Η καλοσύνη που νομίζεις ότι έχεις μέσα σου δεν είναι πάντα ατόφια. Μήπως είναι καλοσύνη για την αποφυγή της απόρριψης; Είναι αυθεντική; Μήπως γίνεσαι καλός για να σε αποδεχτούν και να μην σε απορρίψουν;
Αν η καλοσύνη που έχεις μέσα σου δεν έχει όρια και δεν υπολογίζει ούτε σέβεται τον ίδιο σου τον εαυτό, τότε δεν είναι καλοσύνη. Είναι εγωισμός. Είναι η τάση σου να πείσεις τον εαυτό σου ότι είσαι καλός άνθρωπος γιατί μόνο όταν νιώθεις πως είσαι σωστός, παίρνεις αξία και αποκτάς νόημα. Είναι κάπως ψυχαναγκαστική αυτή η στάση ζωής, να τρέχεις να βοηθάς τους πάντες. Να τρέχεις να προλάβεις λάθη. Να μην εμπιστεύεσαι κανέναν παρά μόνο τον σωτήρα και “σοφό” εαυτό σου.
Όταν αυτή η καλοσύνη σου, πατάει κάτω τον εαυτό σου, τον ξεζουμίζει και τον καταδυναστεύει, τότε κάπου πάσχει. Είναι καλοσύνη του θεαθήναι. Είναι καλοσύνη του φαίνεσθαι. Δεν είναι καλοσύνη από καρδιάς. Κι όταν ακόμα μετά την τόση καλοσύνη σου εισπράττεις κι από πάνω αχαριστία, τότε παίρνεις και το επισφράγισμα του εγωισμού. Πλήττεται το Εγώ σου. Πονάς. Θυμώνεις. Εσύ έδωσες τόσα και εισέπραξες αχαριστία.
Η αληθινή καλοσύνη δεν έχει σκιές. Πράττεις με καλοσύνη, δίχως να περιμένεις αντάλλαγμα. Πράττεις με καλοσύνη χωρίς δεύτερες σκέψεις. Ούτε παινεύεσαι μετά, ούτε βαρυγκωμάς. Απλά πράττεις καλοσυνάτα. Και υπάρχουν και φορές που μπορείς να πεις εκείνο το σπάνιο ΌΧΙ, δίχως ενοχές και βάρη. Κάποτε είναι ευθύνη του άλλου να πράξει. Αν δεν τον αφήνεις να πράξει μόνος του, επειδή θέλεις συνεχώς το στεφάνωμα της καλοσύνης και αρέσκεσαι στις ευχαριστίες και στις κολακείες, τότε και τον άλλον υποτιμάς και τον δικό σου εγωισμό φουσκώνεις.
Δεν είσαι υπεύθυνος για τις επιλογές των άλλων. Είσαι υπεύθυνος μόνο για σένα, για το πώς σκέφτεσαι, πράττεις και στέκεσαι στη ζωή. Φυσικά και θα βοηθήσεις όταν θέλεις κι όταν σου ζητηθεί. Όταν με διάκριση βλέπεις πως όντως ο άλλος χρειάζεται ένα χέρι βοήθειας. Αλλά όταν τρέχεις δίχως να σου ζητηθεί ή δεν βλέπεις το πόσο σε χειρίζεται ο άλλος, μάλλον παίζεις κάποιον ρόλο σωτήρα, παντοδύναμου και ξερόλα, αποσκοπώντας στον έλεγχο του άλλου ή της κατάστασης. Κι αυτό δεν κρύβει τίποτα άλλο πέρα από βαθιά ανασφάλεια, φόβο και υπέρμετρη εγωκεντρικότητα. Εγωισμός. Έλλειψη αληθινής επαφής.
Η αληθινή καλοσύνη δεν μπορεί να είναι ανισοβαρής. Δεν μπορεί να είσαι καλοσυνάτος με τους άλλους ενώ εσύ την ιδία στιγμή να κακιώνεις με τον εαυτό σου και να τον τιμωρείς.
Ή να θυμώνεις που ενώ προσδοκούσες κάποιο αντάλλαγμα, τελικά δεν το πήρες ποτέ. Το Εγώ σου είναι που θυμώνει. Η καρδιά έχει καλοσύνη. Αλλά ο νους δεν την αφήνει να την προσφέρει ατόφια, καθαρή. Ο νους καραδοκεί παρεμβαίνοντας με τους λογισμούς του Εγώ και με υπόγειο τρόπο καταστρέφει την λεπτεπίλεπτη δόνηση της καλοσύνης. Λερώνει και μολύνει με λάσπες και σκουπίδια την κρυστάλλινη καθαρότητα της, καθώς εκείνη κυλά με ορμή να συναντήσει το ποτάμι της αληθινής ζωής, της προσφοράς, της ένωσης και της αγάπης.
Αν μπορείς κάνε το καλό και ριξ’ το στο γιαλό. Αν δεν μπορείς, είναι προτιμότερο να μην κάνεις τίποτα.