Έχω εκφράσει πολλές φορές το θαυμασμό αλλά και τη λύπη μου προς τις ιερόδουλες γυναίκες. Τις θεωρώ σε μεγάλο βαθμό αδικημένες από τη ζωή και την αιτία που τα άγρια ένστικτα πολλών δεν εκφράζονται σε αθώα θύματα.
Οι ιερόδουλες γυναίκες αναφέρονται διαχρονικά στην ιστορία, στη λογοτεχνία, στην κινηματογραφική τέχνη. Η επικινδυνότητα του τρόπου ζωής τους, η ερωτική πράξη επί χρήμασι, το δόσιμο του κορμιού τους χωρίς συναίσθημα σε πελατεία, όλα έχουν προκαλέσει διαχρονικά αποδοκιμασία, θαυμασμό μέχρι ηθική δυφορία.
Ο Χριστός και η πόρνη, η Ασπασία του Περικλή, οι ιερόδουλες που ζωγράφιζε ο Τουλούζ Λωτρέκ, Η Νανά, ο Αντεροβγάλτης που τις δολοφονούσε. Όλοι στάθηκαν απέναντι στις γυναίκες αυτές με διαφορετικό τρόπο. Άλλος με αγάπη, άλλος με θαυμασμό, άλλος με μίσος, άλλος με αποτροπιασμό.
Στο Butterfield 8, το μυθιστόρημα του Τζον Ο’ Χάρα περιστρέφεται γύρω από τον βίαιο θάνατο μίας πόρνης το 1931. Η ίδια βρέθηκε δολοφονημένη στο Λονγκ Άιλαντ και ο Τύπος ξεκίνησε να ασχολείται έντονα με τη σεξουαλική της ζωή.
Όταν το Butterfield 8 χάρισε στην Elizabeth Taylor το πρώτο της χρυσό αγαλματίδιο.
Η ζωή της Gloria Wandrous μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη το 1960 με την Elizabeth Taylor να κερδίζει το πρώτο της Όσκαρ για την ερμηνεία της ως η μοιραία γυναίκα που αποπλανά άνδρες αλλά καταλήγει να ερωτευτεί πραγματικά.
Πώς είναι να κερδίζεις μία τόσο μεγάλη διάκριση σε μία ταινία που μισείς; Όσο ειρωνικό και αν διαβάζεται, η Taylor μισούσε αυτή την ταινία επειδή παρουσίαζε μία πρωταγωνίστρια με έκλυτο βίο που μπαίνει ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, γεγονός που πιστευόταν και για την ίδια εκείνη την περίοδο.
Ο λόγος ήταν ότι ο συμπρωταγωνιστής της ήταν ο ηθοποιός Έντι Φίσερ τον οποίο η ίδια είχε «κλέψει» από την Debbie Reynolds, γεγονός που είχε αμαυρώσει τη φήμη και των δύο στα μάτια του Αμερικάνικου κοινού.
Η Taylor σε αυτή την ταινία από την οποία ξεχείλιζε η θηλυκότητά της αναδεικνύει τη σεξουαλική δύναμη των γυναικών. Αυτή τη δύναμη που άσκησαν πολλές θηλυκές υπάρξεις ανά τους αιώνες, όπως η Δαλιδά, η Κλεοπάτρα, η Ασπασία και που δεν τις υποτιμά αλλά τις καταξιώνει.
Δεν παρουσιάζει τη γυναίκα απλά ως ένα «σεξουαλικό αντικείμενο». Της δίνει το δικαίωμα να είναι ο εαυτός της, κάνοντας τη δαιμονοποιημένη γυναικεία σεξουαλικότητα ανά τους αιώνες, χάρισμα και δύναμη.
Η Taylor βγαίνει με ένα άσπρο φόρεμα, παίρνει μία πόζα προκλητικού καλέσματος και γίνεται σύμβολο του σεξ, ακαταμάχητο θηλυκό και μοιραία γυναίκα.
Δε θεωρώ πως η συγκεκριμένη ταινία ήταν η καλύτερη στην καριέρας της, η ερμηνεία της στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» υπήρξε υποδειγματική.
Πάντοτε οι ιερόδουλες γυναίκες γεννάνε έναν κυκεώνα συναισθημάτων, από ηθική κατάκριση μέχρι θαυμασμό και οίκτο. Έγιναν τα θύματα ανθρώπων με δολοφονική διάθεση όταν θέλησαν να «καθαρίσουν» ηθικά τον κόσμο, αγνοώντας όμως εκείνους που τις επισκεπτόντουσαν και τις ωθούσαν περισσότερο σε έναν δρόμο δύσβατο και ολισθηρό.
Το Butterfield 8 είναι η αφήγηση μίας γυναίκας που μέσα από τον «αμαρτωλό» της δρόμο βρήκε τη δύναμη να κοιτάξει ψηλά μέσα από το βούρκο. Δίχως ηθικισμούς, είναι μία γυναίκα που αναλογίστηκε την πορεία της ζωής της και προσπάθησε να την αλλάξει; κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δε θα το πράτταμε, δε θα είχαμε καν τη δύναμη..