Αυτό το τραγούδι με τίτλο “Μνήμη Αμμοχώστου” σε μουσική Μιχάλη Ανδρονίκου και ποίηση Νίκης Κατσαούνη είναι παραγγελία της Γιώργας Σολομώντος για το φεστιβάλ Poetry Moves 2024.
Το Poetry Moves International Festival, με την ελληνική ονομασία Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης και Συν+Κίνησης, είναι ένα πολυθεματικό φεστιβάλ τεχνών με μια καθαρή δομή, η οποία έχει ως πυρήνα την ποίηση, η οποία βρίσκεται σε διάλογο με τις άλλες τέχνες όπως τη μουσική, το χορό, το τραγούδι, την εικόνα, ούτως ώστε να διευρυνθεί το πεδίο καλλιτεχνικής δράσης και καινοτόμου δημιουργίας.
Η 2η έκδοση του Φεστιβάλ, περιλαμβάνει 5 εκδηλώσεις και θα πραγματοποιηθεί Οκτώβριο 2024 σε διαφορετικούς χώρους στη Λευκωσία, κατάλληλους για το εκάστοτε δρώμενο, και θα διαρκέσει περίπου 3 έως 4 εβδομάδες.
Διανύοντας το 50ο έτος από την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο και βιώνοντας η ανθρωπότητα τις τεράστιες ανθρωπιστικές κρίσεις, τους πολέμους, τη βία, τις διώξεις που οδηγούν σε άνευ προηγουμένου αύξηση του εκτοπισμού, το Φεστιβάλ, επέλεξε στη φετινή του έκδοση παγκόσμια ποίηση με θεματική «ΠΑΡΑΘΥΡΑ», που θα αποτελέσει τον πυρήνα του Φεστιβάλ.
Τα παράθυρα έχουν μακρά ιστορία στην τέχνη και αντιπροσωπεύουν πρωτίστως τον διαχωρισμό μεταξύ ενός εσωτερικού και ενός εξωτερικού χώρου ή βρίσκονται μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης ή μεταξύ του πραγματικού και του εικονικού κόσμου. Τα παράθυρα ως μοτίβα και πηγές φωτός, ως ελπίδα, ενατένιση ή μελαγχολία, συμβολίζουν την προστασία, την απομόνωση και το άνοιγμα ταυτόχρονα, είναι το κατώφλι μεταξύ του μέσα και του έξω, μεταξύ δύο κόσμων.
Το Φεστιβάλ σε συνεργασία με τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην 2η έκδοσή του, επιλέγει ποιήματα για τα παράθυρα, τα ποικίλα θέματα και στυλ τους, και αφήνει τους καλλιτέχνες να εμπνευστούν και να δημιουργήσουν.
Συντελεστές:
Μουσική: Μιχάλης Ανδρονίκου
Ποίηση: Νίκη Κατσαούνη
Ανάθεση για το Poetry Moves International Festival 2024: Γιώργα Σολομώντος
Φωνή: Λουκία Γκαρδιακού
Πιάνο: Κατιάνα Γεωργά
Ηχογράφηση: Γιώργος Πρινιωτάκης – Artracks Recording Studios
Στίχοι:
ΜΝΗΜΗ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
Κι ύστερ’ ανοίγει τα παράθυρα και μπαίνει.
Αγκάλες ήλιου
και κλωνάρια φεγγαριού
μεσ’ στα σεντόνια τα σκορπάει
κι ευωδιάζουν σαν άστρα
σε λιβάδια τ’ ουρανού.
Κι ύστερα κλείνει τα παράθυρα
και μένει.
Μελτέμι μέντας
που ξεστράτισε γι’ αλλού
κι άλλαξε γνώμη, «εδώ μ’ αρέσει», λέει
μοιάζει σαν θάλασσα, σαν μύθος
του βυθού,
που κρύβονταν μες σ’ όστρακο αρχαίο
και δεν γινότανε να ειπωθεί
παρά για λόγο απόκοσμο, σπουδαίο
κρυφά, γλυκά, χωρίς να ακουστεί.
Ανοίγει τα παράθυρα και μπαίνει.
Νάμα σαν νόημα που κάπου με καλεί
άκουσμα γνώριμο απ’ την Αγία Ζώνη
κιούλι μυρίζει και γιασεμί.