Είναι πολλοί αυτοί που δεν πιστεύουν ότι η τέχνη και η πολιτική έχουν καμία σχέση μεταξύ τους…. μεταξύ μας δεν τους πιστεύω διότι έχουν τους λόγους τους…. Μάλλον το πιο πιθανό είναι ότι εύχονται να μπορούσε να μην έχει σχέση και προ παντός προσπαθούν να προπαγανδίσουν μια περίεργη απολιτίκ μορφή τέχνης , όπου οι πρωταγωνιστές (καλλιτέχνες- δημιουργοί) και τα προϊόντα τους ( έργα τέχνης), προέρχονται από μια ανεξήγητη και σχεδόν μαγική γενεσιουργή δύναμη υπέρμετρου αισθητισμού που πήραν προίκα άμα με τη γέννηση τους από τον Πανάγαθο ή και τη Φύση.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως πράγματι κάποιοι καλλιτέχνες (όχι όλοι) κατά τη ταπεινή μου γνώμη γεννιούνται αγκαλιά με το τάλαντο, αλλά οι σύγχρονοι σπηλαιολόγοι και ανθρωπολόγοι ερμηνεύουν αυτή τη δεξιότητα με την αρχέγονη επίκτητη ιδιότητα των «καλλιτεχνών» πρωτανθρώπων των σπηλαίων όπου οι κοινότητες τους, τους είχαν επιφορτίσει να σπηλαιογραφούν και έτσι κυρίως να μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους , απουσία γλωσσικού συστήματος επικοινωνίας όπως το γνωρίζουμε σήμερα.
Ακόμα και έτσι όμως, το ταλέντο να καλλιτεχνείς είναι ένα διαμάντι αλλά ακατέργαστο και για να αποδώσει καρπούς πρέπει να «δουλευτεί» πολύ.
Πρέπει λοιπόν ο καλλιτέχνης να διαχειριστεί τη δεξιότητα του, με πολλές γνώσεις τόσο θεωρητικές αλλά προ πάντων πρακτικές , πολλές φορές σχεδόν μοναστικά στο εργαστήρι του ή όπου αλλού διαλέξει να το κάνει.
Η επίκτητη συνεχής γνώση θεωρίας και πράξης είναι που θα γεννήσει το κόσμημα.
Άρις Ασσαριωτάκης
Αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα διαδρομή συντελείται μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικό και κοινωνικό, άρα πολιτικό. Είναι αδύνατο και παράλογο να πιστεύει κανείς πως οι καλλιτέχνες και τα έργα τους είναι απομονωμένα από αυτό το πολιτικό περιβάλλον, ίσα ίσα που ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει . Ο καλλιτέχνης επηρεάζει το πολιτικό περιβάλλον και το πολιτικό περιβάλλον αυτόν τον καλλιτέχνη, δηλαδή υπάρχει μια διαλεκτική, διαδραστική διαδικασία δούνε λαβείν αναμεταξύ τους.
Προς απόδειξη σχέσης της πολιτικής που παράγει τέχνη και τέχνης που παράγει πολιτική θα αναφέρω την αρχαία ελληνική τραγωδία και κωμωδία, όπου τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και αν ρωτούσες τον πολίτη Αθηναίο τι σχέση έχει η τέχνη με τη πολιτική θα σε θεωρούσε τουλάχιστον ανόητο, διότι το θεωρούσε αυτονόητο.
Ο Μπρέχτ, επίσης είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα, ο δικός μας ο Ρίτσος επίσης, ο Χαλεπάς για την αντιμετώπιση που εισέπραξε από το κοινωνικό σύστημα της εποχής του και πως αντέδρασε σ αυτό, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Πάμπλο Νερούδα, Ναζίμ Χικμέτ, Ιάκωβος Καμπανέλης και πολλοί άλλοι.
Αλλά και τα καλλιτεχνικά ρεύματα ανά τους αιώνες και που δεν είναι λίγα, αριθμούν σχεδόν τα 35 ξεκινώντας από τη κλασσική αρχαιότητα δεν είναι τίποτε άλλο από την πολιτική και κοινωνική αντανάκλαση και σηματοδότηση της εποχής όπου εμφανίστηκαν.
Αναγέννηση-Φουτουρισμός-Ιμπρεσιονισμός-Υπερρεαλισμός-Κονστακτιβισμός-Μπαρόκ-Μανιερισμός- Κυβισμός-Ντανταϊσμός-Ποπ Αρτ-Σοσιαλιστικός ρεαλισμός και πολλά άλλα, όπου το κάθε ένα από αυτά αντιστοιχούσε σε μια συγκεκριμένη εποχή και ταυτόχρονα απηχούσε τις τεράστιες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που συντελέστηκαν στην εποχή τους είτε βοηθώντας να προκληθούν αυτές οι αλλαγές η διαμαρτυρόμενα για τα κακώς κείμενα και ακόμα κάποια από αυτά άνθισαν σαν αντανάκλαση αποδοχής μιας νέας εποχής ηθών και πολιτικής.