Ο θάνατος είναι πολλές φορές το απαραίτητο συμπλήρωμα στον μύθο που δημιουργεί η ζωή ενός ανθρώπου.
Αναρίθμητες οι προσωπικότητες που σημάδεψαν την πορεία του κόσμου μας και για τους οποίους το πέρασμα από αυτή τη ζωή ήταν τραγικό, σύντομο και απρόσμενο.
Σε αυτή την περίπτωση που εξετάζουμε σήμερα, θα διαπιστώσουμε ότι αρκετές φορές η ριψοκίνδυνη φύση μας, η φιλομάθεια και ακόμα περισσότερο η αλαζονεία μας, μας οδηγούν στο ίδιο μας το τέλος.
Η περίπτωση του Εμπεδοκλή είναι ένα μοναδικό κράμα προσωκρατικής σκέψης, πυθαγόρειας φιλοσοφίας και αναζήτησης της φυσικής πραγματικότητας που διέπει τη ζωή μας. Για να αποδειχθεί ότι υπάρχει και μία ανώτερη δύναμη που ξεπερνά τις δυνάμεις μας; η μοίρα μας, η συνειδητοποίηση ότι υπάρχουν δυνάμεις που δεν μπορεί να ξεπεράσει η πεπερασμένη ανθρώπινη δυνατότητα.
Ο Εμπεδοκλής, καταγόμενος από αριστοκρατική οικογένεια, θεωρείται ο σημαντικότερος φιλόσοφος του προσωκρατικού κόσμου, πριν ακόμα αναδυθεί η στροφή της φιλοσοφίας στη μελέτη του ανθρώπου.
Υπήρξε εξαιρετικός φιλόσοφος, ρήτορας, ποιητής, ερευνητής, πολιτικός, υπόδειγμα ακούραστου ανθρώπου που δεν επαναπαύεται και πάντοτε διερευνά τον κόσμο.
Στην κοσμολογία του Εμπεδοκλή κυριαρχούν τέσσερις λέξεις: η γη, το νερό, η φωτιά και ο αέρας. Οι δύο δυνάμεις της φιλότητας και του νείκους καθοδηγούν την ισορροπία των κοσμικών δυνάμεων.
Ο ίδιος φαίνεται να απορρίπτει την ύπαρξη κάποιας θεϊκής επέμβασης, ενώ μπορούμε να διακρίνουμε την ύπαρξη μίας πίστης στην ιδέα της μετανσάρκωσης. Μέσα από μία υπερφυσική αντίληψη του εαυτού του, ο ίδιος θεωρούσε πως ξέπεσε από τη θεϊκή του φύση και απέκτησε τη μορφή ανθρώπου, ζώου και φυτού μέχρι να επιστρέψει στην αρχική του μορφή.
Ο Εμπεδοκλής φαίνεται πως είχε σχηματίσει μία εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού του. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Αριστοτέλη ο ίδιος είχε τη φήμη κάποιου που τιθασεύει ανέμους, θεραπεύει κάθε ασθένεια και ανακουφίζει από τα φυσικά στοιχεία. Είχε ακόμα και τη δυνατότητα να ανασταίνει νεκρούς, σαν ένας Χριστός προ Χριστού όμως.
Το Περί Φύσεως και οι Καθαρμοί είναι τα δύο σημαντικότερα έργα του που συνοψίζουν τα κυριότερα στοιχεία της φιλοσοφίας του, την πεποίθησή του ότι η φύση είναι μία διαρκής εναλλαγή, με εμφανείς επιρροές στον τρόπο γραφής από τον Όμηρο και τον Παρμενίδη.
Δε θα μπορούσε μία τέτοια ριζοσπαστική προσωπικότητα να μην έχει και έναν θάνατο αντάξιο του ιδιαίτερου μύθου του.
Σύμφωνα με τον κυριότερο μύθο, ο Εμπεδοκλής βρήκε τραγικό θάνατο όταν η παράτολμη ενέργειά του να εξερευνήσει το ηφαίστειο της Αίτνας, θα οδηγούσε στην έκρηξη του ίδιου με την τόλμη του να πληρώνεται με την ίδια του τη ζωή.
Αν και θεωρείται ατύχημα, υπάρχει η πεποίθηση ότι ενδεχομένως ο ίδιος να ήθελε να πέσει μέσα στο ηφαίστειο, σε μία προσπάθεια του ίδιου να πείσει για τη θεϊκή του καταγωγή.
Διάνοια και προσωπικότητα στα όρια της αυτολατρείας, έκπτωτος θεός με ανθρώπινα χαρακτηριστικά ή μία οντότητα τρωτή όπως όλοι μας, ο Εμπεδοκλής ανήκει στις σημαντικότερες προσωκρατικές μορφές και μία αιρετική μορφή που ακόμα θαυμάζεται και προβληματίζει.