Υπάρχει διαχρονικά μία καχυποψία της τραγωδίας απέναντι στην κωμωδία. Η πρώτη θεωρείται ότι εκφράζει τα ανώτερα συναισθήματα του ανθρώπινου πνεύματος, η δεύτερη διαχρονικά επωμίζεται αυτή την ελιτίστικη διάθεση απέναντί της.
Η κωμωδία θεωρείται ως η πιο αυθόρμητη έκφραση, αυστηροί κριτές μέσα από στερεοτυπικά λογοτεχνικά κυάλια, την αντιμετωπίζουν με μία υποτίμηση.
Μεγάλοι δημιουργοί κατάφεραν να σπάσουν αυτό το στερεότυπο, φέρνοντας την κωμωδία απέναντι από την τραγωδία, δίνοντάς της την προσοχή και την αξία που αυτή περιέχει αφού ενθαρρύνει, ανακουφίζει και με πιο αστειευόμενο τρόπο προβληματίζει για τα ανθρώπινα προβλήματα, δράματα και αδιέξοδα.
Ο Μολιέρος ανήκει σε αυτές τις μορφές, αφού έφερε την κωμωδία σε ένα βάθρο σε ολόκληρο τον Δυτικό πολιτισμό, κάνοντας τους Γάλλους να τον θεωρούν τον μεγαλύτερο λογοτέχνη τους μέχρι σήμερα.
Μέσα στο λεξιλόγιό μας συναντάμε συχνά φράσεις που θυμίζουν τα έργα του, όπως ο Κατά Φαντασίαν ασθενής, κάθε φορά που ένας άνθρωπος θεωρεί ότι πάσχει από μία νόσο για την οποία όμως οι εξετάσεις δεν μπορούν να εντοπίσουν.
Οι αρχοντοχωριάτες, ο Ταρτούφος, οι γέλοιες κομψευόμενες. Σε όλα αυτά τα έργα βλέπουμε την προσπάθεια του Μολιέρου να γαργαλήσει το κοινό του μέσα από την αποδόμηση της αστικής ευγένειας και του καθωσπρεπισμού, όπως και να θίξει με χιούμορ σοβαρά ζητήματα των ανθρώπινων σχέσεων.
Ακόμα και αν γνώριζε ότι θρησκόληπτοι ή κυρίες ανωτέρων τάξεων θα τα έβαζαν μαζί τους και θα προσπαθούσαν ακόμα και να εμποδίσουν το ανέβασμα ενός έργου του, πάντοτε ο ίδιος κέρδιζε τις εντυπώσεις.
Ποιος μένει ασυγκίνητος από τον Δον Ζουάν αυτό τον αιώνιο εκμεταλλευτή του γυναικείου θαυμασμού ή τον Μισάνθρωπο που σατιρίζει την απέχθειά του για τις κολακείες και την υποκρισία με την οποία βρίθει η βασιλική αυλή;
Ακόμα και αν η ιδιωτική του ζωή δε γλίτωσε από τα ηθικά πυρά όσων διαφωνούσαν με τα ερωτικά του σκάνδαλα, ο Μολιέρος κατάφερε να αναδείξει την κωμωδία και να εμπνεύσει το σεβασμό που αυτή τόσα χρόνια στερούταν, εξαιτίας της προκατάληψης ότι ενισχύει τα πιο εύκολα ανθρώπινα αντανακλαστικά και όχι τις σοβαρές ανθρώπινες εξάρσεις που αναδεικνύει το δράμα.