Οι λέξεις κρυώνουν σαν ποτάμι παγωμένο,
στόμα σφιχτό, πέτρα στη θάλασσα ή φωνή μου.
Οι σκέψεις πνίγονται, πουλιά σε κλουβί αιώνιο,
τη σιωπή σκορπούν σαν σπόρους μιας χαμένης αγκαλιάς.
Μες στο λαιμό μου, μια ζωή ανήμπορη να ανέβει,
χτύποι χωρίς ρυθμό, φτερά χωρίς ουρανό.
Μα η σκιά σου έρχεται σαν πρίσμα στο παράθυρο,
σπάει το σκοτάδι, λύνει τα δεσμά.
Η παρουσία σου, κλειδί σε δωμάτιο ανύπαρκτο,
ανοίγει τους δρόμους που χάθηκαν τα όνειρα.
Ο κόσμος μου σπασμένο γυαλί, ξαναγεννιέται,
στα χέρια σου λαμπυρίζει σαν πρωινό αεράκι στην θάλασσα.