Ποιήματα εποχής – 16 | Γλυκά εξ αμάξης ποιήματα του Στέλιου Αρσενίου
Επιμέλεια – παρουσίαση Θανάσης Μουσόπουλος
Δημιουργοί από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (κυρίως) και όχι μόνο…
Αυτό τον καιρό στο fb δημοσιεύω κείμενά μου για την ποίηση φίλων ποιητών/ποιητριών που τους ζητώ να μου στείλουν 2-3 αδημοσίευτα ποιήματά τους. Θέλω να δούμε τι ποίηση γράφεται αυτό τον καιρό…
Το sparmatseto.gr αγκαλιάζει και προβάλλει αυτήν την σειρά
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Ποιήματα Εποχής – 15 | Γιώργος Καδήρογλου – αντίστιξη σύγχρονου ποιητικού λογού και εικόνας” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”77230″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]
Γλυκά εξ αμάξης ποιήματα του Στέλιου Αρσενίου
Ο αείμνηστος Σαράντος Καργάκος που έθρεψε γενιές νέων και μεγαλυτέρων με τα κείμενα και τα βιβλία του γράφει για τη φράση «τα εξ αμάξης» που αποδίδω στα ποιήματα του Στέλιου Αρσενίου:
«Ἐπειδὴ δ οἱ ἐπιστρέφοντες ἀπὸ τὴν Ἐλευσίνα ἐπέβαιναν σὲ ἅμαξες καὶ μποροῦσαν νὰ βρίζουν ἀπὸ ψηλὰ, καθιερώθηκε τὸ μέχρι σήμερα λεγόμενο «τὰ ἐξ ἁμάξης», προκειμένου περί ὕβρεων. Οἱ ὕβρεις τότε –κατ’ ἔθιμο– λέγονταν μιὰ φορὰ τὸ χρόνο. Σήμερα, δυστυχῶς, ἔχουν γίνει καθημερινὸ… φαγητὸ!»
Βέβαια, πρόσθεσα τον επιθετικό προσδιορισμό «γλυκά», γιατί ο Στέλιος γράφει πάντα γλυκά, χωρίς ύβρεις. Στο πρόσφατο βιβλίο του «Οδός Σαραγλί» έχω τη χαρά και τιμή να γράφω στον Πρόλογο:
«Το 1980, πριν από κοντά σαράντα χρόνια, ο Στέλιος Αρσενίου εξέδωσε τη σατιρική ποιητική συλλογή «Ιστορικές Ιστορίες», σελ. 79, τότε τον γνώρισα. Δύο χρόνια μετά στη «Συνοπτική Ιστορία Θρακικής Λογοτεχνίας» (Κομοτηνή, 1982) έγραφα σχετικά: «Νέος, που τώρα σπουδάζει στην Αθήνα, με σατιρική φλέβα, με εύστοχη ώρες ώρες χρήση της καθαρεύουσας διακωμωδεί, από την προοδευτική πλευρά, τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα της επικαιρότητας».
Πέρασαν τα χρόνια, ο Στέλιος συχνά δημοσίευε στίχους και πεζά, συνεχίζοντας το δρόμο που άνοιξε το 1980. Έγινε διακεκριμένος ζαχαροπλάστης, ποτέ δεν σταμάτησε να ασχολείται με την επικαιρότητα, όπως είπα τότε. Κατά καιρούς του έλεγα, ότι οφείλει να γράφει – πάντοτε τον θεωρούσα ικανό δημιουργό. Και, να, τώρα «Οδός Σαραγλί», μια γλυκιά οφειλή προς τον εαυτό του και προς τους άλλους».
Τον παρακάλεσα να μου εμπιστευθεί κάποιες σύγχρονες δημιουργίες του για να τις παρουσιάσω στη σειρά των κειμένων μου «Ποιήματα Εποχής», με παλιούς και νεότερους ποιητές και ποιήτριες. Τον ευχαριστώ για την άμεση ανταπόκριση. Μου έστειλε ένα επίκαιρο δημιούργημά του σχετικά με την απαγωγή του Γυμνασιάρχη στο Αιγίνιο.
Τα ποιήματα
Οι Τρώες όταν έκλεψαν, την όμορφη Ελένη,
το πλήρωσαν με πόλεμο, πλάνταξε η Οικουμένη.
Οι Έλληνες θυμήθηκαν, αντίστοιχα να πράξουν,
και ένα εκπαιδευτικό, να πάνε να αρπάξουν.
Προέκυψε θεσπέσια, που λέτε ιλαροτραγωδία,
διασημότης περισσή, σε Αιγίνιο και Πιερία.
Η Τι – Βι που κάτι τέτοια, θεωρεί σαν θεία δώρα,
μπάλα παίζοντας μεγάλη, αναστάτωσε τη χώρα.
Όχι καταδικαστέοι, οι απαγωγείς για να κριθούν,
αλλά σύντομα και άλλοι, πλείστοι να τους μιμηθούν.
Άχ βρε άρρωστη Τι – Βι, τίποτα που δεν σε σώνει,
έναν σαν το Αλέφαντο, θέλεις για να στα ” χώνει “.
Μάθε μπαλίτσα κούκλα μου, κέρατο βερνικωμένο,
άσε τους Γυμνασιάρχες και τον κάθε πικραμένο.
Δεν είναι ο πόνος σόου, στρίγγλα κακομαθημένη,
πρώτιστα εσύ τη χώρα, κατάντησες καθημαγμένη.
Τους κοινούς εγκληματίες, ως ήρωες παρουσιάζεις,
και τα γεγονότα όλα, σπεύδεις να διασκευάζεις.
Αναμένω για να σε δω, κάποτε να γιατρευτείς,
να σοβαρευτείς Τιβούλα και να νοικοκυρευτείς.
Στέλιο, περιμένω βιβλίο με τα νέα «εξ αμάξης» ποιήματά σου…
Τα Ποιήματα Εποχής σε επιμέλεια Θανάση Μουσόπουλου συνεχίζονται…