Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Μαρία Μουσοπούλου, ΒΛΕΜΜΑ ΕΝΔΟΝ

Μαρία Μουσοπούλου, ΒΛΕΜΜΑ ΕΝΔΟΝ, εκδ. τελεία+παύλα, 2019

 

«Υπάρχει και η άλλη όψη

Ονειρεύεσαι»

 

Mε το βλέμμα ένδον (τίτλο της συλλογής), η Μαρία Μουσοπούλου, μια νέα ποιητική φωνή πολλά υποσχόμενη, μας παραπέμπει αρχικά στο «ένδον σκάπτε» του Μάρκου Αυρήλιου, Ρωμαίου αυτοκράτορα και στωικού φιλοσόφου που στo έργο του «τα εις εαυτόν» έγραφε πως η πηγή του αγαθού, μέσα μας υπάρχει και αναβλύζει εάν μέσα μας πάντα την αναζητούμε. Η αυτογνωσία είναι αυτή που μας οδηγεί στην ψυχική μας γαλήνη, αλλά και στην άλλη όψη των πραγμάτων κατά την ποιήτρια, όταν η ψυχή προτάσσει αδιέξοδα, «… ονειρεύεσαι».

Η έννοια της αλήθειας  που μόνο μέσα του κανείς μπορεί να την ανακαλύψει και να την αποδεχτεί, αν μπορέσει, την προβληματίζει έντονα από την πρώτη της ακόμη συλλογή  και θέτει  τα πάμπολλα ερωτήματα μέσα στους στίχους της:

 

«Όταν ξημερώνει, λένε,

φωτίζεται η αλήθεια .

Όμως αυτό, η αλήθεια δηλαδή

που φωτίζεται,

είναι πάντα καλό;»

 

Λιτή, εξομολογητική, χαμηλότονη, με ρεαλιστικές και ενίοτε μεταφυσικές νύξεις, χωρίς  περιττούς συναισθηματισμούς, με ελεγχόμενη δραματικότητα παρ’ όλο το κοινωνικό και διαπροσωπικό ψεύδος που μας ταλανίζει, η Μαρία Μουσοπούλου, αισιοδοξεί μέσα στον κρύο καιρό του ψυχικού μας κόσμου, αναζητώντας μια αλήθεια που δεν είναι πάντοτε καλή, όταν φωτίζεται:

«Παρ’ όλ’ αυτά / αγαπάμε το φως», γράφει.

 

«Είσαι θεός ή μήπως είσαι

εσύ τελικά ο κομπάρσος ;

Ήθος-έθος-εθισμός

Το ήθος προκαλεί εθισμό;

Πρέπει να διακόψουμε τη σύνδεση» (Το βράδυ)

 

Μικρά ποιητικά ψυχογραφήματα, συναντούμε  στα ποιήματα (Τα μάτια) και (Μόχθος):

 

«Αγαπάμε και μισούμε με τα μάτια,

χωρίς να θέλω να με παρεξηγήσετε,

κύριε ψυχίατρε,

εμμένω και επιμένω

σ’ αυτό, με τα μάτια,

όχι με την όραση ή το βλέμμα,

αλλά οπωσδήποτε με τα μάτια»

 

Οπωσδήποτε με τα μάτια, τα μάτια ως όργανα που αποτυπώνουν τον εσωτερικό μας κόσμο και με τίποτα δεν μπορούν να πούνε ψέματα.

 

«Όσο μικραίνουν

οι αποστάσεις των τοίχων σας

τόσο ελεύθερη

δραπετεύει η ψυχή μου» (Μόχθος).

 

Τα καβαφικά τείχη εντός και εκτός, ο κοινωνικός αποκλεισμός με τα ψεύτικα χαμόγελα, η μεταμόρφωση της ψυχής σε  απωθητική για τον άλλον μάσκα, φωτίζονται στο εξαιρετικό ποίημα που δανείζεται τον τίτλο του από στίχους της Κικής  Δημουλά:

 

(οι ανυπεράσπιστοι έρωτες)

«Χαμόγελα.

Γέμισε ο τόπος χαμόγελα

Τόσο που να τα φοβάσαι

Αλήθεια σου λέω αδελφέ.

Τόσα πολλά πολύ χαμόγελα

που να φοβάται το μάτι σου».

 

Ιστορίες «καθημερινής καθαρτικής» τρέλας, μέσα στον παράλογο πολλές φορές κοινωνικό μας  ιστό, για το αλύτρωτο τελικά υπαρξιακό ερωτηματικό της αθωότητας, θέτει το ποίημα «Στάσιμο» :

 

«Κάθαρση για τι;

Από τι;

Για να είσαι ο αμνός ή

μήπως το θύμα ή

μήπως αν λείπει το επίθημα

χάνεται το νόημα;»

 

Επαναστατική στο «Στάσιμο», εξομολογητική στα «Τείχη», χαμηλότονη στο «Ποιητικόν» και στο «Φίλε αναγνώστη», με στίχο μοντέρνο, οικονομία στις λέξεις και στους συναισθηματισμούς, η Μαρία Μουσοπούλου, προβληματίζεται, φιλοσοφεί και  περιμένει ν’ ανθίσουν οι λέξεις στο χαρτί που τις τοποθετεί, να φθάσουν στον αποδέκτη τους, να μοσχοβολήσουν προσφορά και γεύσεις ψυχής «σαν ένα δειλινό μουντό… αν πάλι όχι, άξιος της μοίρας σου»

 

«…Σε καμιά ιατρική σχολή

δε σου μαθαίνουν δυστυχώς

να κάνεις τεχνητή αναπνοή

στα λουλούδια»

 

Η αλήθεια των συναισθημάτων που χάνονται απότιστα στους ίσκιους τους, ματαιώνουν όλα τα ανομολόγητα όνειρα σαν φάσμα ενός έρωτα. Στο ποίημα «Ματαίωση», ο έρωτας ένα φάσμα στη ζωή μας, ένα φάντασμα διπλό της αλήθειας και του ψέματος , του πραγματικού και του μη πραγματικού:

 

«… ίσκιος χωρίς αντικείμενο μοιάζει

ίσκιος του συναισθήματος

και της ματαίωσης»

 

Αλλά τι είναι ο έρωτας όπου δεν «υπολανθάνει ο ίσκιος» του;

 

«Ο έρωτας είναι σαν μια αράχνη

με τον ιστό της.

Θαυμάζεις τη δουλειά,

την υπέροχη δαντέλα,

φοβάσαι όμως μη πιαστείς

εκεί και τραφεί

η αράχνη από σένα»

 

Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι αν «τα όνειρα γίνονται εφιάλτες», «…πάλι την αγαπάω τη ζωή», γράφει στο ποίημα «Στον Αντρέα Καρκαβίτσα» και στο «ΥΓ»,

 

«Συναισθήματα ανάμεικτα.

φονιάς;

Πώς έφτασε ως εκεί;»

 

Η κυκλική διαδρομή της ψυχής που αρέσκεται στις αντιθέσεις της , ώσπου να φθάσει στο τέλος της και ξανά στην αρχή, διακατέχει την ποιητική συλλογή της Μαρίας Μουσοπούλου, επισημαίνοντας  τον φόβο ως σκοτεινό φονιά των συναισθημάτων και την αγάπη ως αρματωσιά του φωτός, για να μας πει το απλό και υπέροχο:

 

«Παρ’ όλ’ αυτά

αγαπάμε το φως»

Σχετικά άρθρα

Έλενα Ψαραλίδου Φιλιππιτζή: η ποιήτρια της αέναης ευαισθησίας

Θανάσης Μουσόπουλος

Πραγματοποιήθηκε στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης η 6η Επιστημονική Συνάντηση (βίντεο)

Δημήτριος Βικέλας | Όλο το αφιέρωμα του sparmatseto

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X