Η παιδικότητα πολλών ταινιών και παραμυθιών έκρυβε μία βαθιά ηθική και μία διαχρονικότητα ηθικών διδαγμάτων που ξεπερνούν την ηλικία και διδάσκουν τον ενήλικο κόσμο των μεγάλων.
Οι ήρωες των κινουμένων σχεδίων είναι αγαπητοί ακριβώς επειδή είναι ένας καθρέφτης μας; είναι η πιο εύθυμη, χαλαρή αποτύπωση των παθών και των ελαττωμάτων μας, τα οποία μέσα από μία χαριτωμένη φιγούρα και πάλι ξέρουν να μας διδάξουν, να μας ηθικοποιήσουν και να μας θυμήσουν την ουσία.
Ο Πινόκιο, αυτή η κούκλα φτιαγμένη από τα χέρια του καλοκάγαθου ξυλουργού Τζεπέτο, έγινε σημαντική μορφή της παιδικής κουλτούρας και των κινουμένων σχεδίων. Η αθώα του μορφή που κρύβει έναν μεγάλο ψευτάκο θα βρει τη νέμεση από το ραβδάκι της νεράιδας που θα τον καταστήσει ένα πραγματικό αγόρι αν γίνει οπαδός της αλήθειας.
Ο Πινόκιο από μικρός κατεργάρης θα καταλήξει ένα ευγενικό, πραγματικό αγόρι σε μία ιστορία που έρχεται από ένα μικρό παραδοσιακό Ιταλικό χωριό και ακουμπά διαχρονικά κάθε παιδική ψυχή και κάθε ενήλικα που δεν ξέχασε ποτέ το παιδί μέσα του.
Τώρα διαπιστώνω το πόσο ταιριάζει το διαχρονικό παραμύθι του Κάρλο Κολόντι με τη Βιβλική ιστορία του Ιωνά. Ενός προφήτη που συμβολίζει την Ανάσταση του Ιησού Χριστού μετά από τρεις ημέρες, όπως και ο προφήτης βρέθηκε στην κοιλιά του κήτους για το ίδιο χρονικό διάστημα.
Η τιμωρία του Πινόκιο για τα ψέμματά του από μία νεράιδα με υπερφυσικές δυνατότητες, θυμίζει την επέμβαση του Θεού στη θάλασσα και τη φύση όταν ο Ιωνάς θέλησε να τον ξεγελάσει επειδή δεν ήθελε να κυρήξει μήνυμα μετάνοιας στους Νινευίτες.
Η ισορροπία ανάμεσα στο υπερφυσικό και το γήινο μπορεί να συναντηθεί και στις δύο ιστορίες. Ο Πινόκιο όπως και ο Ιωνάς βιώνουν υπερφυσική επίδραση ως αποδοκιμασία για την ηθικά ελεγχόμενη συμπεριφορά τους.
Και κομβικό σημείο στη ζωή και των δύο είναι το πελώριο κήτος που τους καταπίνει ως έλεγχο για το ψέμα και την προσπάθεια διαφυγής του καθήκοντος.
Η επέμβαση του φυσικού στοιχείου στην ωρίμανση της προσωπικότητας και των δύο είναι καταλυτική.
Το υδάτινο στοιχείο είναι κοινό βίωμα και των δύο, με τον Ιωνά να σώζεται από θεϊκή παρέμβαση ενώ ο Πινόκιο και ο Τζεπέτο καταφέρνουν να διαφύγουν με δική τους προσωπική προσπάθεια.
Οι διαδοχικές δοκιμασίες στη ζωή των δύο ως τίμημα των άσχημων συμπεριφορών τους, δεν λειτουργούν ως τιμωρία; αλλά ως δυσκολία που οδηγεί στη μεγαλύτερη ηθικοποίηση και αλλαγή νοοτροπίας.
Ο Πινόκιο γίνεται ένας ζηλωτής της αλήθειας, ενώ ο Ιωνάς ακόμα και μετά την απελευθέρωση από το κήτος παρόλο που υπακούει στο θείο θέλημα, έχει εσωτερική δυσαρέσκεια για το γεγονός ότι ο Θεός επιθυμεί να σωθεί και ένας άλλος ναός εκτός των Ισραηλιτών.
Δύο ήρωες, ένας Βιβλικός προφήτης και μία σημαντική μορφή της παιδικής λογοτεχνίας που μέσα από επεμβάσεις ανώτερων δυνάμεων, επιθέσεις πλασμάτων της θάλασσσας και ανυπέρβλητων φυσικών στοιχείων, κατορθώνουν να φτάσουν σε μία δική τους βελτιωμένη εκδοχή.