Μέσα σε ιστορικές στιγμές που θα μπορούσαν να γεννήσουν απογοήτευση, εμφανίστηκαν λαμπεροί άνθρωποι που έκαναν την εξαίρεση μέσα στο πλήθος.
Η καταδίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη είναι μία από τις πιο λυπηρές της νεότερης ιστορίας, συνεχίζοντας τη συνήθειά μας να δείχνουμε αχαριστία απέναντι σε ανθρώπους που μας ευεργέτησαν από την αρχή της πορείας μας.
Μόνο δύο άνθρωποι, έμειναν υπηρέτες της Δικαιοσύνης, οι οποίοι αρνήθηκαν να υπογράψουν τη θανατική του καταδίκη. Τα ονόματα έμενε να γραφούν στην Ιστορία: ο Γεώργιος Τερτσέτης και ο Αναστάσιος Πολυζωίδης.
Η άρνηση αυτών των δύο από ολόκληρο το πεντεμελές δικαστήριο το 1834, έκανε το όνομα των ίδιων συνώνυμο της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, της αφοσίωσης στο καθήκον ακόμα και όταν η πλειοψηφία επιθυμεί ως μανιασμένος λαός τη Σταύρωση.
Στην Τρίπολη, ένα μέρος της Ελλάδας που επηρέασε όσο λίγα την εξέλιξη της επανάστασης του 1821, έξω από το Δικαστικό μέγαρο της πόλης βρίσκονται οι ανδριάντες αυτών των δύο υπηρετών της αλήθειας, που αρνήθηκαν να καταδικάσουν έναν σωτήρα της χώρας.
Οι ανδριάντες και των δύο ανδρών βρίσκονται συμμετρικά στην είσοδο του Δικαστηρίου ως υπενθύμιση για το ρόλο που διαδραμάτισαν υπηρέτες της Δικαιοσύνης σε κρίσιμες στιγμές για το έθνος, την ευθύνη που έχει η ίδια να διατηρεί τη συνοχή και να παλεύει για το σωστό.
Η ύπαρξη αυτών των δύο μνημείων έχει τόσο ιστορική όσο και συμβολική κίνηση. Είναι σύμβολο της αφοσίωσης του Δικαστή στη Δικαιοσύνη δίχως ο ίδιος να επηρεάζεται από εξωτερικές πιέσεις και καταναγκασμούς. Είναι η αφοσίωση στο Δίκαιο που δεν κάμπτεται από τις μανιασμένες φωνές του πλήθους.
Η μνημειακή σύνθεση του 2005, έργο του γλύπτη Ηρακλή Ξανθόπουλου, ανήκει στα ωραιότερα μνημεία της Τρίπολης. Τοποθετημένοι στο μέρος που υπηρετεί τη Δικαιοσύνη, μία ζωντανή υπενθύμιση της Ιστορίας που υπάρχει για να φωτίζουν ακόμα και τα λάθη της το σήμερα.