν στο θείο σχέδιο προστασίας και ελέγχου του Σύμπαντος για την διατήρηση της ισορροπίας του κόσμου.
Το άλογο αναφέρεται πολλές φορές στη μυθολογία; ο Πήγασος, συνδέθηκε με τον μύθο του Βελλεροφόντη και συμβολίζει τα θαλάσσια φαινόμενα.
Από το Βυζαντινό έργο “η διήγησις του Αχιλλέως”, μέχρι το μυθιστόρημα “το άλογο και το διαφαίνεται”, διακρίνουμε την πιστότητα του αλόγου στην ειρήνη και τον πόλεμο, την ιδιαίτερη σχέση που έχει αναπτύξει με τον άνθρωπο και τη σημαντική παρουσία του στο ιστορικό γίγνεσθαι.
Στη δική μας ορθόδοξη παράδοση, ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνει τον δράκο επάνω στο άλογό του.
Σε κείμενα της ύστερης Δύσης, βλέπουμε να αποδίδονται στο άλογο προφητικές ιδιότητες, προφητεύοντας ακόμα και το θάνατο αγίων, όπως του Αγίου Γάλλου και Κολομβανού.
Γλυπτικές συνθέσεις, πίνακες ζωγραφικής αγαπούν να το φιλοτεχνούν, γοητεύονται από την περηφάνεια του κορμιού του. Ο Σταμπς, αυτός ο ζωγράφος που αγαπούσε να φιλοτεχνεί άλογα, στον πίνακά του Whistlejacket αποτυπώνει γλαφυρά ακόμα και τις φλέβες του.
Το άλογο στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και τον Αραβικό πολιτισμό
Καθώς το άλογο θεωρούταν πολύτιμο εργαλείο και βοηθός του ανθρώπου, η θυσία του σε κάποιο θεό θεωρούταν παραχώρηση ενός σημαντικού αποκτήματος του ανθρώπου ώστε να εξευμενιστεί το θυμωμένο με τον άνθρωπο θείο.
Οι Σπαρτιάτες θυσίαζαν άλογα προς τιμήν του θεού Ήλιου, οι Ενετοί προς τιμήν του Διομήδη και οι Αρχαίοι Ρωμαίοι κάθε Οκτώβριο.
Ο Παυσανίας μας ενημερώνει για τον “Ίππον μνήμα”, το άλογο που θυσίασε ο Τυνδάρεως όταν έμελλε να παντρέψει την Ελένη. Ο Αχιλλέας στο θρήνο για τον σκοτωμένο φίλο του Πάτροκλο θυσίασε ζώα.
Το Κοράνι, το ιερό βιβλίο του Ισλάμ, μας αναφέρει: «Mα τα άλογα που τρέχουν ώσπου τους κόβεται η ανάσα. Mα τα άλογα που σαν χτυπούν το πόδι τους στη γη, κάνουν να πετάει σπίθες…» (Kοράνιο, Kεφ. 100, στ. 1-5).
Μπορεί ο σκύλος να θεωρείται ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου, αλλά το άλογο ήταν μαζί του στις δύσκολες στιγμές. Εκείνο περίμενε απλά να γυρίσει, όπως ο Άργος τον Οδυσσέα. Ο Βουκεφάλας, όμως, πάλευε στο Αλεξάνδρου, ζώντας κάθε του στιγμή επάνω στη σκληρή μάχη, στην προσπάθεια διατήρησης της ζωής από το θανατηφόρο δόρυ και κοντάρι.
Ναι, το άλογο είναι εμπνευστής κάθε ανθρώπινης τέχνης και πηγή έμπνευσης για κάθε λαό διαχρονικά.