Κάθε μου κείμενο, μία γέννα επίπονη και δύσκολη. Κάθε μου κείμενο βγαίνει από τα σπλάχνα μου, μέσα στο μυαλό μου πλάθεται και παίρνει σάρκα και οστά σε ένα χαρτί.
Κάθε μου κείμενο μία γέννα γεμάτη πόνο, αίμα, ένας τοκετός δύσκολος. Άλλοτε βαριά επίπονος, άλλοτε ευκολότερος.
Έχω γεννήσει τόσες φορές, ακόμα και αν δεν κυοφόρησα στη μήτρα μου! Έχω γεννήσει τόσες φορές και η γέννα μου διαφέρει από των περισσότερων. Λίγοι άνθρωποι γεννάνε γραπτά, λίγοι γεννάνε σενάρια και λέξεις που να ταιριάζουν σε διηγήματα. Και αν ακόμα και η δική μου γέννα δεν ταιριάζει με των περισσότερων, και αυτή παραμένει γέννα.
Κάθε κείμενο είναι μία γέννα. Με κόπο το γεννάς και το συλλαμβάνεις στη σκέψη, με πόνο το γράφεις, με αφοσίωση το ολοκληρώνεις. Δικό σου είναι, παιδί σου, σκέψεις σου. Ένα σου βίωμα που το έκανες ποίημα, μία σου σκέψη που σε ενέπνευσε για ένα σενάριο, ένα δέντρο και μία στιγμή της καθημερινότητας που μετουσιώθηκε σε κείμενο.
Ναι, τα κείμενά μου είναι παιδιά. Δε βγήκαν από τη μήτρα μου, αλλά από τη σκέψη και το μυαλό μου. Και παραμένουν τα μικρά μου, τα άτακτα παιδιά μου που πάντοτε αγαπώ και φροντίζω.