Συντάκτης: Άρις (Αριστοφάνης) Ασσαριωτάκης

“Δεν θα εφαρμόσω ποτέ την τεχνητή νοημοσύνη στη δουλειά μου. Αυτή η μορφή τέχνης αποτελεί προσβολή για την ίδια τη ζωή”. Hayao Miyazaki Ας υποθέσουμε λοιπόν πως μια μέρα στο προσεχές μέλλον (προοιωνίζεται να είναι πολύ κοντινό), ότι μπαίνω μέσα στο εργαστήριο μου και αντί να πιάσω το μολύβι μου και να σχεδιάσω τη τρισδιάστατη μορφή του επόμενου γλυπτού που έχω εμπνευστεί, να σβήσω και να διορθώσω τα λάθη, να μικρύνω ή να μεγαλώσω μια διάσταση, να αναμετρηθώ με τα συναισθήματα μου, να δουλέψω τη φαντασία μου, τη δική μου φαντασία, να ανακαλύψω τα κρυμμένα μυστικά στο σχέδιο μου, απ’…

Η σχέση ανάμεσα στις εικαστικές τέχνες και τα συναισθήματα, νομίζω πως είναι δεδομένη και πανίσχυρη, και αρχέγονα εδραιωμένη στην ανθρώπινη συνείδηση. Είναι μια τίμια, ισότιμη και αμφίδρομη σχέση που η μακρόχρονη ιστορία της μαρτυρεί πως τα δύο μέρη συνυπάρχουν αυτούσια χωρίς τη καθαρή δυνατότητα αυτονομίας του ενός έναντι του άλλου. Τα συναισθήματα μπορούν και παράγουν αξιοθαύμαστα εικαστικά έργα τροφοδοτώντας την έμπνευση των καλλιτεχνών με τη ποικιλομορφία τους και την απύθμενη δεξαμενή τους. Αλλά και η θέαση και μελέτη των «μεγάλων» και των «μικρών» εικαστικών έργων, αποδεδειγμένα παράγουν τουλάχιστον τα σημαντικότερα συναισθήματα της ανθρώπινης φύσης, ανταποδίδοντας το δάνειο της προγενέστερης έμπνευσης…

Τα Εικαστικά δημιουργήματα (ζωγραφική- γλυπτική κλπ) και η Λογοτεχνία(ποίηση- πεζογραφία – θεατρικός λόγος), συνυπάρχουν ως ένα είδος συγκοινωνούντων δοχείων, με ένα τέτοιο τρόπο που το ένα δοχείο δανείζει και δανείζεται από το άλλο, αλλά διατηρώντας την αυτοτέλεια τους και λάμψη συνάμα. Τόσο τα Εικαστικά, όσο και η Λογοτεχνία, υπάρχουν μέσα από την ανάγκη εκείνων που τα υπηρετούν, δηλαδή τους εικαστικούς και τους λογοτέχνες να «μιλήσουν» καλλιτεχνικά και να περιγράψουν, να επισημάνουν, να πολιτικολογήσουν, να εκμαιεύσουν ή να εκφέρουν συναισθήματα, πάθη, εμπειρίες και οράματα. Η αγωνία, η χαρά, η λύπη, ο έρωτας, η απογοήτευση, η ελπίδα, ο πατριωτισμός, η πίστη, η…

Η Τέχνη είναι μια διαρκής αντίσταση. Σκοπός της τέχνης είναι να σχολιάζει και να καταγγέλλει το κατεστημένο χωρίς να εξετάζει τη προέλευση του .Πρέπει προς τούτο, να μην  φωνασκεί αλλά να διαδηλώνει και να στοχεύει κατευθείαν στη συνείδηση των ανθρώπων και όχι στην απλή ευχαρίστηση των αισθήσεων του. Αν συμβιβαστεί, εξαγορασθεί και καταστεί « αθώα ,άσφαιρη και άκαπνη» άρχεται ο εκφυλισμός αυτής και οδεύει νομοτελειακά στη απόλυτη παρακμή, χάνοντας το δυναμικό ποιοτικό πλεονέκτημα. Η Τέχνη πρέπει να προπαγανδίζει συνεχώς και αδιαλείπτως τον ουμανισμό και τα συν αυτώ. Η Τέχνη πρέπει να είναι αμοραλιστική χωρίς επίπλαστους ηθικούς φραγμούς, απεναντίας να καταγγέλλει…

Εδώ και αρκετά χρόνια, και δεν είναι λίγα, από τότε που άρχισα να αισθάνομαι νοήμων άνθρωπος και πολίτης, έχω βάσιμους λόγους να πιστεύω πως ένα σημαντικό σύνολο αξιών της έμμεσης Δημοκρατίας Δυτικού τύπου στη χώρα μας, μπορεί κανείς να τις περιγράψει θαυμάσια προσθέτοντας από μπροστά την πρόθεση «παρά», όντας συνυπάρχουσες παράλληλα και ανταγωνιστικά με τις αυθεντικές αντίστοιχες αυτές αξίες. Κράτος-Παρακράτος, Παιδεία-Παραπαιδεία, Οικονομία-Παραοικονομία, Ιατρική-Παραϊατρική, Δικαστικό-Παραδικαστικό, Εκλησιαστικό-Παραεκλησιαστικό, ΕΥΠ-Παρά ΕΥΠ(πρόσφατο), Κέντρο εξουσίας- Παράκεντρο εξουσίας, Πολιτική-Παραπολιτική, κλπ. Είναι τουλάχιστον λυπηρό που κάποιες απ αυτές τις παραεξουσίες είναι και θεσμοθετημένες και νόμιμες, όπως η Παραπαιδεία και η Παραϊατρική. Για τις άλλες αφού αποδεδειγμένα υπάρχουν και…

Σαν καλλιτέχνης, ασήμαντος μεν, αλλά έτσι αισθάνομαι δε, με έχει απασχολήσει το μείζον θέμα που απασχολεί όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο, αλλά και όλο τον κόσμο γενικά ανά τους αιώνες… ναι ανά τους αιώνες, με καταγεγραμμένες απόψεις για τη τέχνη και την ηθική από το 4ο αιώνα Πχ στο 1ο, 3ο και 10ο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα, ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν είχε και τη καλύτερη γνώμη για τη τέχνη και τους καλλιτέχνες και το ρόλο τους στη Πολιτεία του, ακριβώς επειδή πιστοποίησε την ισχυρή επιρροή της τέχνης και των καλλιτεχνών στη διαμόρφωση της πολιτικής και κοινωνικής ηθικής συνείδησης.Άλλο θέμα αυτό….…

Λέμε κολοκύθια… και τοιουτοτρόπως  υποβιβάζουμε και  απομειώνουμε   εννοιολογικά ένα περιστατικό , μια εκφρασμένη άποψη του συνομιλητή μας, εκφράζουμε χυδαία η αλήθεια είναι τη διαφωνία μας σε ένα θέμα συζήτησης. Ωστόσο αυτό το ταπεινό λαχανικό, αν και πεντανόστιμο …(όχι βραστό), άποψη μου…… έμελλε να καθορίσει εν πολλοίς την προσωπικότητα μου από τα 15 χρόνια της εφηβεία μου…. κι αυτό συνέβη  σε ένα μάθημα θρησκευτικών με τον αείμνηστο Θεολόγο μας στο Γυμνάσιο του Χάρακα Γιώργο Βασιλάκη από το Ασήμι. Ήταν οι μέρες  που άρχιζα να ερωτεύομαι  με τους προχωρημένους εφηβικούς προβληματισμούς ,με το μπόλι και τα διδάγματα από το «Γενναίο Νέο Κόσμο»…

Βρίσκομαι στο σημείο εκκίνησης, το ερευνητικό μου βλέμμα σαρώνει απ άκρη σ άκρη τα τεράστια γκρίζα φύλλα του χάλυβα που κρύβουν με επιμέλεια το επόμενο γλυπτικό μου έργο. Πρέπει να το ανακαλύψω. Για να τα καταφέρω πρέπει να «μεταβώ» στις παρυφές του Ωκεάνιου Συναισθήματος*, και μ αυτό το συναισθηματικό υπερόπλο,  να διεισδύσω  στα μόρια του, τα μεταλλικά του σπλάχνα, να μιλήσω, να ενωθώ μαζί του. Μόνον έτσι μπορείς να απελευθερώσεις το γλυπτό σου απ τη σκληρή αγκαλιά του χάλυβα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Στη συνέχεια, εγκαταλείπεις τις παρυφές του Ωκεάνιου Συναισθήματος και αργά αλλά σταθερά μεταφέρεις το γλυπτικό σου είναι…

Η «Συντήρηση», ένα  κοινωνικοπολιτικό προϊόν που φροντίζει να είναι καθόλου συντηρητικό για του ολίγους και εξαιρετικά συντηρητικό για τους πολλούς κι ας προέρχεται από την επαναστατική  αστική τάξη (Γαλλική  Επανάσταση 1789-1799 και εντεύθεν)  κατέστη κυρίαρχο σύστημα συντηρητικής εξουσίας(αρχές του 20ου αιώνα), όχι όμως και προοδευτικό όπως ξεκίνησε. Ένα τέτοιο σύστημα εξουσίας που κατέχει και διαχειρίζεται τα μέσα παραγωγής, άρα σαν ιδιοκτήτης νέμεται τους καρπούς από τη διαχείριση τους , αδιαφορεί και μάχεται  την παραμικρή αλλαγή η διαφοροποίηση αυτής της κερδοφόρας γι’ αυτό ισορροπίας. Ασκεί ισχυρή οπισθέλκουσα δύναμη με διάφορες συνισταμένες σε ότι μπορεί, όχι μόνο να αλλάξει  αλλά και να…

Ο Σουρεαλισμός υπήρξε και παραμένει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες τεχνοτροπίες στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού. Το να θέλεις όμως να ασκήσεις πολιτική χρησιμοποιώντας το σουρεαλισμό δε το βρίσκω ιδιαίτερα ελκυστικό, απεναντίας θα έλεγα είναι και αποκρουστικό… γιατί δοκιμάζεις την ιερή καθημερινότητα των πολιτών. Δηλαδή τους υποδεικνύεις  να αγνοήσουν την άθλια πραγματικότητα τους και να ζήσουν σουρεαλιστικά, πληρώνοντας το λογαριασμό της ενέργειας και με ότι απομένει από πενιχρό εισόδημα τους να καταναλώσουν όσο οξυγόνο μπορούν να αντέξουν! Λοιπόν ας μένει ο σουρεαλισμός στα άξια χέρια των Ντανταϊστών, του Μπρετόν του Νταλί, του Μανέ, του  Ελυάρ, Έρνεστ, Αραγκόν, Εμπειρίκου,…