Θα μπορούσε, τελικά, η ζωή μας να είναι ένας πίνακας του Έντουαρντ Χόπερ;
Αγαπώ τα “Νυχτοπούλια” διότι νομίζω υμνεί την κρυμμένη μαγεία και την προκλητική αποκάλυψη κρυμμένων αληθειών μας.
Άνθρωποι χαμένοι στις σκέψεις τους σε ένα μισοάδειο μπαρ. Ποτήρια μισογεμάτα από αυταπάτες, ένας μπάρμαν που σερβίρει τα ποτά.
Και τρεις άνθρωποι αποστασιοποιημένοι, χαμένοι σε έναν τελείως δικό τους κόσμο. Σε μία δική τους γη, μοναχοί κάτοικοι ενός πλανήτη.
Αυτή η αδιόρατη αποκαλυπτικότητα της νύχτας, είναι εκείνη που μας καθιστά εράσμιους εραστές της.
Μέσα της κρύβεται μία ομολογία που βγαίνει αβίαστα, μία επιθυμία ενσάρκωσης των παλιών μας ονείρων.
Στον πάτο του ποτηριού η μορφή ενός απολεσθέντος έρωτα, μίας περασμένης νιότης που υποσχέθηκε ένα μεγαλείο απατηλό.
Λίγες γουλιές αλκοόλ που παρηγορούν, λίγα λόγια φανερώματος σε έναν άγνωστο εργαζόμενο που ανακατεύει αρώματα και φτιάχνει σφηνάκια και κοκτέιλ.
Αυτό το περίεργο ανακάτωμα σκότους και φωτεινότητας, μέσα σε ένα κλειστό μπαράκι της διπλανής γειτονιάς.
Ο Χόπερ εμπνέεται από τη νύχτα, η οποία αναδύει την κρυμμένη αλήθεια από μέσα μας. Και μέσα σε έναν κλειστό χώρο, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή, μπορείς να ακούσεις περισσότερα από ομιλίες βιαστικές….
Και ξέρει ότι μέσα στις νυχτερινές ώρες, τότε ξεπηδά το ταλέντο και εκφράζεται σα χείμαρρος και χωρίς αναστολή.