Μπανάνα, αυτό το τόσο πολύτιμο, στρογγυλό, κίτρινο φρούτο που αποτελεί αναπόσπαστο συμπλήρωμα μίας ισορροπημένης διατροφής.
Ένα φρούτο που το έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας με το γλύκισμα, δένοντάς το με έναν αγαστό δεσμό με τη λατρεμένη σοκολάτα.
Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Στην κρέπα, στα μπισκότα, στο παγωτό, στις μπάρες δημητριακών, στις σοκολάτες των σούπερ μάρκετ.
Η μπανάνα δεν είναι όμως μόνο αυτό το φρούτο με τη γλυκιά γεύση και το υπερβολικό κάλιο.
Είναι σύμβολο της ποπ κουλτούρας, ανεξίτηλο φετίχ της ποπ αισθητικής.
Η δυναμική της ως καλλιτεχνικό σύμβολο δεν εξαντλείται στην ολίγον αστεία απόφαση ενός ζωγράφου να κολλήσει μία μπανάνα σε έναν καμβά και να την παρουσιάσει ως ζωγραφικό αριστούργημα.
Αλλά στο γεγονός ότι ενέπνευσε ένα από τα καλύτερα μουσικά άλμπουμ όλων των εποχών, σε ένα εξώφυλλο που παραμένει καλλιτεχνικά πρωτότυπο.
Οι Velvet Underground με το πρώτο τους άλμπουμ υπογράφουν αυτόματα τη μουσικής τους αθανασία. Σε συνεργασία με τη Nico, εμπιστευόμενοι την ποπ αρτ καινοτομία του Άντυ Γουόρχολ, ο οποίος και τους έβγαλε ασπροπρόσωπους.
Η avant-garde φλερτάρει με τη ροκ, ο Lou Reed σπάει τα ταμπού και μιλάει -τραγουδάει, βασικά- για “απαγορευμένα θέματα”. Σαδομαζοχισμός, ναρκωτικά, καταχρήσεις, σε ένα άλμπουμ που σημάδεψε τη σύγχρονη μουσική ιστορία.
Μπορεί αρχικά οι κριτικοί να είχαν παραλύσει απέναντι στην τόλμη του δίσκου, ωστόσο σταδιακά, θεωρήθηκε ένας από αυτούς με τη μεγαλύτερη επιρροή.
Η Nico femme fatale της μουσικής, με φωνή που ταιριάζει αρμονικά στο σύνολο του άλμπουμ.
Ψυχεδέλεια, ολίγον ψυχοπλάκωμα, διάφορα παντρέματα μουσικών ειδών, από ροκ μέχρι Ανατολίτικο ύφος.
Και πάνω από όλα, ένα εξώφυλλο που νομιμοποίησε ένα από φρούτο σε σύμβολο μίας ολόκληρης μουσικής εποχής και κουλτούρας…