Σκαρώνεις γράμματα,
μηνύματα.
Τα σκίζεις.
Λέξεις που,
πουθενά,
δεν ταιριάζουν,
λέξεις που τρομάζουν.
Πετάς χαρτιά,
σαΐτες και σκουπίδια.
Αυτά, κάτι γράφουν.
Υπάρχει παραλήπτης.
Δεν χρειάζεται να τα δει…
Παράθυρα αστικού,
περάσματα:
“Σε είδα”
“Με είδες; Πότε; Πού;”
Δεν αντιλαμβάνεσαι
πως, η ζωή,
περνάει από μπροστά σου,
ξεμακραίνοντας.
Στιγμές χαμένες,
ταινίες
που δεν προβλήθηκαν,
κασέτες ακυκλοφόρητες.
Πραμάτεια συναισθημάτων,
στο παζάρι
του σύγχρονου,
του γρήγορου,
του εφήμερου.
Ξεπούλημα.
Χάνονται όλα
με ένα “ξενέρωσα”.
Ταχύτητα ιλιγγιώδης.
Αναλύσεις
και περίπλοκες έννοιες,
διατυπώνουν το απλούστατο.
“Θέλω να σε δω”
Δεν θα στείλεις,
πουθενά, τους στίχους.
Το στυλό,
μουτζουρώνει,
ο κέρσορας,
διαγράφει.
Πεταμένο χαρτί
κι οθόνη λευκή.
Σιωπή.
“Πονάω”
“Δεν πονάς”
Πάμε παρακάτω.
