Ένα απρόβλεπτο αφιέρωμα του περιοδικού «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ» για την αθώα μίνι φούστα που έφερε αλυσιδωτή σειρά γεγονότων, σχεδόν μικρών επαναστάσεων, τη δεκαετία του 1960, με αφορμή το θάνατο την Mary Quant που θεωρείται η δημιουργός της.
«Η mini φούστα ήταν από τις πρώτες «επαναστάσεις» μας. Όσο πιο κοντή τόσο πιο προκλητικά και ανατρεπτικά δηλώναμε την αντίδρασή μας. Και για να πω και κάτι ευτράπελο για την ιστορία: ίσως υποσυνείδητα εκδικούμασταν τον παππού Πάγκαλο που το 1925, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στον Μεσοπόλεμο, με διάταγμα απαγόρευσε στις γυναίκες να φορούν κοντές φούστες πάνω από ένα ορισμένο ύψος και οι χωροφύλακες τις σταματούσαν στο δρόμο και μετρούσαν με μεζούρες το ύψος των φορεμάτων”.
Τα παραπάνω γράφει η Κατερίνα Καμάρα , Κοινωνιολόγος και μέλος του ΔΣ του MOMus, σε ένα απρόβλεπτο αφιέρωμα του περιοδικού «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ» για την αθώα μίνι φούστα που έφερε αλυσιδωτή σειρά γεγονότων, σχεδόν μικρών επαναστάσεων, τη δεκαετία του 1960, με αφορμή το θάνατο την Mary Quant που θεωρείται η δημιουργός της.
«Τα κορίτσια και οι γυναίκες ένιωσαν ελεύθερες, αθλητικές, απλές και μακριά από τις συμβατικότητες. Η επανάσταση που έφερε στη μόδα η mini φούστα θα μπορούσε να συγκριθεί με την επανάσταση της Coco Chanel στον Μεσοπόλεμο, αλλά κατά τη γνώμη μου την ξεπερνάει», προσθέτει η ίδια.
Η ίδια εξηγεί το πως βιωσε όλο αυτό το νεανικό κίνημα και κατ’ επέκταση την επιρροή της mini φούστας στην Ελλάδα. πριν και κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών.
«Η μόδα της mini φούστας», υπογραμμίζει, συνέπεσε χρονικά με αυτήν την περίοδο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και κυρίως μετά το 1963 αρχίζουν και στην Ελλάδα να αναδύονται τάσεις αμφισβήτησης, ερωτημάτων, διεκδικήσεων όχι μόνο από τις αριστερές νεολαίες, αλλά και από αυτές που προέρχονται από τη δημοκρατική φιλελεύθερη αστική τάξη».
Το προσωπικό είναι και πολιτικό.
«Αυτό το motto υιοθετήθηκε σε πολλές από εμάς τις γυναίκες και τότε και τώρα. Αυτή η «αθώα» mini φούστα συμβόλιζε πολλά πράγματα μαζί, στα κορίτσια και τις γυναίκες της γενιάς μου. Τώρα όλα αυτά που γράφω ίσως φαίνονται υπερβολικά και αυτονόητα και ίσως λίγο γραφικά. Η mini φούστα, κατά την άποψή μου, χρήζει μιας ευρύτερης κοινωνιολογικής ανάλυσης».
Στην εισαγωγή του αφιερώματος ο δημοσιογράφος και διευθυντής σύνταξης του ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ Κώστας Μπλιάτκας, με τίτλο «Τι ρούχα φορούσε η γυναικεία απελευθέρωση στα ’60s”, τονίζει:
«Πώς έφτασε η φρενίτιδα της μίνι φούστας μέχρι την Τσιμισκή του πρώτου μισού της δεκαετίας του 1960, ποια ήταν η γυναικεία ματιά για το φαινόμενο, αλλά και τα ανδρικά ρεφλέξ της εποχής;
Όσοι έζησαν ως νέοι τη δεκαετία του 1960 είδαν από πρώτο χέρι την έκρηξη της σύγχρονης μόδας και μουσικής που έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο ως The Swinging Sixties. Εκτός από τη μουσική σκηνή, ήρθε ξαφνικά και η μόδα για «απλούς ανθρώπους». Νεαροί σχεδιαστές, μπουτίκ και μοντέρνα ρούχα τάραξαν τις αποπνικτικές συμπεριφορές της εποχής και τα ταμπού της.»
Η Mary Quant, το πιο κεντρικό πρόσωπο των Swinging Sixties, που έφυγε φέτος από τη ζωή στα 93 της χρόνια, πρωτοστάτησε σχεδιάζοντας την πρώτη μίνι φούστα και εκθέτοντας τα πόδια μιας γενιάς γυναικών σε κοινή θέα, πυροδοτώντας μια επανάσταση. Γέννησε βρετανικό street style που αντέχει για δεκαετίες.
Στο δικό του κείμενο ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Γιώργος Σκαμπαρδώνης γράφει μεταξύ άλλων:
«Ήταν το 1963 που ξαφνικά η Τσιμισκή γέμισε με κορίτσια που φορούσαν μίνι, προκαλώντας ελαφρά (έως βαριά) «εγκεφαλικά» στους διερχόμενους άντρες που μέχρι πριν λίγο δυσκολεύονταν, λόγω των ηθών, να δούνε κλεφτά ακόμα και λίγο γυναικείο αστράγαλο, ή κάποια φευγαλέα, όμορφη γάμπα. Τη μίνι φούστα την εμπνεύστηκε η βρετανίδα Mary Quant, χωρίς ίσως να ξέρει πως προηγήθηκαν κατά πολλούς αιώνες οι σπαρτιάτισσες γυναίκες με τη «φαινομηρίδα» τους».
«Η Mary Quant (που απεβίωσε πρόσφατα) είχε την τολμηρή ιδέα να επινοήσει αυτό το ελάχιστο ρούχο που θα προκαλούσε ιστορική εξέγερση στη μόδα και στα ήθη. Με έδρα της το Λονδίνο η Quant σχεδίασε το μίνι, ίσως εμπνεόμενη (καθώς λέγεται) από το αυτοκίνητο Mini και θέλοντας να υπηρετήσει το street style με βάση το ελάχιστο και την απλότητα – η ίδια έλεγε πως η Κοκό Σανέλ τη μισούσε για τις ιδέες της. Να, όμως, που αυτή η ιδέα της μίνι φούστας έφερε την ανατροπή…»
Και ο ίδιος καταλήγει:
«Τώρα περπατούμε στην Τσιμισκή και δύσκολα μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση μια τολμηρή γυναικεία εμφάνιση – ίσως να φταίνε και τα δικά μας γηρατειά, αν και οι νέοι είναι ακόμα πιο αδιάφοροι, διότι σε εμάς ενυπάρχει ακόμα κάτι απ’ την παλιά μας στέρηση, απ’ τα νεανικά μας ρεφλέξ. Κι ευτυχώς.»
Η συγγραφέας Έλσα Κορνέτη στο δικό της κείμενο με τίτλο «Πρωινό μικρο[skirt]ημα» γράφει:
«Είχαν μια παράξενη αίσθηση όταν ξύπνησαν εκείνο το πρωί από ένα μικροσκίρτημα που ένοιωθαν ότι κάτι είχε αλλάξει με δαύτες.
Το σουλούπι τους είχε αλλάξει, τα σώματά τους είχαν μακρύνει, τα πόδια τους χυτά, εμφανή, γυμνά, λεία και αψεγάδιαστα ή σχεδόν, είχαν βρει μια σπάνια ευλυγισία, ευκαμψία και ελαστικότητα. Δεν ένοιωθαν πια άκαμπτες, απονευρωμένες, εγκλωβισμένες και σοβαρές «.
Μια αφετηρία της γυναικείας απελευθέρωσης
*Γεννημένη το 1930 στο Λονδίνο, η Mary Quant άνοιξε την πρώτη της μπουτίκ, το Bazaar, στο Chelsea το 1955, την εποχή που η συνοικία γνώριζε την μεγάλη της άνθηση. Το κατάστημα ρούχων και αξεσουάρ έγινε γρήγορα ο τόπος συνάντησης των Beatles ή των Rolling Stones, της Brigitte Bardot, της Audrey Hepburn.
Η Mary Quant καθιέρωσε τα μίνι φορέματα και τις μίνι φούστες, σε απλές γραμμές και ζωηρά χρώματα. Αλλά οι γυναίκες τής οφείλουν επίσης το σορτς, τα hot-pants, τα πλαστικά αδιάβροχα, την αδιάβροχη μάσκαρα, τις κασετίνες του μακιγιάζ.
Επαναστάτρια και μη κομφορμίστρια , έμοιαζε με την πιο διάσημη δημιουργία της: τη μίνι φούστα.