Η έκφραση της ομορφιάς, της μητρότητας, της θεϊκότητας και εν τέλει της δύναμης των διαφορετικών κοινωνικών ρόλων, μέσα από διαφορετικές εποχές και πολιτισμούς στο πέρασμα του χρόνου…
Γυναίκα… ναι …. η Γυναίκα, αυτή η αιώνια και γλυκιά έμπνευση στη τέχνη της γλυπτικής, η διαχρονική αξία έμπνευσης των γλυπτών του κόσμου!
Κανένας γλύπτης αρχέγονος έως και σύγχρονος δεν κατάφερε να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στο μεγαλείο του γυναικείου φύλου.
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι , μας άφησαν καταπληκτικά δείγματα γραφής των γυναικείων γλυπτών τους από την αρχαϊκή εποχή με τις περίφημες «Κόρες» που αν και αποτύπωσαν τη γυναίκα με σεμνό και αυστηρό τρόπο μέσα στα πέπλα και τους χιτώνες τους εν τούτοις, αποτελούν αριστουργήματα της γλυπτικής τέχνης. Ακολουθεί η κλασική εποχή με γυναικείες μορφές να αποκτούν μεγαλύτερη φυσικότητα και χάρη, όπως η «Αφροδίτη της Μήλου» και η «Νίκη της Σαμοθράκης».
Όμως και κατά της Ρωμαϊκή περίοδο η γλυπτική με θέμα τη γυναίκα παραμένει, αφού οι Ρωμαίοι καλλιτέχνες αντέγραψαν την Ελληνική κλασική γλυπτική της προσέδωσαν επιπλέον δυναμισμό και περίσσιο ρεαλισμό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την προτομή της « Fonseca», «Η Κυβέλη της Φόρμια» και η «Ρωμαία γυναίκα» με τη μορφή της Αφροδίτης (Βατικανό-Μουσείο Καπιτωλίου).
Τι να πει κανείς για την Αναγέννηση…. επιστροφή στον ακαδημαϊσμό του Ελληνικού κλασικισμού με την γυναίκα να αποθεώνεται μέσω της αρμονίας και της ανατομικής τελειότητας .τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, χαρακτηριστικότερο όλων «Η Πιετά» του Μιχαήλ Άγγελου, και δε μπορούμε να προσπεράσουμε « Την πεπλοφόρο Παρθένο» του Giovanni Strazza, καθώς και την «Εστιάδα» – «Σεμνότητα» του Antonio Corradini.
Οδεύοντας προς την σύγχρονη μοντέρνα τέχνη βρίσκουμε την γυναικεία μορφή με έντονη εκφραστικότητα αλλά και μεγάλες αφαιρετικές προθέσεις των σύγχρονων γλυπτών καλλιτεχνών…. Τα παραδείγματα και εδώ είναι αμέτρητα. Με δική μου ευθύνη θα αναφέρω, επειδή τον αγαπώ , τον γίγαντα Ροντέν και τον «Κορμό της Αντέλ», καθώς και «Τη γυναίκα με το φίδι».
Εν κατακλείδι η γυναίκα ήταν, είναι και θα είναι πάντα παρούσα όλες τις εποχές και θα ακουμπά με τη ξεχωριστή παρουσία της την γλυπτική πρωτοπορία σαν απαραίτητος καταλύτης στη χημική εξίσωση ανάμεσα στο περιβάλλον, τους καλλιτέχνες , τις αισθήσεις τα συναισθήματα και την έκφραση…. δηλαδή την Ελευθερία
Άρης Ασσαριωτάκης