“Παταγώδης αποτυχία!”
Αυτή είναι η απάντηση που δίνω, όταν μου ζητούν να περιγράψω τον εαυτό μου με μια – δυο λέξεις. Απλά, ξεκάθαρα, χωρίς κανέναν εξωραϊσμό.
Εκτός, όμως, από τον αυτοσαρκασμό, υπάρχει και ο ρεαλισμός.
Γενικά, πρέπει να λέμε την αλήθεια, όπως, επίσης, πρέπει να αντικρίζουμε κατάματα την πραγματικότητα.
Πάντοτε.
Ακόμη και όταν, αυτή η πραγματικότητα, αφορά τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ακόμη και όταν δεν μας συμφέρει (ειδικότερα τότε).
Δυστυχώς, ζούμε στην εποχή που όλοι προσπαθούν να δείξουν κάτι το ωραίο πάνω στο ζήτημα της εικόνας τους. Πάση θυσία. Το προσπαθούν με νύχια και με δόντια.
Βέβαια, πολλές φορές, μια τέτοια απεγνωσμένη προσπάθεια παρουσίασης μίας καλής εικόνας, μπορεί να οδηγήσει, τελικά, σε κάτι που, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.
Η αντίθεση μεταξύ “φαίνεσθαι” και “είναι” που λέγανε και στην αρχαιότητα. Βεβιασμένα, όμως. Εσκεμμένα, με το ζόρι, “σώνει και ντε”…
Πώς το ‘χε πει, ο αείμνηστος Κώστας Τσάκωνας, στα “φτηνά τσιγάρα” του Ρένου Χαραλαμπίδη;!
“Εγώ είμαι… αυτός που είμαι!”
Νομίζω πως, η παραπάνω φράση, πρέπει να γίνει “η πυξίδα”…
Είμαστε, απλά, αυτοί που είμαστε! Ο εαυτός μας. Είτε αυτός μας αρέσει, είτε όχι. Με αυτόν πορευόμαστε… Και θα πορευτούμε, μέχρι τον τάφο.
