Συντάκτης: Πάτερ Διονύσιος Νικολόπουλος

Ἡ ἐφηβεία εἶναι μιὰ περίοδος καταιγιστικῶν ἀλλαγῶν. Τὸ σῶμα μεταμορφώνεται, τὸ συναίσθημα βαθαίνει, τὸ μυαλὸ ἀνοίγει καὶ ζητᾷ ἐξηγήσεις. Ὁ ἔφηβος δὲν ἀρκείται πιὰ σὲ ἕτοιμες ἀπαντήσεις, θέλει νὰ καταλάβει, νὰ δοκιμάσει, νὰ ἀμφισβητήσει. Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ἡ ἀθεΐα στους ἐφήβους δὲν εἶναι ἀπλῶς μιὰ ἰδεολογικὴ στάση, εἶναι συχνὰ κραυγὴ ταυτότητας, ἀνάγκη αὐτονομίας, ἀναζήτηση νοήματος. Δὲν εἶναι λίγοι οἱ νέοι ποὺ δηλώνουν «δὲν πιστεύω». Κάποιοι τὸ λένε μὲ θυμό, ἄλλοι μὲ ἀδιαφορία, ἄλλοι μὲ φιλοσοφικὴ διάθεση. Τί σημαίνει ὅμως αὐτὴ ἡ δήλωση; Εἶναι ἀπόρριψη τοῦ Θεοῦ ἢ ἀπόρριψη μιᾶς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς παρουσιάστηκε; Εἶναι διανοητικὴ ἐπιλογὴ ἢ…

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει στὴ γυναῖκα μία βαθιὰ καὶ ἱερὴ παρουσία, ποὺ ἀγγίζει τὸ μυστήριο τῆς θείας δημιουργίας. Ἡ γυναῖκα δὲν θεωρεῖται ἀπλῶς ἕνα κοινωνικὸ πρόσωπο, ἀλλὰ μία ὑπόσταση ποὺ φέρει μέσα της τὴν κλήση τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεό, τὴν δύναμη νὰ δέχεται, νὰ μεταμορφώνει καὶ νὰ προσφέρει ζωή. Ἡ Ἐκκλησία, μέσα ἀπὸ τὴν ὑμνολογία, τὴν πατερικὴ σοφία καὶ τὴν λειτουργικὴ της παράδοση, ὑψώνει τὴ γυναῖκα ὡς πρόσωπο ἱκανὸ νὰ γίνει σκεῦος ἐκλογῆς καὶ χάριτος, ἀποκαλύπτοντας τὴν ὀντολογικὴ της ἀξία. Ἡ γυναῖκα, ὡς φορέας τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἰσότιμη θέση μὲ τὸν ἄνδρα μέσα στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ κοινωνικὴ…