Οι περισσότεροι άνθρωποι τον τρέμουν, τον φοβούνται το θάνατο. Προσπαθούν να τον ξορκίσουν με κάθε τρόπο, επιθυμούν να φαίνονται νεότεροι, αξιοποιούν κάθε επιστημονική πρόοδο για να διατηρούν τη νεανική τους όψη.
Προσπαθούν, παράλληλα, να εμπιστευτούν όλα αυτά που έχτισαν στη διάρκεια των νεανικών, παραγωγικών τους χρόνων σε προσφιλή τους πρόσωπα που ενδεχομένως να τα αξιοποιούν ακόμα και όταν οι ίδιοι θα έχουν φύγει.
Τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα εξοχικά, όλα πρέπει να καταλήξουν σε σωστά χέρια, τα οποία θα επιτρέψουν τη μακροζωία και τη σωστή αξιοποίησή τους. Είναι και αυτό μία έννοια πολλών ανθρώπων, καθώς πρόκειται για αγαθά τα οποία πολλοί άνθρωποι κόπιασαν προκειμένου να τα αποκτήσουν.
Βιώνω και εγώ τέτοιο άγχος, πραγματικά, στα 29 μου σκέφτομαι πού θα πάνε τα βιβλία μου όταν εγώ φύγω από αυτή τη ζωή και δεν θα μπορώ να τα φροντίζω. Όσο απίστευτο ή ιλαρό και αν διαβαστεί αυτό από κάποιους.
Ναι, το θάνατο τον σκέφτομαι και τώρα, και πιο νέα, αλλά και θα συνεχίσω να τον σκέφτομαι. Όχι επειδή ομφαλοσκοπώ και με τρόπο απαισιόδοξο, αλλά με έναν τρόπο που με δραστηριοποιεί και με βοηθάει να εκτιμώ τη ζωή περισσότερο.
Έχω προσπαθήσει πολύ για να αγοράσω τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Έχω δουλέψει, κάποια τα έχω αγοράσει, κάποια άλλα μου τα έχουν κάνει δώρο, κάποια άλλα τα έχω βρει στο δρόμο. Αλλά τα θεωρώ τη μεγαλύτερη περιουσία που έχω, τα θεωρώ έναν θησαυρό που δεν μπορεί να εξαργυρωθεί ούτε με την πιο ακριβή επιταγή του κόσμου.
Ναι, αυτό που με ενδιαφέρει είναι το πού θα πάνε τα βιβλία μου όταν δε θα είμαι πια εκεί. Ακόμα και αν είμαι 29 και αυτή η σκέψη μπορεί να φαντάζει μακρινή. Αυτά τα βιβλία είναι οι σιωπηλοί θεατές και παρατηρητές της ζωής μου, είναι ο κόσμος μου, συντροφεύουν κάθε στιγμή μου. Είναι δυνατόν να θέλω ακόμα και μετά το φευγιό μου τα βιβλία του Καβάφη, του Αριστοτέλη, του Νίτσε, οι εγκυκλοπαίδειες με τους ζωγράφους μου να πάψουν να φροντίζονται;