Συντάκτης: Θανάσης Μουσόπουλος

Γιατί υπάρχει και η κλασική λογοτεχνία Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια τάση να παρακολουθούμε και να διαβάζουμε τα καινούρια λογοτεχνικά έργα, ελληνικά ή ξένα. Καλό είναι αυτό – δεν αντιλέγω, να στηρίζουμε τις σύγχρονες εκδόσεις. Όμως, η κλασική  λογοτεχνία έχει άλλη χάρη. Διδάσκει απλότητα και ομορφιά. Χωρίς εκζήτηση. Πρόσφατα απόλαυσα το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά πατέρα «Η μαύρη τουλίπα». Όλο το βιβλίο διακρίνεται για την αμεσότητα και τη χάρη. Η τελευταία φράση του το μέγα δίδαγμα που με συντάραξε – ως επιστέγασμα. «Υποφέρει κανείς στη ζωή, για να έχει το δικαίωμα να μην πει ποτέ: είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος».…

Διπλή επέτειο τιμούμε με το κείμενό μας: πρώτη Μαΐου 2001 η φυγή του Στέφανου Ιωαννίδη, 2019 εκατό χρόνια ελεύθερη ζωή της Ξάνθης. Ο πρώτος ποιητής – δημιουργός με την ευρύτερη έννοια – της ελεύθερης περιόδου είναι ο Στέφανος Ιωαννίδης. Με το πλούσιο και ποικίλο έργο του που κάλυπτε όλους τους τομείς του πνεύματος άφησε βαθιά τα ίχνη του στη γενέτειρά του και στη Θράκη ευρύτερα. Το περιοδικό “Θρακικά Χρονικά” αποτελεί αέναο τεκμήριο Θρακογνωσίας. Ο Αλέξης Ζήρας στο Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (των εκδόσεων Πατάκη) στο λήμμα για τον Στέφανο Ιωαννίδη  ανάμεσα στα άλλα  σημειώνει : «Υπήρξε ενεργός παράγοντας στην πνευματική και πολιτιστική ζωή της Ξάνθης…

Για μια ακόμη χρονιά βρεθήκαμε για την Ανάσταση στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα στο εγκαταλειμμένο προσφυγικό χωριό Κρωμνικό. Κι άλλες φορές από το 2011 έγραψα για τούτη την εμπειρία μου. Και φέτος είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να μιλήσουμε για κάτι που επαναλαμβάνεται, είναι όμως κάθε χρόνο κάτι διαφορετικό. Το σκηνικό, οι πρωταγωνιστές και το περιεχόμενο είναι ίδια – και όμως κάθε χρόνο διαφέρουν. Το 2011 έγραφα : «Ζούμε σε μια εποχή έκπτωσης – η εμφανέστερη κρίση είναι η λεγόμενη ‘οικονομική’. Ίσως είναι η καλύτερη ευκαιρία για να ξαναδούμε τον εαυτό μας βαθύτερα και το διπλανό μας θερμότερα. Και…

Κοινωνική προσφορά στον καιρό της κρίσης | Πολιτικοί στοχασμοί ενός μη πολιτικού. Κοινωνική προσφορά στον καιρό της κρίσης Ζούμε εδώ και έναν αιώνα πάνω κάτω σε μια μεταβατική εποχή.  Το τέλος του πρώτου παγκόσμιου πολέμου δεν έκλεισε κανένα πρόβλημα, αντίθετα άφησε πολλά ανοιχτά και με την πάροδο του χρόνου δημιούργησε πολλά νέα. Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από την άποψη του Eric Hobsbawm, ο οποίος στον τόμο «Η εποχή των άκρων – Ο σύντομος εικοστός αιώνας 1914 – 1991» γράφει ότι στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο «πολιτική και οικονομία συγχωνεύθηκαν». Συνεχίζοντας τη θέση του αυτή θα λέγαμε ότι όλα τα επίπεδα…

Η Διεθνής Ημέρα της Γης καθιερώθηκε το 1970, με πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής του Σαν Φρανσίσκο, για να γιορταστεί το θαύμα της ζωής στον πλανήτη Γη. Ήταν μια ιδέα του ακτιβιστή Τζον ΜακΚόνελ, που υιοθετήθηκε και από τον ΟΗΕ – 22 Απριλίου. Ένα βιβλίο αδιάβαστο στην άκρη περιμένει Πότε θα ρθει η ώρα του; ρωτάς. Ο παππούς τ’ άφησε για ώρα ανάγκης – να τ’ ανοίξεις. Φοβάσαι μη  το φάγανε σκουλήκια και χάθηκαν τα γράμματα. Με την ταχύτητα του φωτός εικόνες θα φτάσουν πίσω,  για να δεις πώς ήταν τα γράμματα και οι περισπωμένες. Τώρα υποψιάζεσαι μόνο τρύπες και μουτζούρες,…

Το νεότερο ποιητικό βιβλίο  του Θωμά Βουγιουκλή, 2019, δημοσιευμένο στις εκδόσεις Σπανίδη, φέρει τον τίτλο «ΛΙΤΟ ΓΡΑΦΙΕΣ». Τολμώ να πω ότι σε κάθε ποιητική δουλειά του Θωμά αναμένω κάτι «καινούριο», «διαφορετικό». Έχει εκδώσει εδώ και σαράντα κοντά χρόνια πολλές συλλογές: Πρώτα οι “Ανάσες, παρεξηγήσεις” 1980. Ακολουθούν: 1985, Απόπειρες … γραφής ποιημάτων – 1990, Τραγούδια – 1990, Κωδικοί ή HomoInformatıcus – 1997, Με τα αίματα του Αίμου – 2006, ΙΟΙ ΟΙ ΙΟΙ – 2007, Αποπειρα –  2011, Αφή. Και το 2015 έχουμε την ποιητική συλλογή “Το ψάρι βρωμάει από το … ΚΕΦΑΛΑΙΟ”.  Και τώρα οι ΛΙΤΟ ΓΡΑΦΙΕΣ. Πολλές φορές το είπα…

Πέρασαν ήδη, χωρίς να το πολυκαταλάβουμε δύο χρόνια από τη φυγή του φίλου και συνεργάτη Γιώργου Κωτούλα. Τον είχαμε συνοδοιπόρο και στήριγμα στους αγώνες για έναν καλύτερο, δικαιότερο και ομορφότερο κόσμο. Ο Γιώργος Κωτούλας γεννήθηκε το 1956 στο Μικρόβαλτο Κοζάνης και από το 1982 έζησε μόνιμα στην Ξάνθη. Έφυγε από τούτη τη ζωή αιφνιδίως στις 4 Μαρτίου 2017. Σπούδασε στον ‘Ευκλείδη’ Θεσσαλονίκης και εργαζόταν στη Δ.Ε.Υ.Α. Ξάνθης. Ιδρυτικό και βασικό μέλος του Δικτύου Λόγου και Πράξης. Εξέδωσε έξι ποιητικές συλλογές και ένα θεατρικό, πολλοί στίχοι του μελοποιήθηκαν. Ο Γιώργος Κωτούλας γράφει καθώς συμβαίνουν διάφορες καταστάσεις και δημοσιεύει τα δημιουργήματά του…

Μέσα στη μεγάλη σειρά των ξανθιωτών και ξανθιωτισσών δημιουργών, ξεχωριστή θέση κατέχουν τα διαβατάρικα πουλιά της Ξάνθης, που πέταξαν σε άλλες φωλιές, αλλά δεν ξεχνούν τη γενέτειρά του και στη ζωή και στο έργο τους. Στις ποιήτριες της Ξάνθης ιδιαίτερη θέση κατέχει η νομικός και ποιήτρια Έλενα Ψαραλίδου Φιλιππιτζή, η οποία από το 1987 ζει στο Βόλο, με τον σύζυγό της Στάμο Φιλιππιτζή, με τους δύο γιούς τους, όντας τα τελευταία χρόνια μια ευτυχισμένη γιαγιά. Το έργο της έγινε γνωστό στην Ξάνθη, με παρουσιάσεις ποιητικών συλλογών στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, αλλά και με δημοσιεύματά μου στον τοπικό τύπο…

Τον «γιατρό», τον Τάσο Συμεωνίδη τον γνωρίζω εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Πρόσφατα μου χάρισε το νέο του έργο, ένα cd «Χορευτικόν» με δέκα τραγούδια (με δικούς του στίχους, μουσική και τραγούδι). Ήξερα ότι από παλιά γράφει στίχους για τραγούδια, ότι ήταν τραγουδοποιός. Ήταν μάλιστα μέλος του συγκροτήματος «Ghosts», συνέθεσε επίσης την «Ωδή στους αιμοδότες», που ακούστηκε χορωδιακά κατά την αμφικτιονία της Ξάνθης, ενώ έγραψε και το τραγούδι «Άνθρωποι», που συμμετείχε στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Δεν υποτιμώ τους στίχους των τραγουδιών, ακούγοντας μάλιστα τα έργα του Τάσου εκτίμησα την τέχνη και τεχνική του. Από το 1990 κυκλοφόρησε τέσσερα cd…

Ιδιαίτερα εκτιμώ τον αρχαιολόγο Διαμαντή Τριαντάφυλλο για το ήθος, το μεράκι και την εργατικότητά του. Εδώ και πολλές δεκαετίες αλώνισε τη Θράκη και οι καρποί των ερευνών του αποτυπώνονται στο υψηλό επίπεδο των αρχαιολογικών και ως εκ τούτου ιστορικών επιδόσεων της περιοχής μας. Και μετά τη συνταξιοδότησή του, όμως,  η προσφορά του είναι αμείωτη και – θα τολμούσα να πω – μεγαλύτερη από πριν. Ο επιστήμονας, όταν έχει αποδεχτεί το ρόλο του «δασκάλου» στην κοινωνία στην οποία ζει – του πνευματικού ανθρώπου – δεν καταθέτει τα όπλα. Δεν αποσβήνεται η πείρα και η όρεξη για δουλειά – προσφορά στην κοινωνία.…