Λέγεται πως ο Νίκος Καζαντζάκης συνήθιζε να διαβάζεις όρθιος, ακόμα και όταν περπατούσε. Ώσπου όταν είδε ανθρώπους να κάθονται σε ένα παγκάκι και να διαβάζουν, τότε ζήλεψε. Ζήλεψε διότι οι άλλοι μπορούσαν να κάθονται, ενώ εκείνος όχι.
Το να διαβάζεις όρθιος προσδίδει μία ακόμα πιο φιλοσοφική υπόσταση στην εξωτερική σου εικόνα. Είναι ένα ξεγέλασμα του χρόνου, καθώς αυτή η σωματική στάση υποδηλώνει πως όπως το κάθε λεπτό «κατατρώγει» τη ζωή, έτσι και εσύ θα ροκανίζεις τη γνώση και θα ταξιδεύεις στο Άγνωστο.
Παράλληλα όμως, αυτή η στάση υποδηλώνει και μία αγωνία. Διότι αν δεν είσαι σε ένα μέρος (για παράδειγμα το μετρό), όπου πολλοί διαβάζουν και όρθιοι για να αξιοποιούν δημιουργικά το χρόνο τους μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους, τότε δεν αισθάνεσαι πως προλαβαίνεις.
Διαβάζεις όρθιος επειδή επιθυμείς να ξορκίσεις τον μπαμπούλα που λέγεται χρόνος, να τον δαμάσεις και να του δείξεις πως ακόμα και αν δεν μπορείς να τον σταματήσεις, μπορείς να τον αξιοποιήσεις και να «ρουφάς» ακόμα και τα δευτερόλεπτά του.
Δε θέλεις να σπαταλήσεις ούτε ένα λεπτό για να καθίσεις στο παγκάκι, να ισιώσεις το σακάκι σου, να βολευτείς. Θέλεις να είσαι όρθιος, αλύγιστος, ευθυτενής. Να περπατάς και κάθε σου λεπτό να είναι η σελίδα που διαβάζεις, κάθε σου στιγμή να είναι το βιβλίο στο πρόσωπό σου να σε ζαλίζει με τη μυρωδιά του.
Η ζωή δεν περιμένει κανέναν, η γνώση δε σταματά, η μέρα δε γυρίζει πίσω. Ω ναι, διαβάζεις όρθιος επειδή δεν περιμένεις ούτε να καθίσεις πια. Επειδή η ζωή δε γυρίζει το πρόσωπό της να σε κοιτάξει, κοιτάζει μόνο μπροστά. Για αυτό διαβάζεις όρθιος, επειδή η γνώση είναι μία λύση για την αθανασία, μία ευκαιρία για απόδραση (ή τουλάχιστον για αίσθηση) από τους περιορισμούς της.
Διάβαζε όρθιος, διάβαζε έχοντας καθίσει στο γραφείο σου. Σημασία έχει, πάνω από όλα, να διαβάζεις. Να διαβάζεις, να διαβάζεις και να διαβάζεις, αυτό ανοίγει τους διανοητικούς ορίζοντες του ανθρώπου.
Μαρία Σκαμπαρδώνη (25/12/2022)