Είδα πριν λίγες ημέρες την ταινία «To Kill a mockingbird» η οποία θεωρείται ένα αριστούργημα του Κινηματογράφου. Μία ταινία βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Χάρπερ Λι το οποίο απέκτησε μυθικές διαστάσεις και αναφέρεται στα πανανθρώπινα ζητήματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, με ιστορικό πλαίσιο τον Αμερικανικό νότο του 1930.
Ο πρωταγωνιστής, Atticus Finch, είναι ο δικηγόρος που θα μπορούσε να σε πείσει να αλλάξεις την πεποίθησή σου για τους ανθρώπους που υπηρετούν το νομικό κλάδο. Ο ρόλος άρτια ερμηνευμένος από τον σπουδαίο ηθοποιό και ακτιβιστή Gregory Peck, είναι θα μπορούσαμε να πούμε η επιτομή του αστικού δικαίου.
Ένας άνθρωπος που προσπαθεί εκτός από δικηγόρος να σταθεί άξιος για τα παιδιά του πατέρας καθώς τα ανατρέφει μόνος. Και προσπαθεί να κοιτάζει με το κεφάλι ψηλά, γνωρίζοντας πως αν μέσα σε αυτό εισρεύσουν προκαταλήψεις θα δηλητηριαστεί.
Ο Atticus περιθωριοποιείται όταν αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός μαύρου ο οποίος κατηγορείται για έναν βιασμό τον οποίο δεν έχει διαπράξει. Η απόφασή του αυτή προκαλεί κύμα οργής στους λευκούς συμπολίτες του, καθώς θεωρούν πως δε θα έπρεπε ποτέ να αναλάβει την υπεράσπιση ενός μαύρου.
Ο ίδιος προσπαθεί να πορεύεται το δρόμο της δικαιοσύνης, ακόμα και αν χρειαστεί σε αυτόν να προχωρά μόνος. Αυτή τη στάση προσπαθεί να περάσει και στα παιδιά του, να τα διαπλάσει σε έντιμους ενήλικες που θα κοιτάνε την αλήθεια και δε θα κρίνουν μεροληπτικά εξαιτίας του μαύρου ή λευκού χρώματος.
Η αίγλη που προσδίδει ο Peck στο ρόλο, η υποκριτική του δεινότητα, η υπερήφανη στάση με την οποία υποδύεται τον Atticus, σε κάνει να θεωρήσεις τον ήρωα του έναν πραγματικό ήρωα όχι μόνο της ταινίας αλλά της κινηματογραφικής ιστορίας.
Με τη στεντόρεια φωνή και το επιβλητικό του παρουσιαστικό ο Atticus στέκεται απέναντι σε ένα δικαστήριο με όπλο τη φωνή της αλήθειας απέναντι στο μίσος.
Είναι ο δικηγόρος που μάχεται υπέρ της αλήθειας, υπερασπίζεται έναν άνθρωπο του περιθωρίου, δε διστάζει να βιώσει και ίδιος απόρριψη και χλεύη.
Ο Atticus είναι ο άνθρωπος της αλήθειας, που μάχεται για να μην καταδικαστεί ένας άνθρωπος όχι μόνο από ένα δικαστήριο. Αλλά και από το μίσος και την προκατάληψη.
Τόσο η ταινία όσο και το βιβλίο είναι μνημεία για τον πολιτισμό, όπλο επιμόρφωσης της ανθρώπινης αξίας και αποδοχής του πλουραλισμού ως πηγή μαγείας και ομορφιάς για την ανθρώπινη φύση.
Και ο ήρωας του Πεκ εκείνος για τον οποίο γράφει ο Καζαντζάκης: «να αγαπάς την ευθύνη. Να λες, εγώ θα σώσω τον κόσμο μονάχος. Αν δε σωθεί εγώ φταίω».