Ότι θα έγραφα αυτές τις αράδες, δεν το πίστευα, ποτέ. Κι ακόμη, δεν το χωράει ο νους μου. Ο Δάσκαλος, ο ποιητής και συγγραφέας της πόλης μας, ο Θανάσης Μουσόπουλος, δεν βρίσκεται πια εδώ…
Από την πρώτη φορά που τον άκουσα, στο Γυμνάσιο της Γενισέας, να προλογίζει τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο, μέχρι τις συζητήσεις μας, πολλά χρόνια αργότερα, μου έκανε εντύπωση η εκφορά του λόγου του.
Ο μεγάλος πλούτος των γνώσεών του, μεταδιδόταν στον συνομιλητή του, με απλότητα, καθαρότητα λόγου.
Ο Θανάσης Μουσόπουλος, δεν ήταν απλά ένας Δάσκαλος, ένας συγγραφέας, ένας ιστορικός, ένας ποιητής.
Ήταν αναπόσπαστο, “οργανικό”, θα έλεγα, κομμάτι της Ξάνθης. Ένα τμήμα της καθημερινότητάς της. Τα κείμενά του, πομπός γνώσης, την οποία “βάζαμε στο σπίτι μας”, διαβάζοντάς τα σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα της πόλης μας.
Δεν είναι ώρα για περαιτέρω αναλύσεις. Η απώλειά του, αποτέλεσε μεγάλο σοκ, για όλους όσους τον γνωρίσαμε, όχι μόνο μέσα από το έργο, αλλά και μέσω της καθημερινής επαφής, της “καλημέρας”, της συζήτησης.
Ο πνευματικός άνθρωπος, βέβαια, δεν “φεύγει”, ποτέ. Το έργο του, τον κρατά ζωντανό αιώνια. Και τα βιβλία, τα άρθρα, τα κείμενα του Θανάση Μουσόπουλου, θα τον κρατούν αιώνια εδώ, αφού το πνεύμα, το έργο του, είναι, και θα είναι, παρόν .
Ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του…
