Συντάκτης: Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Γιατί οι συλλέκτες και το κοινό στρέφονται ξανά σε υλικά όπως η κεραμική, ζωγραφική με λάδι και το κολάζ, αναζητώντας το «σφάλμα» και την ανθρώπινη ενέργεια. Σε έναν κόσμο που επιταχύνεται αδιάκοπα, όπου η εικόνα παράγεται με την ταχύτητα μιας εντολής, όπου η τεχνητή νοημοσύνη μιμείται την αισθητική μας με τρομακτική ακρίβεια, κάτι μέσα μας αρχίζει να διψά για το ατελές, για το χειροποίητο, για το ίχνος του ανθρώπου που δεν μπορεί να προσομοιωθεί. Αυτή η στροφή δεν είναι μόδα, είναι αντίδραση, είναι μια βαθιά ανάγκη να ξαναβρούμε την υλικότητα, την αφή, την ενέργεια που γεννιέται μόνο όταν ένα σώμα…

Η δημοκρατία δεν πεθαίνει απότομα, δεν γκρεμίζεται με κραυγές, δεν καταρρέει με θεαματικές συγκρούσεις. Πεθαίνει αργά, μέσα σε γραφεία που κλείνουν πόρτες, σε επιτροπές που συνεδριάζουν σιωπηλά, σε νόμους που περνούν χωρίς να τους προσέξει κανείς. Πεθαίνει όταν η εξουσία μαθαίνει να κρύβεται πίσω από τη λέξη ασφάλεια και να τη χρησιμοποιεί ως άλλοθι για να περιορίζει δικαιώματα που κάποτε θεωρούσαμε αδιαπραγμάτευτα. Η ασφάλεια γίνεται το νέο ιερό, ένα πρόσχημα που επιτρέπει την παρακολούθηση, την καταγραφή, την επιτήρηση, την αργή αλλά σταθερή συρρίκνωση της ιδιωτικότητας. Την ίδια στιγμή η αναξιοκρατία απλώνεται σαν σκιά πάνω από τους θεσμούς. Θέσεις ευθύνης δίνονται…

Το χάος μέσα μας είναι η άναρχη συμφωνία των σκέψεων και των συναισθημάτων, ένα άγριο ποτάμι που κυλά χωρίς όχθες, φέρνοντας μαζί του φόβους, όνειρα, μνήμες και φωτιές ανείπωτες. Είναι η σκοτεινή μήτρα όπου γεννιούνται οι πιο φωτεινές ιδέες, ο λαβύρινθος που μας δοκιμάζει, αλλά και το σπέρμα της δημιουργίας.Το Χάος δεν είναι ο εχθρός, αλλά η ακατέργαστη ύλη της ψυχής, η άναρχη μουσική που περιμένει να γίνει τραγούδι. Το χάος δεν είναι απλώς μια εσωτερική αναστάτωση, είναι η ίδια η πρώτη ύλη της ύπαρξης. Στην κοσμολογία, «το χάος προηγείται της τάξης, από την άμορφη αβύσσον γεννιούνται οι μορφές». Έτσι…

Ο Τζορτζ Όργουελ (γενν. Έρικ Άρθουρ Μπλερ) έμαθε στη ζωή του να κοιτάζει τον κόσμο χωρίς αυταπάτες. Φοίτησε στο Ήτον, εργάστηκε στην αποικιακή αστυνομία της Βιρμανίας, από όπου έφυγε απογοητευμένος για την άδικη και τυφλή βία της εξουσίας. Βίωσε τη φτώχεια στο Λονδίνο και στο Παρίσι, πάλεψε ιδεολογικά στον ισπανικό εμφύλιο πολεμώντας τον φασισμό και είδε από κοντά την διάβρωση των ανθρώπινων ιδανικών από τον κάθε λογής δογματισμό. Από αυτές τις εμπειρίες γεννήθηκαν τα βαθιά πολιτικά και ηθικά ένστικτά του, που μας μεταφέρει στο έργο του. Η Φάρμα των Ζώων και το 1984 είναι τα κορυφαία του μνημεία, όπου η…

Πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε συζήτηση για τη «βλακεία», είναι απαραίτητο να καθαρίσουμε το πεδίο ορισμού. Στη δημοτική χρήση, οι όροι συχνά συγχέονται, αλλά για μια αυστηρή ανάλυση απαιτείται διαχωρισμός. Η ανοησία λοιπόν αποτελεί μια αθώα έλλειψη γνώσης. Ο ανόητος μοιάζει με άδειο τετράδιο, έτοιμο να γραφεί. Η χαζομάρα μπορεί να σημαίνει μια στιγμιαία απροσεξία ή μια εγγενώς περιορισμένη αντίληψη, χωρίς ωστόσο το επικίνδυνο στοιχείο. Η παραληρηματική συμπεριφορά και η ψυχιατρική διαταραχή εστιάζονται σε παθολογικές καταστάσεις, όπου ο ασθενής λειτουργεί με ένα συνεπές, αλλά εσφαλμένο σύστημα λογικής. Ο βλάκας, αντιθέτως, λειτουργεί εντός των ορίων της κοινής λογικής. Η έλλειψη δεν αφορά…

Υπάρχουν ταινίες που δεν τις παρακολουθείς, τις βιώνεις. Το «Φρανκενστάιν» του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο είναι μια τέτοια εμπειρία. Δεν είναι απλώς μια νέα μεταφορά του μυθιστορήματος της Μαίρη Σέλλεϋ, είναι μια σπουδή πάνω στην εγκατάλειψη, μια ελεγεία για την ανάγκη του ανήκειν, μια ποιητική ανατομία της ψυχής που γεννιέται χωρίς αγάπη. Το Πλάσμα, όπως το ενσαρκώνει ο υπέροχος Τζέικομπ Ελόρντι, δεν είναι τέρας, είναι παιδί. Είναι η σάρκα της μοναξιάς, το πρόσωπο της απόρριψης, η φωνή που δεν ακούστηκε ποτέ. Η ερμηνεία του είναι σχεδόν άφωνη, αλλά κάθε του βλέμμα είναι κραυγή. Δεν υπάρχει τίποτα γκροτέσκο στην παρουσία του, μόνο…

Βαθιά μέσα στους ψηφιακούς μας βίους, ανάμεσα σε αστραπιαίες ειδοποιήσεις και κανάλια πληροφορίας, ζει μια παραδόξως οικουμενική εμπειρία, αυτή η εσωτερική ηχώ της μοναξιάς. Παρά τη συνεχή ψηφιακή παρουσία, πολλοί από εμάς νιώθουμε μια βαθιά και δυσανάλογη απομόνωση. Η σύγχρονη ψυχολογία και οι νευροεπιστήμες αρχίζουν να χαρτογραφούν αυτό το φαινόμενο, υποδεικνύοντας ότι ενώ τα ψηφιακά μέσα μας συνδέουν, συχνά στερούμαστε των πλούσιων μη λεκτικών σημάτων της πραγματικής επαφής, του τόνου της φωνής, της συνεχόμενης βλεμματικής επαφής, που απαιτούνται για να τροφοδοτήσουν πραγματικά το ανθρώπινο νευρικό σύστημα και να μας κάνουν να νιωθούμε ορατοί και ζωντανοί. Εδώ ακριβώς, σε αυτό το…

Στο παρελθόν, μπορεί να έχω γράψει τρεις με τέσσερις φορές άρθρα που έχουν σαν θέμα το “αντιηλιακό” και τις ευεργετικές ιδιότητες του στην ζωή μας. Επειδή όμως η κοινωνία και ο άνθρωπος εξελίσσονται προς το χειρότερο, υποθέτω πως έχω την υποχρέωση, να γράψω γι’ αυτό ακόμα μια φορά. Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένα εύθραυστο οικοδόμημα, χτισμένο πάνω σε εμπειρίες, φόβους και ελπίδες. Στην καρδιά της ψυχολογίας βρίσκεται η ανάγκη για νόημα, η βαθιά επιθυμία να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Η αυτοβελτίωση δεν είναι πολυτέλεια, είναι επιβίωση. Είναι η εσωτερική φωνή που μας λέει να συνεχίσουμε,…

Η Ρόζα Λουίζ Παρκς γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1913 (απεβ. 24/10/2005) στο Τασκίγκι της Αλαμπάμα. Μεγάλωσε σε μια εποχή όπου ο ρατσισμός ήταν θεσμοθετημένος και η ζωή των Αφροαμερικανών καθοριζόταν από τους νόμους του Τζιμ Κρόου. Από μικρή ηλικία, η Παρκς βίωσε την αδικία και την ταπείνωση, αλλά η εσωτερική της δύναμη και η πίστη στην ισότητα την ώθησαν να γίνει ενεργό μέλος της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων (NAACP), όπου εργάστηκε ως γραμματέας και ακτιβίστρια. Η καθοριστική στιγμή της ζωής της ήρθε την 1η Δεκεμβρίου 1955, όταν αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε…

Η Κινηματογραφική Λέσχη του ΣΦΓΤ Καβάλας, την Κυριακή 26 Οκτωβρίου, ώρα 20.00 προβάλλει με ελληνικούς υπότιτλους και με ελεύθερη είσοδο, στο  bar λamda,  (οδός Αμύντα αρ. 21 κτήριο Δημοτικής Αγοράς, εξωτ. σκάλα, υπόγειο) την ταινία LA FESTA DEL RITORNO/ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ σε σκηνοθεσία L. Adorisio, 2023,103΄, Ιταλία Η ιστορία ενός πατέρα και ενός γιου, στην Καλαβρία, την δεκαετία του ’70 : ένα νεαρό αγόρι που αναγκάστηκε να μεγαλώσει, παρά τη θέλησή του, πολύ γρήγορα και ένας άντρας που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει για να συντηρήσει την οικογένειά του. Ένα μυστικό που πρέπει να φυλαχτεί και μια αγάπη που έζησε μακριά από το σπίτι. Το σκηνοθετικό…