Πρόκειται για ένα ποίημα που αναδεικνύει την ανικανότητα του ανθρώπου να μάθει από τα ουσιώδη και αθόρυβα μηνύματα που τον περιβάλλουν.
Παρά τις εμπειρίες, τη φύση, την ιστορία και την ανθρώπινη σοφία, συχνά επιλέγουμε να αγνοούμε τις αλήθειες που δεν φωνάζουν, αλλά ψιθυρίζουν.
Το ποίημα, βαθύ και γεμάτο νοήματα, υπενθυμίζει ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται πάντα στα μεγάλα και εντυπωσιακά πράγματα, αλλά στις λεπτομέρειες που προσπερνάμε, με κάθε στροφή του να φέρνει έναν διαφορετικό συμβολισμό.
Άλλωστε η ανθρώπινη αδυναμία είναι να ακούσει και να μάθει από τα σιωπηλά, ταπεινά και αιώνια διδάγματα της ζωής.
Το μάθημα που χάθηκε
-Δε μάθαμε απʼ το πύργο της Βαβέλ.
Τα μικρά ξωκκλήσια μιλάνε στο Θεό.
-Δε μάθαμε από το βλέμμα των παιδιών.
Τα μικρά μάτια μιλάνε στη ψυχή.
-Δε μάθαμε απʼ τα παχιά τα λόγια.
Οι σιωπές ψιθυρίζουν τις αλήθειες.
-Δε μάθαμε απ’ το χρώμα της αυγής.
Κυνηγήσαμε το φως, μα χάσαμε το ταξίδι στο σκοτάδι.
-Δε μάθαμε από το τραγούδι του ανέμου.
Στήσαμε δεντρόσπιτα ψηλά, όμως τα κλαδιά ψιθυρίζουν ακόμη την ίδια μελωδία.
-Δε μάθαμε απ’ τα βήματα των γέρων.
Η γη θυμάται, μα εμείς ξεχνάμε πως η σοφία περπατάει αθόρυβα.
-Δε μάθαμε απ’ τη θάλασσα που δεν σταματά.
Μιλάει στη σιωπή, και της ανήκει η αλήθεια που δεν ξέρουμε να ακούμε.
(2025)