Λέμε κολοκύθια… και τοιουτοτρόπως υποβιβάζουμε και απομειώνουμε εννοιολογικά ένα περιστατικό , μια εκφρασμένη άποψη του συνομιλητή μας, εκφράζουμε χυδαία η αλήθεια είναι τη διαφωνία μας σε ένα θέμα συζήτησης.
Ωστόσο αυτό το ταπεινό λαχανικό, αν και πεντανόστιμο …(όχι βραστό), άποψη μου…… έμελλε να καθορίσει εν πολλοίς την προσωπικότητα μου από τα 15 χρόνια της εφηβεία μου…. κι αυτό συνέβη σε ένα μάθημα θρησκευτικών με τον αείμνηστο Θεολόγο μας στο Γυμνάσιο του Χάρακα Γιώργο Βασιλάκη από το Ασήμι.
Ήταν οι μέρες που άρχιζα να ερωτεύομαι με τους προχωρημένους εφηβικούς προβληματισμούς ,με το μπόλι και τα διδάγματα από το «Γενναίο Νέο Κόσμο» του Άλντους Χάξλευ, την» Υγειή Κοινωνία» του Έριχ Φρόμ , το «Για ποιόν χτυπά η Καμπάνα» του Έρνεστ Χέμινγουέι, κλπ που ζητούσαν ανελέητα χειροπιαστές εξηγήσεις.
Ή Συζήτηση που ακολουθούσε κάθε θρησκευτικό κείμενο σε κάθε μάθημα την ώρα των θρησκευτικών ανάμεσα στο Θεολόγο και τους μαθητές έμελε κάποια στιγμή να οδηγήσει στο αναπόφευκτο….. οι δογματικές ερμηνείες των κειμένων εκ μέρους του αξιοσέβαστου κατά τα άλλα Θεολόγου, έτυχαν της απαξίωσης μου με αποτέλεσμα να αναφωνήσω χρησιμοποιώντας το γνωστό λαχανικό « Κολοκύθια»……
Αυτό ήταν η απόλυτη καταστροφή….. οδηγήθηκα πάραυτα στο αυτόφωρο ( γραφείο καθηγητών), πήρα αναστολή σαν άριστος μαθητής και με πρότερο έντιμο βίο…..
Όμως αυτά τα «διάσημα» κολοκύθια της εφηβείας μου ήταν ο σημαντικός καταλύτης στη μετέπειτα, έως και σήμερα εξέλιξη της προσωπικότητας μου, που διέπεται από την παντελή έλλειψη δογματισμού στις εκτιμήσεις προσώπων και πραγμάτων, την αμφισβήτηση την έρευνα τη μελέτη τη πολλαπλή ερμηνεία, την ανοχή και την πολυχρωμία….. υγιαίνετε……
(Αύγουστος 2022)