ΓΑΛΑΤΕΙΑ
Ως άμορφη μάζα ξεκίνησα
Μορφή κρυσταλλική απέκτησα
Ακτινοβόλα, λάμπουσα, στίλβουσα.
Με όμματα μαρμαίροντα
σε καθήλωσα.
Αναδύθηκα αιμοφόρα
να σε σώσω.
Φρικτά συμπαγής ήσουν
μέσα στους γρόνθους των μαχών σου
Ακατάβλητος πυγμάχος
μέσα στους πυθμένες της διάβρωσής σου.
Η σήψη σου
Η αποσύνθεσή σου
Η διαφθορά σου
ζητούσε πνεύμονα θαύματος.
Σου πρόσφερα την πνοή μου
Ανένηψες
ΔΟΥΛΤΣΙΝΕΑ
Είμαι το παιχνίδι του κόσμου
η ακατάβλητη ευθυμία του ονείρου
και η σπαρακτική απώλεια του.
Σου δόθηκα Κύριε μου
έγινα η θρησκεία Σου
Εγώ η αλήθεια σου
Εγώ η μόνη ανάγκη για αιωνιότητα
Στο στερέωμα της συνείδησής σου
Εγώ η ενατένιση
Εγώ το Άπειρο.
Άθεος ή θεοκεντρικός ο ήρωας μου
αρνητικός ή καταφάσκων
θεόπνευστα με φωνάζει με βροντώδη υλακή
«Σ’ έχασα»
«Σε χάνω»
Του απαντώ γλυκά
«Προσδέσου στη χαρά
γνωρίζοντας τη σταύρωση».
Εξόριστος
με βρίσκει.
Φιλομήλα
Ο βιασμός μου
συνορεύει με το θάνατο
συνορεύει με το φόνο
Που χάθηκε η διαρκής και βεβαιωμένη ατομικότητά μου;
Πως μεταβλήθηκε το κλειστό μου σώμα;
Η αρχή της καταστροφής μου,
ο οριστικός αφανισμός της μελωδίας μου
με αναισχυντία
πρόσταξαν τη νύχτα να σωπάσει.
Εγώ δεν δικαίωσα τη σιωπή.
Βρήκα ένα θάνατο βαθύ και δικό μου
Ένα θάνατο πέρα από τα βάλσαμα.
Μελέτησα τη σάρκα μου, την ορατή ψυχή μου.
Η απελπισία μου άντεξε περισσότερο.
Άλλωστε ήμουν απαλλαγμένη
από το καθήκον των εξηγήσεων.
Πέρα από το λόγο πήγα.
Μετανάστευσα σε μια βαθύτερη αλληλουχία
Σε ένα τιτίβισμα
που υφαίνει ένα μήνυμα μυστικό.
Το ακάθαρτο και απαίσιο
Ιερό ήταν θεμέλιο.
Ο κόσμος μου ο αγέννητος έβγαλε φτερά στην λάσπη
Κρύους χειμώνες τίναξε.
Γεννήθηκα Χελιδών
του χρόνου αρχή και Νιότη.
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Ποίηση και Μουσική σε Ένα vol1″ background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”6087″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]
