Μέσα στη ντάλα της ζέστης, εκεί που ο ήλιος με χτυπούσε κατακούτελα, αλλά δε θόλωσε τελείως το βλέμμα μου.
Μπόρεσα από ένα τζάμι, ελαφρώς θολωμένο, σε ένα μαγαζί που δεν είχα ταμπέλα ξεκάθαρη για το τι αφορά, να δω έναν κρυμμένο παράδεισο.
Αυτά τα παλιά κομιξάδικα, τα λαϊκά που κρύβονται σε ισόγεια με ένα μικρό σκαλοπατάκι στην αρχή.
Μπαίνεις και η αρχική εμφάνιση δεν προϊδεάζει σε τίποτα μεγαλειώδες. Και με ένα απλό ψάξιμο ανακαλύπτεις πως η απλότητα είναι το κλειδί της επιτυχίας.
Τα κόμιξ που αγάπησες και ακόμα διαβάζεις, αυτά που κρύφτηκαν σε μία γωνιά της καρδιάς σου, έστω και σκονισμένα. Να σου θυμίζουν ότι κάποτε υπήρξες και εσύ παιδί…
Κόμιξ άτσαλα τοποθετημένα επάνω σε ράφια, αλλά διαχωρισμένα ανάλογα με το όνομά τους. Τα πιάνεις στα χέρια σου και αρχίζεις να τα ανακατεύεις, αναζητώντας τα πιο παλιά.
Δεν αποπνέει έναν αέρα αριστοκρατικού βιβλιοπωλείου. Αλλά το μεγαλείο βρίσκεται μέσα στις σελίδες των κόμιξ. Άλλα πιο φθαρμένα από το χρόνο, άλλα με σελίδες να λείπουν, άλλα πιο φρέσκα και σε καλή κατάσταση.
Μερικά κόμιξ πιο καταχωνιασμένα, τα φυσάς λίγο για να φύγει η σκόνη από επάνω τους. Και αυτά, όμως, τα σκονισμένα. Αυτά μερικές φορές είναι τα πιο πολύτιμα και παλιά.
Τα διαμάντα δεν είναι ποτέ φανερά, θέλουν εξασκημένο μάτι και οξεία παρατηρητικότητα. Για αυτό δε με φοβίζει σκόνη να δω και φθορά, ξέρω ότι πολλές φορές πηγαίνει εκεί που η αξία είναι κρυμμένη. Και ας μη φωνάζει.
Ένα παλιό κομιξάδικο, σε έναν δρόμο απομονωμένο. Εκεί που τίποτα καλό θαρρείς πως δε θα βρεις. Αλλά ναι, εκεί υπάρχει κρυμμένη η ωραιότητα..