Συντάκτης: Θανάσης Μουσόπουλος

Ιωάννης Συκουτρής 1901 – 1937 Ιωάννης Συκουτρής Κατά την περίοδο κρίσεων, όπως είναι και η πρόσφατη πανδημία, μα και πρωτύτερα κατά την παρελθούσα δεκαετία, αναφύεται εντονότερη η ανάγκη για την παρουσία πνευματικών ανθρώπων. Σε πρόσφατα κείμενά μου μίλησα ήδη για τρεις πνευματικούς ανθρώπους του εικοστού αιώνα: τον Παναγιώτη Μιχελή (1903 – 1969), τον Γιώργο Θεοτοκά (1905 – 1966) και τον Κορνήλιο Καστοριάδη (1922 – 1997). Προσεγγίσαμε κυρίως τις απόψεις τους όσον αφορά τον ρόλο του πνευματικού ανθρώπου. Σειρά έχει ο Ιωάννης Συκουτρής του οποίου το πολύπλευρο έργο το γνώρισα στο τρίτο έτος των πανεπιστημιακών μου σπουδών, 1969 – 1970.…

O Γιάννης Μαγκλής και «Τα παιδιά του Άρχοντα» (1979) Στα καλοκαιρινά μου διαβάσματα επιλέγω έλληνες ή ξένους συγγραφείς όχι σύγχρονους και μάλιστα του συρμού, αλλά παλιότερους. Οι εκδοτικοί οίκοι και τα μέσα ενημέρωσης προβάλλουν τις πρόσφατες εκδόσεις και τους νέους συγγραφείς, κάνουν τη δουλειά τους. Αν θέλεις όμως να γνωρίσεις τη λογοτεχνία μας, τους «κλασικούς», οφείλεις να στραφείς προς τα πίσω. Οι νέοι / οι νέες δε θα διαβάσουν Καζαντζάκη, Λουντέμη, Βιζυηνό, Παπαδιαμάντη; Δε θα συνεχίζω, όμως, την γκρίνια. Τα παιδιά του Άρχοντα Θα μιλήσω για έναν σημαντικό και συναρπαστικό μας συγγραφέα, που τον είχα πρωτοδιαβάσει έφηβος,…

ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ ΙI ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ ΙI [penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ (μέρος Ι)” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”36576″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”] Αλέξανδρος  Παπαδιαμάντης O Παπαδιαμάντης έχει γράψει διηγήματα – αριστουργήματα για την Παναγία – ένα ποίημά του Στην Παναγία τήν Κουνίστρα Εις όλην την Χριστιανοσύνη μια είναι μόνη Παναγία αγνή, κόρη παιδίσκη, Άσμα των Άσμάτων, χωρίς Χριστόν, θείο παιδί, στά χέρια, και τρεφομένη με αγγέλων άρτον!.. Εσύ’ σαι η μόνη Παναγία Κουνίστρα, που εφανερώθης στης Σκιάθου το νησί, εις δένδρον πεύκου επάνω καθημένη, κ’ αιωρουμένη εις τερπνήν…

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ Πνευματικός άνθρωπος και κρίση Κατά την περίοδο κρίσεων, όπως είναι και η πρόσφατη πανδημία, μα και πρωτύτερα κατά την τρέχουσα δεκαετία, παρουσιάζεται εντονότερη η ανάγκη για την παρουσία πνευματικών ανθρώπων. Ο Τζον Ντον (1572-1631) εξέχων Άγγλος ποιητής και θεολόγος μυστικιστής, γράφει σε ένα περίφημο ποίημά του: «Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς» [No man is an island, entire of itself every man is a piece of the continent, John Donne] Ο πνευματικός άνθρωπος είναι της εποχής του, δεν ταυτίζεται με την εποχή…

Η Παναγία η Νεαμονήτισσα της Χίου ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ Η Παναγία η Νεαμονήτισσα της Χίου Ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του αιγαικού χώρου βρίσκεται στη Χίο, η Νέα Μονή. Επισκεφτήκαμε πρόσφατα την Χίο με την τόσο πλούσια ιστορία και πολιτισμό. Με τη συνδρομή του ξανθιώτη φίλου Ανέστη Αραμπατζή ξεναγηθήκαμε σε πολλά μνημεία της νήσου, μεταξύ των οποίων και στη Νέα Μονή. Με την ευκαιρία της Γιορτής της Παναγίας γράφουμε τούτο το μικρό κείμενο για τη μοναδική Παναγία της Νεαμονήτισσα που παρουσιάζει τη Θεοτόκο χωρίς τον Χριστό. [penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Το μεταβυζαντινό ψηφιδωτό εκτός Βυζαντίου” background=”#eee” border=”” thumbright=”no”…

ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ Ι ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ Ι Λένε ότι οι αριστεροί δεν πιστεύουν, διαψεύδεται περίτρανα από τους μεγάλους μας ποιητές, Βάρναλη και Ρίτσο, καθώς και το Νίκο Καζαντζάκη. Μέρες που είναι η Παναγιά – η μάνα του απλού λαού. ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ Η μάνα του Χριστού Πως οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες! Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει. Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα, των αλλώνε τα μίση καιρό τηνε θρέφαν κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα, να…

Ο Γιάννης Ρίτσος για την Αιώνια Οικουμενική Μάνα Αιώνια Οικουμενική Μάνα Ο Γιάννης Ρίτσος, όπως και ο Κώστας Βάρναλης, παρουσιάζει την Παναγία ως το σύμβολο της αιώνιας οικουμενικής Μάνας. “Από Το Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού”, Γιάννης Ρίτσος Όταν περνούσε η Παναγία σιωπηλή κάτου απ’ τα δέντρα κανένας δεν την άκουσε Τα σκυλιά δε γαυγίσαν στις αυλόπορτες. Μονάχα τα τριζόνια τη χαιρέτισαν, κι ένα μεγάλο αστέρι χτύπησε σε μια χορδή κάποιο άγνωστο τραγούδι που τ’ ακούσαν μόνο τα παιδιά στον ύπνο τους και γύρισαν απ’ τα’ άλλο τους πλευρό χαμογελώντας https://youtu.be/tRJypGigSCo

Ντίνος Χριστιανόπουλος – έφυγε ο ποιητής που μίλησε για τον Άνθρωπο άμεσα και καθαρά Ντίνος Χριστιανόπουλος Ο κήπος της ποίησης στη Θεσσαλονίκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο είχε πολλούς και πολύ εκλεκτούς δημιουργούς. Πρωταγωνιστής της ο Ντίνος Χριστιανόπουλος που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Θα έλεγα ο τελευταίος των μεγάλων ποιητών του ευρύτερου βορειοελλαδικού χώρου. Είχα τη χαρά να τον γνωρίσω, να γράψω και να μιλήσω για το ποικίλο έργο του. Μεγάλη χαρά και τιμή τα κολακευτικά λόγια που διατύπωσε για τα ποιήματά μου ήδη από την αρχή της πορείας μου. Δεν ξέρω αν θα αυθαιρετούσα χαρακτηρίζοντας τον…

«ΤΡΕΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ» ΞΑΝΘΗ/ΑΘΗΝΑ 1974 ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΟΚΙΜΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΜΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΡΕΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ» ΞΑΝΘΗ/ΑΘΗΝΑ 1974 Ο πρώτος τομέας στον οποίο εκδοτικά δραστηριοποιήθηκα είναι το δοκίμιο. Το 1972 δημοσιεύθηκε το βιβλίο μου «Επίδραση των ιδεών του Νίτσε στην Ελληνική διανόηση και η υπέρβασή τους από τον Καζαντζάκη», έκδ. Θρακικά Χρονικά, Ξάνθη. Το διάστημα 1972 – 74, που υπηρετούσα τη θητεία μου στην Αεροπορία, στα τεύχη του περιοδικού 29 και 30 (του 1972 και 1973) δημοσίευσα κάποιες εργασίες στο περιοδικό που εξέδιδε ο Στέφανος Ιωαννίδης και παρουσιάστηκε μετά την αναστολή εκδόσεων το 1967. Το 1974 υπηρετώντας στην Αθήνα, δημοσίευσα το πολυγραφημένο βιβλίο…

Η Φιλοσοφία στην «Βυζαντινή Οικουμένη» Το Βυζάντιο Το Βυζάντιο είναι μια περίοδος της ιστορίας μας που με απασχόλησε ιδιαίτερα κατά το παρελθόν. Κατά την τελευταία δεκαετία παρουσίασα στα τμήματα Αρχαίων Ελληνικών και Ιστορίας – Πολιτισμού κείμενα φιλοσόφων και λογίων της χιλιόχρονης βυζαντινής – Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Να σημειώσουμε ότι ο όρος Βυζάντιο, βυζαντινός και βυζαντινή αυτοκρατορία πρωτοχρησιμοποιήθηκε από ευρωπαίους ιστορικούς στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα. Στη συνέχεια γενικεύθηκαν τούτοι οι όροι. Ποτέ όμως οι κάτοικοι της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας δεν ονόμασαν έτσι το κράτος τους ούτε έλεγαν ότι είναι βυζαντινοί, έλεγαν ότι είναι Ρωμαίοι. Από κει…