Έχουμε ταυτίσει ορισμένες χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή λογοτεχνικού έργου συγκριτικά με άλλες. Περισσότερο τη Ρωσία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα.
Ωστόσο, μείζονες λογοτέχνες υπάρχουν και σε χώρες που δεν έχουν αριθμητικά έναν τεράστιο αριθμό. Ενδεχομένως, γιατί μπορεί και ο ένας να αξίζει όσο δέκα μαζί.
Ο Aleksis Kivi θεωρείται πλέον ο εθνικός συγγραφέας της Φινλανδίας. Η πιο ελεύθερη γλώσσα του, ο αλκοολισμός του, αρχικά είχαν δημιουργήσει αποστροφή στους κριτικούς λογοτεχνίας για το γνωστότερο έργο του “επτά αδέρφια” (Seitsemän veljestä) που πλέον θεωρείται κλασικό.
Από αποδιοπομπαίος τράγος, ο Kivi πλέον θεωρείται ο βασικός εκπρόσωπος της λογοτεχνίας της χώρας και εκείνος που βοήθησε τον πολιτισμό και την τέχνη της να διαδοθεί περισσότερο και εκτός των συνόρων της.
Η αφοσίωσή του στην παραγωγή λογοτεχνικού έργου αποδεικύεται από τη δεκαετή του συγγραφική αφοσίωση προς τελειοποίηση του μεγαλύτερου συγγραφικού του πονήματος.
Η συγγραφική του πορεία περιλαμβάνει ακόμα μία ποιητική συλλογή και άλλα δώδεκα θεατρικά έργα.
Η εναντίωσή του στον Ρομαντισμό εκείνης της εποχής οδήγησε πολλούς κριτικούς λογοτεχνίας, με επικεφαλής τον Άουγκουστ Άλκβιστ να χαρακτηρίσουν το έργο του ως κηλίδα στη Φινλανδική λογοτεχνία.
Η αποτύπωση της αγροτικής ζωής με παρουσίαση και της σκληρότητάς της ξένισε πολλούς, ενώ ο αντισυμβατικός τρόπος ζωής ενδεχομένως να ενδυνάμωσε αυτή την αίσθηση δυσαρέσκειας.
Θεωρείται από τους πρώτους Φινλανδούς συγγραφείς και στιχουργούς, με ένα ακόμα γνωστό έργο του να είναι το θεατρικό έργο Nummisuutarit (αγγλική μετάφραση οι τσαγκάρηδες του Χιθ).
Από την αποδοκιμασία στην απόδοση τιμής μίας ολόκληρης χώρας που επιτέλους, αποκτά έναν εθνικό συγγραφέα σε μία χώρα που δε διαθέτει αριθμητικά πολλούς λογοτέχνες παγκόσμιας εμβέλειας.
Η πραγματική αξία πάντοτε βρίσκει και κατήγορους; αλλά στο τέλος, αναγνωρίζεται.