Ο Φεντερίκο Φελίνι (Federico Fellini, 20/1/1920-31/10/1993), ήταν ένας σκηνοθέτης του οποίου το όνομα δέσποζε πάνω από τις ταινίες του.
Ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Ιταλούς σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.
Από τα πρώιμα κλασικά έργα του, όπως το La strada (1954), μέχρι τις καλλιτεχνικές συγκινήσεις La dolce vita (1960) και 8½ (1963), το έργο του είναι μια πληθωρική επιβεβαίωση της ζωής και της τέχνης.
Ακολουθούν μερικά από τα πιο αξιομνημόνευτα αποφθέγματά του:
Για το πώς βλέπεις ταινίες
“Το να πηγαίνεις στον κινηματογράφο είναι σαν να επιστρέφεις στη μήτρα- κάθεσαι εκεί, ακίνητος και στοχαστικός στο σκοτάδι, περιμένοντας να εμφανιστεί η ζωή στην οθόνη”.
Για τη δημιουργία ταινιών
“Ακόμα κι αν ξεκινούσα να κάνω μια ταινία για ένα φιλέτο γλώσσας, αυτή θα αφορούσε εμένα”.
Για τις ταινίες και τα όνειρα
“Το να μιλάς για όνειρα είναι σαν να μιλάς για ταινίες, αφού ο κινηματογράφος χρησιμοποιεί τη γλώσσα των ονείρων- τα χρόνια μπορούν να περάσουν σε ένα δευτερόλεπτο και μπορείς να μεταπηδήσεις από το ένα μέρος στο άλλο. Είναι μια γλώσσα φτιαγμένη από εικόνες. Και στον πραγματικό κινηματογράφο, κάθε αντικείμενο και κάθε φως σημαίνει κάτι όπως σε ένα όνειρο”.
Για το να είσαι πιστός
“Είναι πιο εύκολο να είσαι πιστός σε ένα εστιατόριο παρά σε μια γυναίκα”.
Για τον ρεαλισμό
“Ο ρεαλισμός είναι μια κακή λέξη. Κατά μία έννοια τα πάντα είναι ρεαλιστικά. Δεν βλέπω καμία γραμμή μεταξύ του φανταστικού και του πραγματικού”.
Για τη λογοκρισία
“Η λογοκρισία είναι διαφήμιση που πληρώνεται από την κυβέρνηση”.
Για την αρχή και το τέλος
“Ένα καλό ξεκίνημα και ένα καλό τέλος κάνουν μια καλή ταινία, αρκεί να βρίσκονται κοντά το ένα στο άλλο”.
Για τους καλλιτέχνες
“Ο καλλιτέχνης είναι το μέσο ανάμεσα στις φαντασιώσεις του και τον υπόλοιπο κόσμο”.
“Τι είναι ένας καλλιτέχνης; Ένας επαρχιώτης που βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε μια φυσική πραγματικότητα και σε μια μεταφυσική. Είναι αυτό το ενδιάμεσο… αυτή η μεθοριακή χώρα ανάμεσα στον απτό κόσμο και τον άυλο – που είναι πραγματικά το βασίλειο του καλλιτέχνη”.
Σχετικά με το hype
“Το hype είναι η αμήχανη και απελπισμένη προσπάθεια να πείσεις τους δημοσιογράφους ότι αυτό που έχεις φτιάξει αξίζει τη δυστυχία του να πρέπει να το αναθεωρήσεις”.