Ψάχνω ακόμα σε κεντρικά περίπτερα της Αθήνας για παλιά, καλά αυθεντικά τεύχη Ντόναλντ, ειδικά για τα πρώτα και πιο παλιά τεύχη της συλλογής τα οποία και θεωρώ τα πιο ποιοτικά. Πάντοτε έψαχνα και ποτέ μου δε θεώρησα πως θα σταματήσω να τα διαβάζω επειδή τα χρόνια περνούν.
Δε θα άφηνα ποτέ ένα από τα ομορφότερα κομμάτια της παιδικότητάς μου να χαθεί, επειδή πρέπει να συμβιβαστώ με μία ψεύτικη και επίπλαστη ωριμότητα της ενήλικης ζωής. Γιατί, όπως είχε γράψει και ο Νίτσε: «ωριμότητα είναι να ξαναβρίσκει κάποιος τον εαυτό του όταν ήταν παιδί».
Με χαρά έχω τεύχη δίπλα στο κρεβάτι μου, με κάθε προθυμία αφήνω τον εαυτό μου να χαλαρώσει από τα «πρέπει» που με έμαθαν να ζυγιάζω και να τους επιτρέπω να λυγίζουν την πλάτη μου. Πάντοτε διάβαζα και χαιρόμουν με τις καθημερινές ιστορίες και τα παθήματα των ηρώων, μου θύμιζαν τη δική μας ζωή με όλα τα καλά και τα στραβά της.
Όχι ότι δε διαβάζω Μίκυ Μάους και Κόμιξ. Αλλά τον Ντόναλντ τον αγαπώ. Τα περισσότερα τεύχη του, τον Ντόναλντ διαφημιστή, τον Ντόναλντ γιατρό, τον Ντόναλντ ποδοσφαιριστή, τον Ντόναλντ σε κάθε επάγγελμα γενικά.
Την αγαπάω αυτή την πάπια, αυτό τον ήρωα, ειλικρινά. Την τσιριχτή φωνή του, την τεμπελιά του, την ικανότητά του να μπλέκει σε τρελές καταστάσεις και να προσπαθεί να γλιτώσει από αγγαρείες και υποχρεώσεις. Μου θυμίζει και εμάς τους ίδιους που με την ψυχή στο στόμα προσπαθούμε σε ένα εικοσιτετράωρο να χωρέσουμε τα πάντα; και, τελικά, δε χωράμε τίποτα…
Είναι ένας από τους ήρωες μου. Καλοσυνάτος, τεμπελάκος, αλλά και πρόθυμος για βοήθεια. Αστείος και αφελής, ταυτόχρονα πονηρός και αδέξιος. Γελάω με την αφέλειά του να φοράει πετσέτα όταν βγαίνει από το μπάνιο, ενώ τον βλέπουμε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του με τη μικρή μπλε μπλούζα που αφήνει σχεδόν γυμνό το σώμα του.
Αγαπώ αυτή την ανεμελιά, διότι στην πραγματική ζωή εκλείπει πια η καρδιακή χαρά, κυριαρχεί ένα παράλογο άγχος και μία κατήφεια.
Ακόμα διαβάζω Ντόναλντ γιατί μου αρέσουν οι μικρές ιστορίες που έχουν ένα όμορφο τέλος, χωρίς να χρειαστεί να γεμίζω πάντοτε το μυαλό μου με άπειρες σελίδες; πολλές φορές, το πιο σύντομο είναι και το καλύτερο.
Μου αρέσει να διαβάζω Ντόναλντ, επειδή θεωρώ πως το κόμιξ και αυτό το είδος βιβλίου γενικότερα, ξεκουράζει τον άνθρωπο επειδή έχει εικονογράφηση, υπάρχει χρώμα και διάλογοι σε συννεφάκια, τα οποία πολλές φορές ξεκουράζουν τον αναγνώστη και δεν τον επιβαρύνουν με σελίδες γεμάτες ατελείωτες λέξεις.
Διαβάζω κάθε μέρα Ντόναλντ και μπορώ δίπλα στο Νίτσε και τον Μάρκο Αυρήλιο να έχω και ένα δικό του τεύχος. Γιατί είμαι ένα παιδί, πάντοτε και για την αιωνιότητα..