Συντάκτης: Μάρθα Αποστολίδου

Το κάστρο στη Modena. Στην επαρχία της Modena βρίσκεται ένα γιγάντιο κτίριο του 1700, το πρώην Ιησουϊτικό κολέγιο ″Σαν Κάρλο″. Σε αυτό το ιδιαίτερο, τεράστιο οίκημα μεγαλώνει ο Luigi Ghirri. Πρόκειται για ένα σπίτι-χωριό όπου κατοικούσαν εκτός των άλλων ένας κουρέας και μια ράφτρα. Περνώντας μέσα από μια βαριά σιδερένια καγκελόπορτα διέσχιζες ένα μακρύ μονοπάτι για να βρεθείς στο κτίριο. Στο μαρμάρινο πάτωμα ξεχωρίζει το σχέδιο ενός οκτώ με λατινικούς αριθμούς. Πρόκειται για ένα ηλιακό ρολόι που φέρει το σύμβολο του άπειρου. Στα μάτια του μικρού παιδιού το κτίριο μοιάζει με κάστρο, με μια μαγική πόρτα σε ένα γοητευτικό κόσμο…

Ο Τοσκανίνι, ο Τριστάνος και το «κύμα» Σύννεφα πότε πότε ξεκουράζουν τους ανθρώπους από το κοίταγμα του φεγγαριού. Ματσούο Μπασό Ο Τοσκανίνι, ο Τριστάνος και το «κύμα» Ο νεαρός άνδρας ανασήκωσε το τσουλούφι που έπεφτε στα μάτια του με την ανάστροφη του καρπού του. Το μέτωπό του, νοτισμένο από τον ιδρώτα,  διαπέρασε μια δροσερή αίσθηση. Κι’ όμως ήταν αποπνικτικά ζεστά. Η τρίτη θέση του καραβιού, ασφικτικά γεμάτη, μύριζε  ψαρόσουπα και μαύρο τσάι. Ένα υπόκωφο νανούρισμα έπλεε ανάμεσα στους ταξιδιώτες. Δίπλα του μιλούσαν πορτογαλικά. Σηκώθηκε και κοίταξε το βιολεντζέλο του. Ακουμπισμένο στον ξύλινο πάγκο χόρευε στο ρυθμό του…

Αλμπέρ Καμύ. Ένας ελεύθερος άνθρωπος.  «Je n’aime pas le Dimanche». L’etranger. AlbertCamus «Δεν αγαπώ τις Κυριακές». Ο ξένος, Αλμπέρ Καμύ Αλμπέρ Καμύ. Ένας ελεύθερος άνθρωπος 1960 Στις 4 Ιανουαρίου 1960 ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα συμβαίνει στην εθνική οδό της Γαλλικής επαρχίας Σανς – Φονταινεμπλώ. Ένα αυτοκίνητο μάρκας Facel Vega βγαίνει από την πορεία του και προσκρούει σε ένα δέντρο. Ο Αλμπέρ Καμύ σκοτώνεται. Στην τσάντα του βρίσκεται το χειρόγραφο του «Πρώτου ανθρώπου». Το «παράλογο» του θανάτου έρχεται να συναντήσει τον άνθρωπο εκείνο που άφοβα επέλεξε να το κοιτάξει κατάματα. Τον άνθρωπο, που με το σώμα και το…

Cesare Pavese. L’uomoincollina | Ο άνθρωπος στο λόφο (Cesare Pavese: Santo Stefano Belbo, 9/9/1908 – Torino, 27/8/1950) Της φλογερής απέραντης ζωής τη δύναμη και τον παλμό, Που είναι η χαρά για δράση ελεύθερη πλασμένη κάτω από τους θείους τους νόμους, Το σύγχρονο τον άνθρωπο ανυμνώ. WaltWhitman1   Cesare Pavese. L’uomoincollina | Ο άνθρωπος στο λόφο Στους Λόφους του Langhe, στο Πιεμόντε, στον ποταμό Τάναρο και στους παραποτάμους του Πάδου γεννιούνται οι ήρωες του Παβέζε. Η φύση της Βόρειας Ιταλίας τους αγκαλιάζει και τους θρέφει. Μεγαλώνουν και παράλληλα μέσα τους ανθίζουν οι ελπίδες και τα όνειρά τους. Ο δρόμος για το μέλλον…

Η ποιητική του ταξιδιού | Joseph Roth (2 /9/ 1894 Μπρόντι, Γαλικία, Αυστροουγγαρία – 27/5/ 1939 Cimetière de Thiais, Παρίσι) Μια ευγενική και γεμάτη θαυμασμό προσέγγιση στα ταξιδιωτικά κείμενα – άρθρα του Joseph Roth. Nur die kleinen  Dinge im Leben sindwichtig.  (Μόνο τα μικρά πράγματα είναι σημαντικά)  (Joseph Roth)     Η ποιητική του ταξιδιού | Joseph Roth Ποιος δεν έχει κοιτάξει καταπρόσωπο τον εαυτό του μέσα από μύχιες σκέψεις, ψήγματα πόνου και χαράς, γλυκόπικρες εξομολογήσεις που χάραξε η πένα της ψυχής Tου συγγραφέα. Κι αν βρήκα κομμάτια της ψυχής μου στο Roth είναι γιατί ταξιδεύω, όπως όλοι μας, κάθε  μέρα με…

Ζήσε ελεύθερο, παιδί της καταχνιάς. Henry David Thoreau, 1817-1862 Ζήσε ελεύθερο, παιδί της καταχνιάς Ο ΚΟΣΜΟΣ του Thoreau 4 Ιουλίου 1845. Επέτειος Διακήρυξης της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας. Ένας αδύνατος μελαχρινός άνδρας εικοσιοκτώ χρονών θα περάσει την πρώτη του νύχτα στην αυτοσχέδια καλύβα από σανίδια που έχει με τα χέρια του χτίσει στις όχθες της λίμνης Ουόλντεν κοντά στο Κόνκορντ της Μασαχουσέτης. Θα ζήσει εκεί δύο χρόνια και δύο μήνες. Θα ζήσει δίπλα στο νερό και στα δέντρα. Κάτω από τον ουρανό και τ’ αστέρια. Σύντροφός του η μοναξιά. Τρέφει την αλήθεια, καταρρίπτει τις ψευδαισθήσεις, εξαλείφει τις  σπατάλες. Το φως…

H τελευταία φορά   H τελευταία φορά Ένα καλοκαίρι, σε ένα υπόγειο στην Κωνσταντινούπολη. Τα χρόνια που έζησα στην Κωνσταντινούπολη κατοικούσα σ’ ένα υπόγειο -το ΥΠΟΓΕΙΟ του Ντοστογιέφσκι, όπως το ονόμαζα-. Η πίσω κουζίνα μου είχε ένα παράθυρο που έβλεπε στην πιο τρυφερή αυλή του κόσμου. Στέγαζε, βλέπετε, γάτες και ένα περίεργο αγαλματίδιο που είχε τη μορφή μιας γυναίκας που κρατούσε στα χέρια της λουλούδια. Το παράθυρο του υπνοδωματίου είχε ένα άνετο περβάζι όπου και διάβαζα ώρες ατελείωτες. Αυτό το παράθυρο έβλεπε στην κεντρική, κρυφή αυλή όλων των πολυκατοικιών του τετραγώνου.Την άνοιξη φύτρωναν εκεί μπλε ορτανσίες και τα νεογέννητα…

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Το σχολείο είχε 850 μαθητές. Δούλευε πρωινή και απογευματινή βάρδια.Κάθε μήνα αλλάζαμε αίθουσα. Έπρεπε όλοι να περάσουμε από τις υπόγειες πίσω τάξεις. Σκοτεινές, μικρές θα ήταν μάλλον αποθήκες αν δεν είμασταν τόσα παιδιά. Εξαιρετικά συμπαθητική η καθηγήτρια που μιλούσε εκείνη την ώρα αν και το μάθημά της ήταν για μένα παντελώς ακατανόητο χωρίς καν να μου εμπνέει την επιθυμία να λύσω τα δυσπρόσιτα μυστήρια του. Στην πραγματικότητα ήμουν έξω. Ακριβώς πάνω από τον πέτρινο τοίχο ξεχώριζαν τα πυκνά κλαδιά μιας ακακίας. Μετά βίας έβλεπες το φως του ήλιου να χαϊδεύει την κορυφή του πέτρινου…

Η παιδική ηλικία είναι γεμάτη από χρώματα, εικόνες, λέξεις, τραγούδια. Φροντίζει για αυτό το δώρο της ίδιας της ζωής καθώς και μερικά από τα ομορφότερα δημιουργήματα του ανθρώπου. Τα βιβλία και οι εικόνες. Μια ματιά στις παιδικές μνήμες και ένα πλήθος εικόνων εμφανίζεται. Μέσα σ‘ αυτές ξεπηδάει η πρώτη εμπειρία από το μαγικό κουτί που εισβάλει στην παιδική ηλικία πολλών από εμάς μ’έναν γλυκό και εντυπωσιακό τότε τρόπο. Η λάμψη της  τηλεόρασης έκρυβε με το θάμπος της, την όχι και τόσο ευεργετική επιρροή της τελικά στη ζωή, πνευματική και ψυχική των παιδιών μας. Πολλοί από τη γενιά μου…

Αρκετά χρόνια πριν το υπόγειο ενός προκατασκευασμένου κτιρίου στην καρδιά της Θεσσαλονίκης φιλοξενούσε εκατοντάδες βιβλία. Ήταν ο θησαυρός της παιδαγωγικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου. Τόμοι άπειροι ψυχολογίας και παιδαγωγικής.  Ανάμεσά τους, ένα πρωί τράβηξα ένα παραλληλόγραμμο βιβλίο με ελαφριές σελίδες. Ένα τύπωμα με φτηνό κόστος. Ένα περιεχόμενο με μαγική αξία. ‘’Ο συμβολισμός στην παιδική ζωγραφική’’: πώς να ερμηνεύσετε τα σχέδια των παιδιών. Το ξεφύλλισα. Μετά το διάβασα. Με γοήτευσε μια ιδέα. Με γοήτευσε η πιθανότητα να καταλαβαίνει κανείς τα συναισθήματα των άλλων χωρίς να έχει ακούσει λέξη γι’ αυτά. Να βλέπει μπροστά του να σκιαγραφείτε μια ζωή  στην οποία δεν…