Αν επισκεφτεί κάποιος το υπέροχο, ρομαντικό και ιστορικό Παρίσι και περπατήσει στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, ίσως παρατηρήσει έναν τάφο που επάνω του χαραγμένη είναι μία χορευτική μορφή.
Αν κλείσεις τα μάτια σου, ακόμα και αν δεν διαπνέεσαι από μεταφυσικές ανησυχίες, ίσως ακούσεις μία μορφή να περπατάει, ξυπνώντας εκείνη την ώρα που όλοι κοιμούνται. Ένας άνδρας ξυπνάει από τον κόσμο των νεκρών, εκτελώντας χορευτικές φιγούρες, ένα en pointe που αψηφά το νόμο της βαρύτητας. Μία σκιά που μοιάζει να ξεπροβάλλει από έναν υπόκωφο κόσμο και έρχεται ξανά στη ζωή μόνο για να αισθανθεί ξανά τη μεγαλύτερη αγάπη της ζωής του: το χορό.
Μετά το Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ο Βασλάβ Νιζίνσκι (Vaslav Nijinsky, 1889-1950) θεωρείται η μεγαλύτερη μορφή του χορού. Ο χορός, σαν απαλό αεράκι δρόσιζε την ψυχή του και την ανακούφιζε από τη σχιζοφρένεια, ψυχική πάθηση από την οποία νοσούσε.
Ο Νιζίνσκι αψήφησε τις προκαταλήψεις που θεωρούσαν το μπαλέτο γυναικείο προνόμιο και είχε την ικανότητα να εκτελεί άλματα που μπορούσαν να σε κάνουν να απορείς για το αν η βαρύτητα υπάρχει στα αλήθεια.
Ακόμα και αν η ψυχική του αστάθεια ήταν έκδηλη, αυτό δεν τον εμπόδισε να στιγματίσει την τέχνη του χορού με τις εμφανίσεις του στις παραστάσεις Το φάντασμα του Ρόδου, η Ωραία Κοιμωμένη, η Λίμνη των κύκνων, Ο Μενεστρέλος. Μαζί με την Άννα Πάβλοβα, κατάφεραν να αφήσουν εποχή ως ένα από τα δυνατά ζευγάρια του χορού της εποχής.
Τα ψυχικά του προβλήματα, αλλά και η νεφρική ανεπάρκεια οδήγησαν στον πρόωρο χαμό του, σε ηλικία μόλις 29 ετών.
Μερικοί περαστικοί ακόμα αναφέρουν ότι στο κοιμητήριο που έχει ενταφιαστεί, τα βράδια μία μορφή χορεύει, με τη μορφή της να διαγράφεται στους τοίχους…