Ο πόλεμος ως προϊόν της ανθρώπινης ατέλειας, υπάρχει πάντοτε για να αναδύει στην επιφάνεια την πιο ζοφερή πτυχή της ανθρώπινης φύσης.
Μέσα στον ρου της ανθρώπινης ιστορίας, οι πολεμικές συρράξεις έγραψαν τις πιο σκληρές, ματωμένες στιγμές της ανθρώπινης πορείας μέχρι σήμερα. Τα αγριότερα των συναισθημάτων, το ξύπνημα της δίψας για ελευθερία και αποτίναξη των δεσμών, η αγάπη για την πατρίδα, διαχρονικά ανακατεύουν τα υψηλά συναισθήματα με την βία, την προσπάθεια αναχαίτισης της ανθρώπινης ελευθερίας, τη δίψα για αίμα και νίκη επί του εχθρού.
Στο μουσείο του Ολοκαυτώματος, στα Καλάβρυτα, συναντάμε ένα από τα πιο συγκλονιστικά γλυπτά που μπορεί να δει ο άνθρωπος.
Η παιδικότητα τραυματίζεται, η γυναικεία μορφή απεκδύεται από την τρυφερότητα και με τη λιγότερη σωματική της δύναμη μεταφέρει τον νεκρό άνδρα, μπορεί να είναι ο σύζυγος.
Η γυναικεία μορφή είναι εμφανές ότι καταβάλλει μεγάλη σωματική προσπάθεια για να μεταφέρει το νεκρό άνδρα, το λύγισμα των γονάτων φανερώνει ότι η ίδια ξεπερνά τη γυναικεία δύναμη και φέρνει τον εαυτό της στην πιο δυνατή, εξουθενωτικά σωματική εκδοχή του.
Η τραυματισμένη παιδικότητα η οποία παρατηρεί με φόβο και δέος το σύρσιμο του νεκρού σώματος, η δεύτερη μορφή του παιδιού που προσπαθεί να διατηρήσει το αίσθημα της ασφάλειας μέσα στη μυρωδιά του θανάτου, ερχόμενο πιο κοντά στη μητέρα-γυναίκα.
Ίσως δεν υπάρχει ωραιότερο γλυπτό που να αποτυπώνει τόσο ρεαλιστικά, τόσο δραματικά και τραυματικά την οδυνηρή συνέπεια του πολέμου. Τη βίαιη παύση της ζωής, την πρόκληση παντοτινού τραύματος στην τρυφερή παιδικότητα, την προσβολή απέναντι στο θεόδοτο δώρο της ζωής.