Ο Έντβαρντ Μουνκ (Edvard Munch, 1863-1944) είναι σκοτεινός, αγχώδης, με παιδικά τραύματα, με έναν ψυχισμό ιδιαίτερο και ευμετάβλητο.
Στην Κραυγή, έναν από τους σημαντικότερους πίνακες της Έβδομης Τέχνης, βλέπουμε τον ταραγμένο ψυχισμό του ανθρώπου, ο οποίος τραυματισμένος, βγάζει μία ύστατη κραυγή σωτηρίας.
Μέσα σε ένα πορτοκαλί φόντο, το οποίο γίνεται εντονότερα κόκκινο, δείχνοντας πως στην χρωματική παλέτα ο φόβος δεν εκφράζεται μόνο μέσα από το σκοτεινότητα, το μαύρο, το γκρι, το σκούρο καφέ.
Η ανθρώπινη μορφή αλλοιώνεται, καθώς σκύβει από το βάρος της ύπαρξης που πιέζει το κεντρικό πρόσωπο του διάσημου πίνακα. Ο υπαρξιακός φόβος που στο μυαλό του καλλιτέχνη περιγράφεται ως “σύννεφα που ξεκινούν να στάζουν αίμα” και ως “ένας ήλιος που ξεκινά να κοκκινίζει”.
Ο Μουνκ με την Κραυγή, αναπαριστά εξαίσια τον ανθρώπινο φόβο και καταφέρνει να δώσει για πάντα στη συλλογική μορφή μία εικόνα περιγραφής του ανθρώπου που βρίσκεται σε κατάσταση υπαρξιακής αποσύνθεσης.
Ο Νορβηγός Έντβαρντ Μουνκ, άφησε το στίγμα του και την προσωπική του σφραγίδα στην παγκόσμια Τέχνη.
Ο εξπρεσιονισμός ως καλλιτεχνικό κίνημα παραποίησης της εξωτερικής πραγματικότητας, βρήκε τον ιδανικό εκπρόσωπο.
Στους πίνακες του Έντβαρν Μουνκ κάποιος παρατηρεί μία έντονη σκοτεινότητα, βιώνει παντού τη σιωπηλή παρουσία του φόβου, του θανάτου.
Το θάνατο όχι αποκλειστικά ως βιολογική παύση, αλλά ως αποχωρισμό προσώπων, ως φόβο που νεκρώνει την ικανότητα ουσιαστικής θετικής σύνδεσης με το δώρο που λέγεται ζωή.
Στον πίνακα Χωρισμός, βλέπουμε τη λεπτή ισορροπία στο λευκό φόρεμα της γυναικείας μορφής που αποχωρεί. Σε αντίθεση με το σκοτεινό χρώμα στο μεγαλύτερο μέρος του πίνακα, όπου συμβολίζει τη δυσκολία της ζωής για εκείνον που μένει πίσω, συγκριτικά με τη γυναικεία μορφή που αποχωρεί με δυναμισμό και περήφανη στάση σώματος.
Ο μεγάλος ζωγράφος μεγάλωσε με το φόβο ότι θα κληρονομήσει την ψυχική πάθηση της οικογένειάς του, γεγονός που σκίασε τη θετική στάση του απέναντι στη ζωή, επηρεάζοντας τον τρόπο οπτικής απέναντί της.
Σε σκούρο φόντο, ζωγραφίζοντας μεγάλες αλλαγές της ζωής, οι οποίες σηματοδοτούν το πέρασμά μας από μία κατάσταση σε μία άλλη.
Στον πίνακα εφηβεία βλέπουμε αυτή την αγωνία του νεαρού κοριτσιού απέναντι στις αλλαγές που βιώνει το σώμα του, στη μεταβατική περίοδο από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή.
Με τα χέρια της μπροστά από τη γενετήσια περιοχή, σύμβολο της ντροπής η οποία διαχρονικά έχει ντύσει το γυμνό σώμα και ειδικότερα τη γυναικεία σεξουαλικότητα, το κορίτσι βρίσκεται σε μία κατάσταση αναστάτωσης, συνειδητοποίησης και ταραχής.
O Moυνκ είναι ένας καλλιτέχνης με αρκετή απαισιοδοξία; δεν επιτρέπει εύκολα σε χαραμάδα να αφήσει λίγο φως να εμφανιστεί δειλά.
Αυτή η σκοτεινιά μας αφήνει το περιθώριο να δούμε την πραγματικά δυσκολία προσαρμογής ή κατάστασης, δίχως ωραιοποιήσεις. Δίχως θετικό πασπάλισμα, δίχως κάποια διάθεση εξωραϊσμού της πραγματικής δυσκολίας, της δυσχερούς πραγματικότητας.
Ο Μουνκ, σίγουρα, βαρύνει την ψυχή. Ακόμα και τα χρώματα που χρησιμοποιεί στους πίνακές του είναι σκοτεινά, δεν επιτρέπει εύκολα στο φως να πλησιάσει.
Ακόμα και αυτή η στάση ζωής αν δεν είναι ιδανική να υιοθετηθεί, μας επιτρέπει να δούμε την ψυχοσύνθεση ενός καλλιτέχνη, ο οποίος με έναν πίνακά του επηρέασε τη λαϊκή κουλτούρα και τις τέχνες που επηρεάζονται διαχρονικά από την απελπισμένη κραυγή του διάσημου πίνακά του.
Ο μεγάλος εξπρεσιονιστής θα μπορούσε να θεωρηθεί το σύμβολο του τρόμου στην τέχνη. Η μορφή της Κραυγής η οποία ενέπνευσε τη μάσκα που φορούσε ο δολοφόνος στην εμβληματική ταινία τρόμου της πιο σύγχρονης εποχής, Scream.
O Μουνκ είναι ένας από τους πρωταγωνιστές του τρόμου στην τέχνη. Οι άγριες, καταθλιπτικές, ακανόνιστες μορφές του, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της παγκόσμιας τέχνης.