Όπως τα περισσότερα από τα σύγχρονα παραμύθια, έτσι και η Κοκκινοσκουφίτσα αναδημιουργήθηκε ώστε να είναι μια κατάλληλη ιστορία για να κοιμηθούνε τα μικρά μας.
Όμως η αρχική ιστορία είναι πολύ πιο ζοφερή από ότι θα φανταζόσασταν, πράγμα που δεν αποτελεί έκπληξη αν κοιτάξετε τις άλλες πρωτότυπες ιστορίες στις “Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας” (Contes de ma mère l’ oye, 1697) του Σαρλ Περώ.
Ορισμένες πηγές λένε ότι ο Perrault δεν ήταν ο συγγραφέας, αλλά μάλλον ο πρώτος που κατέγραψε τον προφορικό αυτό μύθο. Άλλοι λένε ότι η ιστορία θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα της φήμης των “λυκανθρώπων” που λάμβαναν χώρα εκείνη την εποχή.
Φυσικά, η ιστορία έχει τροποποιηθεί αρκετές φορές για να ταιριάζει στο πέρας των εποχών του χρόνου. Κάθε πολιτισμός έχει τη δική του ιστορία για την Κοκκινοσκουφίτσα, και οι πιο αισιόδοξες εκδοχές περιλαμβάνουν ένα νεαρό αφελές κορίτσι που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα στη δική της γιαγιά και σε έναν λύκο με νυχτερινό σκούφο. Σε αυτές τις εκδοχές, το κοριτσάκι πάντα δραπετεύει στο τέλος, αλλά η ιστορία δεν εξελίσσεται ακριβώς έτσι.
Στις αρχικές, πολύ πιο φρικιαστικές εκδοχές της ιστορίας, ο λύκος είναι αρκετά φρικτός. Φτάνει νωρίς στη σκηνή, σφάζει τη γιαγιά και ετοιμάζει το πτώμα της για να περιμένει το κοριτσάκι με την κόκκινη κουκούλα. Κόβει τη σάρκα της σε κύβους και την τοποθετεί πάνω σε μια ασημένια πιατέλα. Στραγγίζει το αίμα της σε ένα μπουκάλι κρασί, τοποθετώντας τόσο το “κρασί” όσο και το κρέας στο ντουλάπι. Μόλις φτάσει η νεαρή κοπέλα, την διατάζει να γδυθεί, να πετάξει τα ρούχα της (ποδιά, κάλτσες, μεσοφόρι και όλα) στη φωτιά και να ανέβει στο κρεβάτι μαζί του. Σε αυτό το σημείο, παρατηρεί ότι κάτι δεν πάει καλά με τη γιαγιά, αλλά προφανώς δεν καταλαβαίνει τίποτα, γιατί συνεχίζει τη συζήτηση με τον λύκο, ενώ εκείνος απολαμβάνει το ψωμί και το γάλα της γιαγιάς.
Τελικά η Κοκκινοσκουφίτσα πεινάει, οπότε ο λύκος την προτρέπει να τραφεί με κρέας και κρασί από το ντουλάπι. Δεν γνωρίζει ότι τρώει την ίδια τη σάρκα και το αίμα της άτυχης γιαγιάς της. Το κορίτσι δεν παραπονιέται, όμως, και σε ορισμένες εκδοχές σημειώνει μάλιστα ότι πρόκειται για μια θαυμάσια γιορτή.
Στις περισσότερες εκδοχές της ιστορίας, η Κοκκινοσκουφίτσα δεν ανακαλύπτει ποτέ την πραγματική ταυτότητα του λύκου και τελικά καταβροχθίζεται μαζί με τα απομεινάρια της γιαγιάς της.
Ωστόσο, μια εκδοχή καταλήγει στο ότι το κοριτσάκι καταφέρνει να ξεγελάσει τον λύκο.
Λέει στον λύκο ότι πρέπει να πάει για την “ανάγκη” της και πως πρέπει να ανακουφιστεί στο δάσος. Ο λύκος της δένει έναν σπάγκο για να μην μπορεί να ξεφύγει, αλλά εκείνη τον δένει σε ένα κλαδί και συνεχίζει το δρόμο της.
Όπως μπορείτε να δείτε, υπάρχουν πολλοί λόγοι που η ιστορία έχει αλλάξει τόσες πολλές φορές. Τι τρόμος πρέπει να ήταν για τα παιδιά του 17ου αιώνα να ακούνε τις ιστορίες κανιβαλισμού και ενός απατεώνα λύκου που καταβροχθίζει τα μικρά παιδιά!
Άλλωστε μη ξεχνάτε πως τα παραμύθια δεν είναι μόνο για να διασκεδάζουν τα μικρά παιδιά, αλλά και για να τα προτρέπουν τρόπους να αποφεύγουν τις κακοτοπιές και τους κινδύνους που κυκλοφορούν εκεί έξω.