Το πρωτομαγιάτικο πρωινό ήταν και υπέροχο, και μαγευτικό!
Η φύση ντυμένη με φρέσκα Ανοιξιάτικα χρώματα, γαλαζοπράσινοι τόνοι παντού, η χλόη στην Γη, τα φύλλα στα δέντρα, με ίδιες χρωματικές αντανακλάσεις στα νερά του χειμάρρου, μπερδεύουν τον άπειρο ζωγράφο να αποδώσει σωστά, κοντινές και μακρινές αποχρώσεις Ουρανού, φύλλων και χλόης!
Ο χείμαρρος κυλούσε ήρεμα, αλλά όπου οι βράχοι εμπόδιζαν το διάβα του, γινόταν ορμητικός, όπως και στην πολυμορφία της ζωής.
Ο παππούς με τα τέσσερα του εγγόνια, την Μαρία, την Ζωή, την Ελένη και τον μικρό Παναγιώτη, καθισμένοι σε βράχους δίπλα στο νερό, στη σκιά ενός πλατάνου, απολαμβάναν την ηρεμία και τη γαλήνη της φύσης.
Είδαν τον μικρό Γιώργο, που ήρθε τρέχοντας με τον μικρό του σκύλο! Τον Μαξ, που χαρούμενος κυνηγούσε μια μπάλα του τένις.
Τα παιδιά, χαμογελούσαν βλέποντάς τον να μεταφέρει άοκνα την μπάλα στον Γιωργάκη, πριν την πετάξει μακρύτερα για μια νέα επαναφορά.
Πρώτη η Μαρία είδε τη μορφή του ερημίτη στον κοντινό λόφο! Τους κοίταζε κι αυτός από απόσταση, κρατώντας ένα ξύλο στο ένα του χέρι, κάτι σαν μπαστούνι και κοντάρι μαζί!
Τον είδαν για λίγο μόνο, πριν με βήμα γοργό εξαφανιστεί!
Τότε ξεκίνησαν πολλά και απρόβλεπτα γεγονότα!
Άκουσαν ήχο μηχανής, κι ένας μοτοσικλετιστής έφθασε δίπλα στην άκρη του ποταμού. Αφού “ξεπέζεψε” από τα “άλογά” της μηχανής του, στάθηκε όρθιος δίπλα της, κοιτώντας την ομορφιά του τοπίου!
Ο Γιώργος πέταξε ξανά την μπάλα, μόνο που χτύπησε πάνω σε βράχο, η πορεία άλλαξε, κι αντί για την χλόη, βρέθηκε στα νερά του χειμάρρου. Ο Μαξ όρμησε στα δροσερά της νερά, και την έπιασε με το στόμα.
Παππούς και εγγόνια έβλεπαν με χαμόγελο την αφοσίωση, την προθυμία και την προσπάθεια του Μαξ, που περιχαρής έφερνε ξανά και ξανά την μπάλα στον μικρό Γιώργο!
Με την μπάλα στο στόμα, βγαίνοντας από το νερό, πέρασε δίπλα από τον μοτοσικλετιστή, και έκανε ό,τι κάνουν όλα τα ζώα όταν βραχούν!
Με δύναμη τίναξε δεξιά κι αριστερά το σώμα και το κεφάλι να διώξει το νερό, και πολλές χοντρές σταγόνες έπεσαν στο παντελόνι, και την μπότα του μηχανόβιου.
Μια αμήχανη στιγμή σιωπής! Μετά το ξάφνιασμα, ήρθε αντίδραση βίαιη. Με το βρεγμένο πόδι κλώτσησε με δύναμη τον μικρούλη Μαξ, που αφήνοντας ουρλιαχτό πόνου, αφού πρώτα διέγραψε στον αέρα μια καμπύλη τροχιά, προσγειώθηκε σε βράχο μέσα στο ποτάμι!
Λίγο η πίεση του νερού, λίγο το βάρος του Μαξ, ο βράχος κούνησε από την θέση του, και σε λίγο βρέθηκε πάνω από το πίσω πόδι του Μαξ, βυθίζοντας τον ολόκληρο μέσα στο νερό.
Ήταν πέρα από βέβαιο πως θα πνιγόταν αν δεν έκαναν κάτι, κι ο παππούς δίχως δεύτερη σκέψη, μπήκε στο νερό κι ανασήκωσε το κεφάλι του μικρού Μαξ έξω από το νερό, για να αναπνεύσει!
Ήταν όμως δύσκολο με ένα χέρι να σηκώσει τον βράχο από το πόδι του Μαξ!
-Μαρία, φώναξε κάποιον να βοηθήσει παιδί μου, ο βράχος είναι βαρύς, δεν τα καταφέρνω μόνος μου!
Τότε ένοιωσε μια παρουσία δίπλα του! Ήταν ο ερημίτης!
Δίχως λέξη, με το ξύλο ανασήκωσε τον βράχο, κι ο παππούς έβγαλε τον μικρό Μαξ από το νερό!
Τα γεγονότα φορτίστηκαν με έντονα συναισθήματα!
Ο μικρός Γιώργος ήρθε κοντά τους στο νερό, κι αφού πήρε αγκαλιά τον Μαξ, στράφηκε προς την όχθη!
Όταν πέρασε δίπλα από τον μοτοσικλετιστή, που ήταν σαστισμένος με όσα προκάλεσε η ανόητη και άσκεφτη ενέργεια του, τον κοίταξε με θυμό, πριν λίγο μακρύτερα ακουμπήσει τον μικρό του φίλο στην Γη!
Κόσμος είχε μαζευτεί, κι όλοι ρωτούσαν να μάθουν τι είχε συμβεί!
Ο μικρός εξηγούσε, κι ο κόσμος με ανάμικτα συναισθήματα κοιτούσαν, πότε τον καβαλάρη της μηχανής, πότε τον παππού που έβγαινε από το ποτάμι, και πότε τον ερημίτη, που δίχως μιλιά, τώρα επέστρεφε πίσω στον λόφο.
Λίγο πριν βγει στην ακτή, ο ερημίτης στράφηκε προς τον κόσμο και έκανε μια αινιγματική δήλωση:
-Μην πείτε ποτέ, πως ο Θεός είναι δίκαιος! Να μην λέτε τον Θεό μας δίκαιο!”
Ο κόσμος, ο παππούς και τα εγγόνια, κοίταζαν με απορία τον ερημίτη να ξεμακραίνει, όταν κάποιος τον ρώτησε:
-Και πως να λέμε τον Θεό, αν δεν τον θεωρούμε δίκαιο;
Ο ερημίτης στάθηκε μια στιγμή. Μετά γύρισε, και κοιτάζοντας όλους, είπε ξανά με ήσυχη, αλλά καθαρή φωνή:
-Αγαθό! Ναι! Αγαθό! Έτσι να λέτε τον Κύριο και Θεό μας! Όχι δίκαιο, αγαθό, επανέλαβε, κι αφού τους γύρισε την πλάτη, ανηφόρισε στον μικρό λόφο και χάθηκε από την ματιά όλων!
Όταν γύρισαν στην γιαγιά, έκατσαν πάνω στις κουρελούδες, στην σκιά του πλάτανου, και τα εγγονάκια της είπαν όσα συνέβησαν, με εκφράσεις και χειρονομίες ζωηρές!
Η Μαρία ήταν σιωπηλή.
Όταν τα μικρά τελείωσαν την εξιστόρηση, ρώτησε τον παππού:
Παππού, γιατί δεν αντέδρασες όταν είπε ο ερημίτης πως ο Θεός δεν είναι δίκαιος; Συμφωνείς με ότι είπε;
Ο παππούς χάρηκε που η Μαρία πρόσεχε όσα συνέβαιναν, και είχε σωστές απορίες!
Μετά είπε σε όλα τα εγγόνια του:
-Μπορούμε να αγαπήσουμε τον Κύριο και Θεό μας, δίχως τον Σταυρό του μαρτυρίου Του!
Τα μικρά τον κοιτούσαν με απορία και ο παππούς συνέχισε:
-Ο Σταυρός απέδειξε την μεγάλη Του Αγάπη για εμάς! Δίκαιος είναι ο Θεός μας, αλλά πάνω από την δικαιοσύνη Του, έχει πρώτα την Αγαθότητα του!
Τα παιδιά δεν κατάλαβαν, και συνέχισε:
-Πως θα ένοιωθαν οι άνθρωποι, αν μετά από κάθε κακή πράξη που κάποιος έκανε, θα μετρούσαν τα δευτερόλεπτα, περιμένοντας την τιμωρία του δίκαιου θεού; Πως να αγαπήσεις τέτοιον Θεό;
Τα μικρά εγγόνια κατάλαβαν το νόημα όσων είπε ο ερημίτης!
Ότι ο Θεός είναι δίκαιος, αλλά ευτυχώς, όσο ζούμε είναι κυρίως Αγαθός! Πως περιμένει εμείς να καταλάβουμε τα λάθη μας, να τα διορθωθούμε πριν από την τελική Του δικαιοσύνη, για όσα κυρίως από πείσμα δεν θέλουμε να διορθώσουμε στην παρούσα μας ζωή!
Γαβ, ακούστηκε χαρούμενη η φωνή του Μαξ, που τρέχοντας χώθηκε στην αγκαλιά του παππού, κουνώντας ζωηρά τη ουρά του!
Tο πλευρό που δέχτηκε την κλωτσιά, πονούσε, και τα παιδιά το κατάλαβαν μόλις τον αγκάλιασαν.
Ήταν όμως κεφάτος, μαζί και ο μικρός Γιωργάκης, που τον έβλεπε χαρούμενο με ανθρώπους που το αγαπούν!
Ο παππούς του έδωσε ένα κόκκαλο με λίγο κρέας! Ο Μαξ το δάγκωσε και κούρνιασε δίπλα στα παιδιά!
Ξαφνικά, έπαψε να μασουλά και ανήσυχος ανασήκωσε το κεφάλι του, σαν να άκουγε κάτι. Άρχισε να γρυλίζει σιγανά, και ήταν φανερό πως ήταν θυμός, ο ήχος που έβγαινε από μέσα του.
Ο θόρυβος της μηχανής που πλησίαζε, έκανε φανερή την αιτία που αναστάτωσε τον μικρούλη Μαξ.
Η μηχανή σταμάτησε στον δρόμο, κι ο άνθρωπος που τον κλώτσησε, πλησίαζε διστακτικά προς το μέρος τους!
Το σιγανό γρύλισμα δυνάμωνε, κι παππούς τον χάιδεψε απαλά στο λαιμό για να ηρεμήσει!
Ο επισκέπτης, διστακτικά, ρώτησε πως είναι ο μικρός σκύλος, κι όταν κατάλαβε πως όλα ήταν καλά, ζήτησε συγνώμη από τον Γιώργο, κι από απόσταση, ζήτησε συγνώμη κι από τον Μαξ!
Ψέλλισε πως ό,τι έκανε ήταν άσκεφτο, κακό, και πως τα γεγονότα, τον βοήθησαν να καταλάβει το πόσο λάθος είχε φερθεί!
Ο Μαξ τώρα δεν γρύλιζε θυμωμένα. Κατάλαβε πως ο ξένος δεν ήταν εχθρικός. Κοίταξε τον παππού, τα παιδιά και τον μικρό Γιώργο, κι αφού είδε σε όλους την ίδια ματιά, κουνώντας την ουρά, πλησίασε και τρίφτηκε με χάρη πάνω στην ίδια μπότα, που λίγο πριν του έδωσε δυνατή κλωτσιά!
Ο ξένος σάστισε! Κάτι έσπασε μέσα του, λύγισε και δάκρυα φάνηκαν στα μάτια του!
Δίχως να τα σκουπίσει, έσκυψε κι αγκάλιασε τρυφερά τον μικρούλη Μαξ!
Αν και δεν τον φίλησε, έτριψε το μάγουλο του Μαξ πάνω στο δικό του μάγουλο, και μετά τον ακούμπησε απαλά στο έδαφος.
Κοίταξε όλους με βλέμμα συγνώμης, και σιωπηλά ανέβηκε στα άλογα της μηχανής του, άφησε λίγη σκόνη πίσω του, πριν χαθεί στην στροφή του αγροτικού δρόμου!
Όλοι ένιωσαν υπέροχα συναισθήματα μέσα τους!
Η ιστορία με αντιφάσεις που βίωσαν, έγινε μάθημα αγάπης και συγχώρεσης, υπενθύμιση για την ανεκτίμητη αξία της μακροθυμίας και της αγαθότητας του Θεού.
Ο Μαξ, με την ανεπιτήδευτη του αφοσίωσή, έγινε το καλύτερο δείγμα αγάπης, μαζί και δύναμη συγχώρεσης.
Η σοφία όσων είπε ο ερημίτης, έκαναν γνωστό σε όλους, πως η
αγαθότητα είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο Θεός στον ανθρώπινο κόσμο.
Παιδιά και μεγάλοι, δέχτηκαν πολύτιμες διδασκαλίες ζωής.
Τα εγγόνια, κατάλαβαν πως η υπομονή και η ψύχραιμη σκέψη, αποτρέπουν την βιαστική και επικριτική δράση, πως η χαρά και η ζωηράδα, πρέπει να συμπορεύονται με την συμπόνια και την κατανόηση.
Η Μαρία, πρόσεξε πως τα μάτια του παππού ήταν υγρά, καθώς άκουγε να επαναλαμβάνει τα λόγια του ερημίτη:
-Μην πείτε τον Θεό Δίκαιο! Ο Θεός μας είναι Αγαθός, μόνον Αγαθός! Δόξα το Άγιο Σου Όνομα Κύριε!
Αμήν!
Συμπληρωματικές – συμπερασματικές σκέψεις:
Η ιστορία μεταφέρει βαθιά μηνύματα για την αγάπη, τη συγχώρεση και τη φύση του Θεού, τονίζοντας ότι ενώ ο Θεός είναι δίκαιος, η κύρια ιδιότητά Του είναι η καλοσύνη.
Η εμπειρία άφησε μόνιμη εντύπωση στην οικογένεια, δίνοντάς της πολύτιμα μαθήματα ζωής.
Το ίδιο το ποτάμι λειτουργεί ως κεντρικό μοτίβο στην ιστορία, αντιπροσωπεύοντας τη ροή της ζωής και την απρόβλεπτη φύση των γεγονότων. Όπως το ποτάμι είναι ήρεμο σε άλλα μέρη και ταραγμένο σε άλλα, οι χαρακτήρες βιώνουν στιγμές ηρεμίας και στιγμές κρίσης.
Η παρουσία του ποταμού υπογραμμίζει επίσης το θέμα της ανθεκτικότητας και της ικανότητας προσαρμογής στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, όπως το νερό που λυγίζει γύρω από τα εμπόδια αλλά συνεχίζει την πορεία του.
Το σκηνικό δίπλα στο ποτάμι την Πρωτομαγιά προσφέρει ένα γραφικό και ειδυλλιακό σκηνικό που έρχεται σε αντίθεση με τα δραματικά γεγονότα που εκτυλίσσονται. Αυτή η αντίθεση ενισχύει τον συναισθηματικό αντίκτυπο της ιστορίας, καθώς η ομορφιά του περιβάλλοντος αντιπαρατίθεται με τις εμπειρίες των χαρακτήρων από φόβο, θυμό και, τελικά, συγχώρεση και λύτρωση.
α) Ποια είναι η σημασία του σκηνικού της ιστορίας την πρώτη μέρα του Μαΐου δίπλα στο ποτάμι;
β) Πώς αντικατοπτρίζουν οι πράξεις του σκύλου Μαξ το θέμα της πίστης και της συγχώρεσης;
γ) Τι υποδηλώνει η δήλωση του ερημίτη για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη του Θεού;
δ) Πώς επιλύει η ιστορία τη σύγκρουση μεταξύ του μοτοσικλετιστή και του Μαξ;
α) Συνοψίζοντας: Το σκηνικό εκείνη την πρώτη μέρα του Μαΐου δίπλα στο ποτάμι είναι σημαντικό, καθώς όχι μόνο για την ιστορία, αλλά γιατί εμπλουτίζει την αφήγηση με συμβολικά νοήματα που σχετίζονται με την Φύση, την ανθρώπινη κατάσταση και την πολυπλοκότητα της ζωής.
Το ταξίδι. Οι ενέργειες του σκύλου Μαξ στην ιστορία αντικατοπτρίζουν θέματα πίστης και συγχώρεσης με διάφορους τρόπους:
Πιστότητα: Η πίστη του Μαξ είναι εμφανής στην αταλάντευτη αφοσίωσή του στο να φέρει την μπάλα για τον νεαρό σύντροφό του, Τζορτζ. Παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζει εμπόδια, όπως η μπάλα που προσγειώνεται στο ποτάμι, ο Max δεν διστάζει να πηδήξει στο νερό για να την ανακτήσει. Αυτή η πράξη καταδεικνύει τη δέσμευσή του στο ρόλο του ως πιστός σύντροφος του Τζορτζ.
Ανιδιοτέλεια: Η πίστη του Μαξ επεκτείνεται και στην ανιδιοτέλεια του όταν τον κλωτσήσει ο μοτοσικλετιστής. Παρά το γεγονός ότι πονάει και φοβάται, το πρώτο ένστικτο του Μαξ δεν είναι να αντεπιτεθεί ή να φύγει, αλλά να συνεχίσει την αποστολή του να φέρει την μπάλα πίσω στον Τζορτζ. Αυτή η ανιδιοτελής πράξη αναδεικνύει την αφοσίωσή του στους ανθρώπινους φίλους του.
Συγχώρεση: Αν και τραυματίστηκε από τον μοτοσικλετιστή, ο Μαξ αρχικά γρυλίζει στον άνδρα, δείχνοντας το φυσικό ένστικτο να προστατεύσει τον εαυτό του. Όταν όμως ο μοτοσικλετιστής επιστρέφει και έμπρακτα ζητά συγγνώμη, ο Μαξ τον πλησιάζει χωρίς επιθετικότητα, επιτρέποντας στον άνδρα να τον χαϊδέψει. Η πράξη που επέτρεψε στον άντρα να τον αγγίξει, είναι ισχυρή απόδειξη και αποδοχή συγχώρεσης.
Γέφυρα Συμφιλίωσης: Η αποδοχή από τον Μαξ της συγγνώμης του μοτοσικλετιστή χρησιμεύει ως γέφυρα συμφιλίωσης μεταξύ του άνδρα και της ομάδας δίπλα στο ποτάμι. Η ικανότητά του να συγχωρεί το άτομο που τον έβλαψε, βοηθά στη θεραπεία της συναισθηματικής έντασης και διευκολύνει την ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης.
β) Αθωότητα και αγνότητα: Οι ενέργειες του Μαξ καθοδηγούνται από την αθωότητα και την καθαρότητα της καρδιάς, χωρίς την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κρίσης ή την επιθυμία για εκδίκηση.
Η ικανότητά να συγχωρεί, υπογραμμίζει την αγνότητα της πράξης, την ανωτερότητα ανθρώπων και ζώων με κατανόηση.
Συνοπτικά, οι πράξεις του Μαξ ενσωματώνουν τα θέματα της πίστης και της συγχώρεσης μέσω της αταλάντευτης αφοσίωσής του στους φίλους ανθρώπους, της ανιδιοτέλειας του απέναντι στον βίαιο κίνδυνο, της ικανότητάς του να συγχωρεί αυτόν που τον έβλαψε και τον ενεργό του ρόλο του στην συμφιλίωση και την ειρήνη.
Ο χαρακτήρας του λειτουργεί ως ηθική πυξίδα για τους ανθρώπινους χαρακτήρες, υπενθυμίζοντάς τους τη σημασία αυτών των αρετών στη ζωή τους.
γ) Η δήλωση του ερημίτη για τον Θεό, υποδηλώνει ενεργή διάκριση μεταξύ των εννοιών της δικαιοσύνης και της καλοσύνης στη θεϊκή φύση και αμφισβητεί τη συμβατική κατανόηση του Θεού ως πρωτίστως δίκαιου.
Τα λόγια του “Μη λες ότι ο Θεός είναι δίκαιος! Μην αποκαλείς τον Θεό μας δίκαιο!” και “Να τον καλείς Αγαθό! Ναι, Αγαθό! Έτσι πρέπει να απευθύνεσαι στον Κύριο και τον Θεό”, τονίζουν την προτεραιότητα της Αγαθότητας και της Καλοσύνης Του!
Τονίζει πως ενώ ο Θεός είναι ασφαλώς δίκαιος, οι πράξεις Του βασίζονται σχεδόν απόλυτα στην αγαθότητα και την καλοσύνη Του.
Καθυστέρηση Δικαιοσύνης: Αναδεικνύοντας την καλοσύνη του Θεού, υπονοεί ότι ο Θεός δεν τιμωρεί άμεσα κάθε αδίκημα με δικαιοσύνη. Αντίθετα, η καλοσύνη του Θεού δίνει χρόνο, υπομονή και ευκαιρία σε όλους, να αναγνωρίσουν και από μόνοι να διορθώσουν τα λάθη τους.
Έλεος και Συγχώρεση: Η εστίαση στην καλοσύνη του Θεού έναντι της δικαιοσύνης, υποδηλώνει θεϊκή κλίση προς το έλεος και τη συγχώρεση. Η καλοσύνη του Θεού θεωρείται πηγή ελπίδας και λύτρωσης, προσφέροντας πάντοτε ακόμη μια ευκαιρία για μετάνοια και αλλαγή.
Ανθρώπινη αντίληψη του Θεού: Η “ανθρώπινη” θεώρηση του Θεού ως αποκλειστικά δίκαιου, οδηγεί σε τρομακτική ή συναλλακτική σχέση με το θείο, όπου κάθε πράξη αντιμετωπίζεται με άμεση ανταμοιβή ή τιμωρία. Αντίθετα, η κατανόηση του Θεού ως Αγαθού καλλιεργεί μια σχέση που βασίζεται μόνον στην αγάπη, την εμπιστοσύνη και την ευγνωμοσύνη.
δ) Ηθικό δίδαγμα: Τα λόγια του ερημίτη χρησιμεύουν ως ηθικό δίδαγμα για τους χαρακτήρες της ιστορίας και τους αναγνώστες. Ενθαρρύνει μια αλλαγή προοπτικής, εκτιμώντας τις αρετές της καλοσύνης, της συμπόνιας και της κατανόησης έναντι της αυστηρής τήρησης της δικαιοσύνης.
Ουσιαστικά, η δήλωση του ερημίτη καλεί μια βαθύτερη ενατένιση της φύσης του Θεού και των συνεπειών του να βλέπεις τον Θεό ως πρωτίστως καλό, αντί μόνον ως δίκαιο.
Η θεολογική προοπτική δίνει έμφαση στην αγάπη, το έλεος και τις δυνατότητες για ηθική ανάπτυξη και συγχώρεση στην ανθρώπινη ζωή.
Η ιστορία επιλύει τη σύγκρουση μεταξύ του μοτοσικλετιστή και του Μαξ μέσα από σειρά γεγονότων που οδηγούν σε συμφιλίωση και συγχώρεση.
Μετά την κλωτσιά, η παρουσία του ερημίτη να βοηθά, αν και ο μοτοσικλετιστής φεύγει από τη σκηνή, η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί.
Συνεχίζει με την ενεργή αναζήτηση από τον μοτοσικλετιστή να βρει και πλησιάζει την οικογένεια, μαζί με τον Μαξ και τον σύντροφό του Γιώργο.
Τους πλησιάζει διστακτικά, νοιάζεται και ρωτάει για την υγεία του Μαξ.
Βλέποντας ότι ο Μαξ είναι καλά, ζητά συγγνώμη από τον νεαρό σύντροφο του σκύλου, προσπαθεί και κάνει το ίδιο με τον Μαξ, αλλά από απόσταση, όχι από φόβο, αλλά γιατί δεν έχει ακόμη καταλάβει το ψυχικό σθένος και μέγεθος που έχουν και τα ζώα.
Και όταν έμπρακτα αναγνωρίζει ότι η πράξη του ήταν άσχημα και εκφράζει τη λύπη του για όσα έκανε, ο Μαξ, ο οποίος αρχικά γρύλισε στον μοτοσικλετιστή ως απάντηση στην προηγούμενη επίθεση, καθώς αισθάνεται τις τύψεις του άντρα, τον πλησιάζει χωρίς εχθρότητα!
Με το να τριφτεί πάνω στην μπότα που του πρόσφερε πόνο, τον βοηθά να νοιώσει διαφορετικά, πολύ περισσότερο όταν δέχεται τα δικά του χάδια!
Η πράξη υποδηλώνει την ικανότητα του Μαξ να συγχωρεί και να ξεπερνά το περιστατικό.
Ο μοτοσικλετιστής, εμφανώς συγκινημένος από την αποδοχή του Μαξ και την καλοσύνη που έδειξε η ομάδα, αγκαλιάζει τρυφερά και με δάκρυα τον Μαξ.
Ακόμη νοιώθει απόμακρος ως προς το ζώο, για αυτό δεν φιλάει τοΜαξ, αλλά τρίβει το μάγουλό του πάνω στο μάγουλο του Μαξ, δείχνοντας μεταμέλεια και την αρχή μιας στοργής.
Κοιτάζει όλους με βλέμμα συγγνώμης, και σιωπηλός φεύγει με τη μοτοσικλέτα του.
Την επίλυση της σύγκρουσης χαρακτηρίζει πρώτα η επιστροφή του μοτοσικλετιστή, η ειλικρινής του συγγνώμη, αλλά κυρίως η συγχώρεση του Μαξ με προεκτάσεις μέσα από τη συναισθηματική σύνδεση που μεταξύ τους σχηματίζεται.
Αλληλουχία γεγονότων, υπογραμμίζουν τα θέμα της συμπόνιας, της λύτρωσης και της δύναμης της συγχώρεσης, που θεραπεύει και μεταμορφώσει τις σχέσεις, ακόμη και μετά από ένα βλαβερό περιστατικό.