Τα παιδικά παραμύθια μέσα από την απλότητα, την ακατέργαστη λαϊκότητά τους και τη φαντασία που περιέχουν, αποτελούν βασικό συστατικό της παιδικής μας ηλικίας.
Ο Αλαντίν, ο Πινόκιο, η Κοκκινοσκουφίτσα έρχονται ως γλυκιές αναμνήσεις μίας τρυφερής εξιστόρησης λίγο πριν αποκοιμηθούμε και όταν τα μάτια μας κοκκινίζουν από τη νύστα.
Μέσα από τα βάθη των αιώνων, από τους μύθους του Αισώπου μέχρι τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ, τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά ζώων με μη ανθρώπινη μορφή, έγιγαν μέρος της παιδικής μας διαπαιδαγώγησης και ηθικής διάπλασης.
Η απλότητα του περιεχομένου δίχως υπερβολικές πληροφορίες, κουραστική ανάλυση και υπέρμετρη διάρκεια, μέσα σε ένα μικρό κείμενο κατάφερνε να συμπυκνώσει τις ουσιαστικές αξίες.
Η αληθινή αγάπη, η ανιδιοτέλεια του μολυβένιου στρατιώτη, η τιμωρία του Πινόκιο, η αλαζονεία του λαγού ήταν πηγές άντλησης ηθικών διδαγμάτων με ιστορίες που δημιουργούσαν το αίσθημα της ταύτισης. Διότι αισθανόσουν ότι μπορούν να συμβούν και στην πραγματικότητα, αφού πολλές από αυτές δεν είχαν το υπερφυσικό στοιχείο και εξελίσσονταν μέσα στα φυσικά δεδομένα και δυνατότητες.
Γιατί συγκινούν διαχρονικά; Διότι περιέχουν ανάγλυφες αλήθειες χωρίς υπερβολικές δραματοποιήσεις. Διότι μέσα σε αυτά ενυπάρχει το φυσικό στοιχείο, το ζωικό βασίλειο, υπάρχει συνεργασία του ανθρώπινου και ζωικού κόσμου.
Τα ζώα που συνήθως είναι πρωταγωνιστές, κυριαρχούνται από ανθρώπινα προτερήματα ή ελαττώματα, είναι τόσο εύκολο να ταυτιστούμε μαζί τους γιατί μας μοιάζουν παρά τα μη ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους.
Από τα σπάργανα των λαϊκών αντιλήψεων, τα βάθη των μικρών χωριών και των σοφών κατοίκων, τα παραμύθια γεννήθηκαν για να προσφέρουν στα παιδιά ηθικά διδάγματα μέσα από μία όμορφη διήγηση και καθόλου μονότονη και βαρετή. Για αυτό αγκαλιάστηκαν από γενιές ολόκληρες, όσο και αν η τεχνολογική πρόοδος κάνει άλματα, όσο και αν τα ίδια προσπάθησαν να καταχωρηθούν ως μία παλιακή αφήγηση, ξεθωριασμένη. Η αλήθεια είναι πως είναι διαχρονικά.