Μία ημέρα, όπως όλες οι άλλες, ξημερώνει στα στενά και τις πλατείες της αρχαίας Αθήνας. Ο καυτός ήλιος λούζει τους πολίτες οι οποίοι ζουν και κινούνται μέσα στην Αθηναϊκή δημοκρατία, μέσα στις λατρευτικές συνάξεις και την εμπορική κίνηση εκείνης της εποχής.
Τα βλέμματα των περισσότερων πολιτών θα τραβήξει ένας άνθρωπος τρίτης ηλικίας, γύρω στα 70, ο οποίος περιφέρεται στους δρόμους με μία λύρα στο χέρι. Το ανθρώπινο μάτι είναι έμφυτα δημιουργημένο ώστε πάντοτε να παρατηρεί περισσότερο αυτό που εμφανίζεται ολίγον ή πολύ διαφορετικό από την πλειοψηφία. Έτσι, ένα ημικύκλιο ξεκινά να δημιουργείται γύρω από τον υπερήλικα τροβαδούρο, θυμίζοντας τις αντίστοιχες περιπτώσεις μουσικών του δρόμου σε δρόμους της πρωτεύουσας που συγκεντρώνουν πλήθη πολιτών γύρω τους.
Ποιος να είναι, άραγε, αυτός ο υπερήλικας που γοητεύει τα αυτιά με τη μελωδία, κάνοντας ακόμα και τις Μούσες να θαυμάζουν το παίξιμό του;
Δεν είναι άλλος από τον Όμηρο, ο οποίος υμνεί τα παθήματα, τα κατορθώματα του Οδυσσέα, μέχρι να φτάσει στην αγαπημένη του Ιθάκη.
Αυτός ο αιώνιος γητευτής της ποίησης, στέκεται πύργος ακλόνητος μέσα στην καλλιτεχνική πορεία της ανθρωπότητας, με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια να θεωρούνται τα κορυφαία δημιουργήματα ανθρώπινης δημιουργίας και έμπνευσης στην ανθρωπότητα.
Πολλοί εκφράζουν δυσπιστία και απορούν πως ο Όμηρος, ένας και μόνο άνθρωπος, μπόρεσε να συγκρατήσει τόσες ονομασίες, τόσα γεγονότα, τόσες ημερομηνίες, υποπτευόμενοι ότι κάποιο ή μέρος των δύο αιώνιων ποιημάτων, είχε και άλλο δημιουργό.
Οι επιστημονικές έρευνες, όμως, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δημιουργός και των δύο είναι ο ανυπέρβλητος Όμηρος.
Αυτός ο ποιητής του οποίου η ασθενική όραση η οποία εξασθενεί ολοένα και περισσότερο, άνοιξε το χώρο στην μεγαλύτερη καλλιέργεια όλων των υπόλοιπων αισθήσεων, στην προσπάθεια αποκωδικοποίησης και συναρμολόγησης του κόσμου.
Τα Ομηρικά έπη είναι τόσο πολυεπίπεδα, αποτελούν έναν αναγνωστικό θησαυρό πληροφοριών, γνώσεων, αλλά και διαχρονικών ηθικών αξιών. Έχουν την δυνατότητα να γοητεύουν και να προσελκύουν αναγνώστες από πολλά και διαφορετικά αναγνωστικά πεδία, τα οποία καλύπτουν από Ιστορία, μέχρι Φιλοσοφία και Γεωγραφία.
Ο Όμηρος παραμένει ο αιώνιος ποιητής, γοητεύει διαχρονικά την ανθρωπότητα ολόκληρη, η οποία παρακολουθεί μαγεμένη τα παθήματα, τα βιώματα, τα πάθη των επών του. Μέσα σε χωνευτήρι το οποίο χωράει και δίνει περιθώριο σε κάθε συναίσθημα και ανθρώπινο βίωμα, δίχως να εξωραϊζει και να δαιμονοποιεί το μίσος, το φόβο και κάθε άλλο οδυνηρό συναίσθημα. Αλλά αποδεχόμενο στα έπη του, ως μία συναισθηματική κατάσταση μέσα στο πολύπλοκο μωσαϊκό της ζωής.
Γυναίκες, άνδρες, παιδιά γύρω από αυτό τον υπερήλικα με τη μυστική ταυτότητα που παίζει εξαιρετικά άρπα. Αυτός, ο Όμηρος, ο αιώνιος δάσκαλος της ανθρωπότητας.