Ο πλούτος, η αναζήτηση της υλικής ευδαιμονίας και η προτίμηση σε μία ζωή πιο απλή αλλά με λιγότερες έγνοιες, αποτελούν πάντοτε θέματα σκέψης του ανθρώπινου νου.
Η σάτιρα είναι ένας τρόπος κοινωνικού σχολιασμού πολλών δημιουργών, οι οποίοι επιλέγουν να ακουμπήσουν αυτά τα ζητήματα με έναν πιο απαλό, εύθυμο τρόπο.
Ο Λουκιανός, ο ρήτορας και σατιρικός ποιητής της Δεύτερης Σοφιστικής, με τον Αλεκτρύωνα, προσεγγίζει αυτό το ζήτημα με έναν έξυπνο τρόπο.
Το ξύπνημα ενός ανακατωσούρη πετεινού επαναφέρει τον φτωχό υποδηματοποιό Μίκυλλο στη θλιβερή πραγματικότητα: δεν είναι πλούσιος. Η συμμετοχή του στο χθεσινό συμπόσιο του πλούσιου Ευκράτη, του γέννησε την ψευδαίσθηση ότι ήρθε η ώρα να λάβει τη θέση του, ξεφεύγοντας από την ανέχεια.
Ο Λουκιανός έζησε σε μία εποχή μεγάλων αλλαγών, όπου παρότι υπήρχε η επιρροή του Χριστιανισμού, οι κοινωνικές διαφορές ήταν μεγάλες και ο θεσμός της δουλείας επικρατούσε ακόμα σθεναρά.
Ο διάλογος αυτός είναι και μία αντανάκλαση των έντονων κοινωνικών διαφορών της εποχής. Ο φτωχός θέλει να αισθανθεί για λίγο τη ζεστασιά του χρήματος, ξεφεύγοντας από τις απαιτήσεις και τις στερήσεις της ζωής του.
Ο φτωχός Μίκυλλος, επανέρχεται στην πραγματικότητα, απευθυνόμενος προσβλητικά στον θρασύτατο πετεινό που διέκοψε το γλυκό του όνειρο.
Για να διαπιστώσει ότι ο φωνακλάς πετεινός είναι ο φιλόσοφος Πυθαγόρας, αντανακλώντας την πίστη των Πυθαγόρειων φιλοσόφων στη μετενσάρκωση.
Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την ουσιαστική ευτυχία στη ζωή και ποιος είναι ο δρόμος που οδηγεί σε αυτή.
Ο Μίκυλλος θεωρεί ότι η κατοχή πλούτου βοηθάει στην ευτυχία, ο Πυθαγόρας τείνει να πιστεύει ότι η απλή ζωή γλιτώνει από τις βασανιστικές έγνοιες των πλουσίων και βρίσκεται στην απλότητα και τον εναρμονισμό με τη φύση.
Μία συζήτηση που απασχολεί διαχρονικά την ανθρώπινη σκέψη: μέχρι ποιο βαθμό ο πλούτος διευκολύνει τη ζωή μας; Είναι η κατοχή του αποκλειστικά κάτι καλό; Είναι ωφελιμότερη η απλότητα ή η πολυτέλεια;
Ο Λουκιανός βρισκόμενος ανάμεσα στο Σωκρατικό διάλογο και την καυστική επέμβαση της σάτιρας, δίνει φωνή σε ζώα και ανάμεσα στην κωμική στόφα και τη στιβαρή σοβαρότητα, καυτηριάζει κοινωνικά, θεολογικά και φιλοσοφικά προβλήματα που απασχολούν διαχρονικά τον άνθρωπο.
Η σάτιρα ως ένα θεραπευτικό είδος γραφής, προσπαθεί να αμβλύνει και να μαλακώσει μέσω της κωμωδίας σοβαρά ζητήματα που ταλανίζουν την ανθρώπινη πορεία. Η συζήτηση του Μίκυλλου με τον πετεινό είναι μία ευφυής συζήτηση που σχολιάζει ανθρώπινες αδυναμίες και κοινωνικές διαστρωματώσεις και αδικίες με ειλικρίνεια και χιούμορ…