Στο καλλιτεχνικό σύμπαν του Κολομβιανού Φερνάντο Μποτέρο (1932-2023), τα σώματα με τα παραπάνω κιλά είναι οι πρωταγωνιστές.
Η ομορφιά του σώματος με τα παραπάνω κιλά, πολλές φορές έχει βρει χώρο έκφρασης στην τέχνη. Από την περίοδο της Αναγέννησης, μέχρι την πιο σύγχρονη, η οποία θέλησε να σπάσει τα κοινωνικά ταμπού.
Ο Μποτέρο βρίσκει την ομορφιά εκεί που η κοινωνία βρίσκει την ασχήμια, την τεμπελιά, τη λαιμαργία.
Το παχύ σώμα στα σύγχρονα κριτήρια ομορφιάς της κοινωνίας, εξοβελίζεται ως κάτι βρώμικο, αντιερωτικό, άσχημο. Ντύνεται με έναν μανδύα ντροπής, το οποίο προσπαθεί να το απομακρύνει από τη συμμετοχή σε κάθε απόλαυση, σε κάθε χαρά.
Πόσα χοντρά σώματα σβήνουν το φως για να κάνουν έρωτα! Πόσα σώματα μένουν διστακτικά στην παραλία, να σκεπάζουν το σώμα τους με μία πετσέτα, προκειμένου να μη γίνουν αντικείμενο χλεύης.
Ο Μποτέρο, μεγάλη μορφή της τέχνης στη Λατινική Αμερική, είναι χαρακτηριστικός για τους πίνακές του οι οποίοι αποτυπώνουν ανθρώπους μεγεθυμένους και παραμορφωμένους.
Ο Μποτέρο ξεκίνησε από μία μικρή πόλη της Κολομβίας και κατέκτησε τη χώρα του, φτάνοντας στο βάθρο των μεγαλύτερων καλλιτεχνών της.
Η τέχνη του είναι μία ανάμειξη λαϊκών στοιχείων της χώρας του και έμπνευσης από μεγάλους καλλιτέχνες οι οποίοι ανήκαν σε διαφορετικά είδη ζωγραφικής και σε διαφορετικές εποχές από τον ίδιο, όπως ο Πιέρο Ντέλα Φραντσέσκα και ο Βελάσκεθ.
Η παραγωγή του μπορεί να υπολογιστεί στη δημιουργία σχεδόν 200 πινάκων. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό του οι άνθρωποι που αφήνονται δίχως ενοχές στις χαρές της ζωής, απολαμβάνοντας τις απλές, καθημερινές στιγμές.
Οι μορφές των πινάκων του παρόλο που απεικονίζουν ανθρώπους ευτραφείς, αποτυπώνουν πάντοτε μία πλαστικότητα, σύμβολο της προπτωτικής κατάστασης. Στην οποία οι άνθρωποι, εντελώς άδολα και αθώα, αντλούσαν χαρά από κάθε απλή κατάσταση της ζωής.
Μορφές που αποτυπώνονται κοντά στη φύση, λες και έχουν παραμείνει σε έναν κήπο της Εδέμ, ο οποίος ακόμα έχει διατηρηθεί για τους Πρωτόπλαστους.
Θυμίζοντας έναν χαμένο Παράδεισο που οι άνθρωποι του σύγχρονου Δυτικού πολιτισμού έχουν λησμονήσει, ακόμα και αν τρέχουν όλη μέρα να κατακτήσουν την πολυτέλεια.
Η πολύχρωμη, υπερφυή, φωτεινή, απλή πραγματικότητα στους πίνακες του Μποτέρο είναι το αντίδοτο της σύγχρονης κοινωνίας του Δυτικού πολιτισμού. Στον οποίοι όλοι παλεύουμε να ζήσουμε, έχοντας ξεχάσει να ζούμε.
Μία δυτική κοινωνία αφθονίας, η οποία παράλληλα, βιώνει μία φυσική λιτότητα και αποκοπή με την απλότητα, την αιτία ομορφιάς της ζωής.