Ποίηση Ενδοσκόπησης | Βλέμμα Ένδον
Από την ομώνυμη ποιητική συλλογή της Μαρίας Μουσοπούλου
Ορόσημα
Πρέπει να υπάρχουν μέσα
στη μέρα,
όχι για την ουσία αλλά
για τη στιγμή της πραγμάτωσης
29/8
Πώς πεθαίνει ένας άντρας;
Παράξενο, κανένας δε το συλλογίστηκε (Γ. Σεφέρης)
Πάνω σ’ ένα στίχο χτίζω
εγώ από μεριάς μου ως
άτακτη –μη τακτική- νοικοκυρά
πώς ζει μια γυναίκα, πώς
πλαγιάζει, πώς ξυπνά,
πώς αλήθεια ονειρεύεται;.
–Αν ονειρεύεται
Γιατί παιδάκι μου,
τι φταις εσύ αλήθεια σπλάχνο μου
που ο κόσμος που σου χάρισα
είναι άσπλαχνος;
Πρέπει εσύ τώρα μικρό κορίτσι να αντρωθείς,
να μάθεις από τριώ χρονώ
ο πόνος μου πώς μοιάζει…
Να μάθεις να τρέχεις και
σα παιδί να παίζεις
σ’ ένα κόσμο που παίζει μαζί σου.
Όταν γεννιόμαστε είμαστε στατιστικά νούμερα,
μελέτες και χρωστούμενα στην εφορία.
Μάθε λοιπόν εσύ να παίρνεις, να
διεκδικείς ό,τι σου αξίζει.
Ο κόσμος θα παραμείνει
άσπλαχνος αλλά θα πρέπει να παλέψεις για
να παραμείνεις
με τη σειρά σου παιδί…
Τείχη
Κι εγώ εδώ έγκλειστη,
περίκλειστη μέσα,
τείχη που γύρω μου
υψώνει το στίγμα της ασθένειας της ψυχικής,
περιχαρακώνοντας τα σύνορά μου
με Μαρξ και Σεφέρη.
Στίχοι και αναλύσεις,
τι να φταίει άραγε γι’ αυτό
το κάστρο που
μέσα του χτίστηκα,
ο Μαρξ ή ο Σεφέρης;
Από την Ποιητική Συλλογή Βλέμμα Ένδον της Μαρίας Μουσοπούλου … Ποίηση
