Για την κάθε στιγμή που κουβαλώ,
που η πίστη μου βγαίνει,
που οι ημέρες με πάνε σερί,
που τη ζωή μου μίσησα,
που ένιωσα
ότι δεν μπορώ άλλο
σ’ ευχαριστώ.
Γιατί εκείνες ακριβώς τις στιγμές
σκέφτομαι πως υπάρχεις εσύ
και χαμογελώ
παίρνοντας δύναμη.
Γιατί ξέρω
πως στο τέλος όλων αυτών
περιμένεις Εσύ,
η αγκαλιά σου…
Και κάπως έτσι
χαμογέλασα!
Ένιωσα καλά
κι ας με πονούσε η πλάτη έπειτα,
κι ας κρύωνε το σώμα μου
μέσα μου ένιωθα ζεστά
γιατί υπάρχεις Εσύ
-το ξαναλέω-
η φωνή κι η σκέψη σου…
Σ’ ευχαριστώ
για τούτον τον χρόνο
και για όσους θα έρθουν!
(Αθήνα, 27/4/2024)
