Η Ελένη Δημητριάδου Εφραιμίδου (γεννήθηκε στην Ξάνθη) είναι ένα δημιουργικό πρόσωπο που ασταμάτητα δραστηριοποιείται κοντά τέσσερες δεκαετίες στον πολιτισμό και στα γράμματα. Τώρα ελάχιστα σχόλια για την ποίησή της.
Όταν το 2014 συντόνιζα την παρουσίαση της ποιητικής της συλλογής «Δωριείς και Ξυλοκόποι» είπα:
«Από τις πρώτες της συλλογές ‘’Εγένετο’’ 1987 και ‘’Εγώ κι ο Φαίδρος’’ 1990 ήμουν πεισμένος ότι πρόκειται για ποιήτρια αξίας. Και στη συνέχεια οι επόμενες συλλογές ‘’Του καιρού και της ήττας’’ (1999) και ‘’Πόλη μου σαν το ρόδο’’ (2001) επιβεβαίωσαν του λόγου το αληθές. Το 2009 η Ελένη Δημητριάδου Εφραιμίδου εξέδωσε τη συλλογή ‘’Σκιά είναι’’. Τότε έλεγα: ‘’Από συλλογή σε συλλογή η Ελένη Δημητριάδου Εφραιμίδου συμπληρώνει και εξελίσσει το ποιητικό της πρόσωπο’’».
Και έκλεισα την εκδήλωση λέγοντας: «Η Ελένη Δημητριάδου Εφραιμίδου με την ποίησή της στο έργο ‘’Δωριείς και Ξυλοκόποι’’ έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά: μιλά για την εποχή μας, γνωρίζει την πορεία της ελληνικής ιστορίας και γραμματείας και βλέπει μπροστά. Τι άλλο θέλουμε από ένα σύγχρονο δημιουργό;».
Ένα ποίημα της Ελένης που επιβεβαιώνει την ποιητική αξία και εμβέλειά της.
Η ΑΛΛΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Αν όταν τραγουδάς,
ενώνεις το απέραντο
και ένας άνθρωπος στον Βόρειο Πόλο
παύει να κρυώνει,
σταματάει το βήχα του,
ξεχνάει το ουρλιαχτό του,
βγάζει το παλτό του
γιατί ζεσταίνεται,
αν είναι ανώνυμα μαζί σου,
χορδή που πάλλεται,
αν το κενό κρύβει τους κραδασμούς του,
αν έχει τη δύναμη του ελάχιστου
κι η στάχτη είναι πλάνη
που διαλύει την αίσθηση,
αν μια χορδή
είν’ η πραγματικότητα,
τότε, δεν είναι πόνος
να πεθάνεις.
Την ημέρα παρουσίασης της ποιητικής συλλογής της Ελένης Δημητριάδου Εφραιμίδου “Δωριείς και Ξυλοκόποι” έγραψα ένα ποίημα και της το αφιέρωσα.
Οι άνθρωποι ξεκινούν την ημέρα τους
βλέποντας το Ζώδιο
ή το Χρηματιστήριο
τον ήλιο να ανατέλλει
ή ένα στίχο ποίησης
ή, δεν ξυπνούν καθόλου.
(από την ανέκδοτη συλλογή «Δοκιμές Χαρακτικής»)