Η ισορροπία ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παραποίηση είναι λεπτά και πολλές φορές δυσθεώρητα. Χρειάζεται μεγάλη νοητική καθαρότητα για να μπορέσει κάποιος να ξεκαθαρίσει τις αληθινές ανάγκες από τις πλαστές, να ελέγξει το λόγο των ανθρώπων και να κρίνει αν είναι πράγματι ανιδιοτελής ή εμφορείται από κατώτερα συναισθήματα.
Ο Όμηρος στα αθάνατα Ομηρικά Έπη με τη βαθιά του σοφία κατάφερε να δώσει σε κάθε πρωταγωνιστή των επών του ένα όνομα που ανοίγει την πόρτα της εννοιολογικής εμβάθυνσης.
Οι αναγνώστες της Οδύσσειας έχουμε συγκινηθεί με την προσπάθεια του Οδυσσέα να επιστρέψει στην πατρίδα του, έχουμε θαυμάσει την πιστότητα της Πηνελόπης και έχουμε ως αναγνώστες μελετήσει μία ιστορία που θα μπορούσε να προφητεύει μέχρι και σύγχρονες σπλάτερ ταινίες.
Η δολοφονία των μνηστήρων και οι λεπτομέρειες που μας δίνει ο αιώνιος ποιητής, μπορούν πράγματι να παρομοιαστούν με μία από τις πρώτες σπλάτερ λογοτεχνικές αναφορές σε ένα κινηματογραφικό είδος που εδώ και δεκαετίες προσελκύει πολλούς κινηματογραφόφιλους.
Διαβάζουμε ότι ο Οδυσσέας από όλους τους μνηστήρες, θεωρεί ως πιο επικίνδυνο τον Αντίνοο.
Με το σοφό μυαλό του ο ποιητής, έδωσε σε έναν κακό του έπους του, ένα όνομα που περιέγραφε το περιεχόμενο του χαρακτήρα του.
Αναλύοντας τη λέξη, βλέπουμε ότι αποτελείται από το αντί και τη νόηση. Δηλαδή, η ερμηνεία που δίνουμε είναι ότι αναφέρεται στον άνθρωπο που παραποιεί την αλήθεια, αυτός που μας προκαλεί νοητική σύγχυση και μας ξεγελά.
Ο Αντίνοος ήταν ο ασεβέστερος των μνηστήρων. Υποκινούσε διενέξεις, ενώ ήθελε να οργανώσει τη δολοφονία του Τηλέμαχου, ακόμα και αν το σχέδιό του στο τέλος δεν προχώρησε. Η αλαζονεία του ήταν τόσο μεγάλη που τον οδήγησε να συμπεριφερθεί με ασεβή τρόπο στον Οδυσσέα όταν είχε ακόμα τη μορφή γέροντα, πετώντας του ένα σκαμνί.
Ήταν ο σκληρότερος μνηστήρας, θρασύς και αλαζόνας. Και αυτό του το όργανο που χρησιμοποιούσε για να παρερμηνεύει την αλήθεια, ήταν το ίδιο από το οποίο βρήκε το θάνατο.
Ο Όμηρος δίνει τη δική του έννοια θείας δίκης στο διαχρονικό έπος του, με τον Οδυσσέα να σκοτώνει τον ίδιο με ένα βέλος που διαπερνά το λαιμό του.
Τα Ομηρικά Έπη είναι πηγή σοφίας, αστείρευτων νοημάτων σε γλωσσολογικό, ψυχολογικό, φιλοσοφικό επίπεδο, συνδυάζοντας την καταγραφή των πιο σκληρών ανθρώπινων συμπεριφορών μαζί με τις ομορφότερες περιγραφές φιλίας, αφοσίωσης και ελέους.
Όσο περισσότερο τα μελετάς, τόσο αλλάζεις με τον πλούτο γνώσεων που αποκομίζεις.