Ήσουν ένα πιάτο στο τραπέζι,
ένα χέρι που έδινε ευχές.
Ήσουν ένας φίλος, ένας πατέρας,
και για κάποια, ίσως κι ο Ένας.
Ήσουν Άνδρας.
Ήσουν μαμά, γιαγιά, θεία.
Ήσουν το όνειρο κάποιου, συνάδελφος ή φίλη.
Ήσουν Γυναίκα.
Ήσασταν, όλοι εσείς.
Το στόμα που φώναζε
την αντίστροφη μέτρηση
κάποιες μακρινές,
περασμένες γιορτές.
Τώρα, πιάτο άδειο, στο ντουλάπι,
ίσως και μια φωτογραφία.
Ανάμνηση και κουβέντα…
Όλοι, πάνω, εκεί,
από εργάτες έως ηγέτες,
όλοι, πια, έχετε την ίδια μορφή…
Εκεί που είστε,
στον αληθινό κόσμο,
στείλτε ένα άστρο,
μια ευχή,
μια ελπίδα για τον θνητό μας κόσμο,
μήπως φωτίσει κάτι
και σε τούτη την γη…
